Archive for the ‘Uncategorized’ Category

ΚΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ

Ιανουαρίου 21, 2013

Το θέαμα της Βουλής την Πέμπτη 17 Ιανουαρίου ήταν αποκρουστικό. Οι 300 πατέρες και μητέρες του Έθνους, προκάλεσαν τρόμο και απελπισία σε όσους ακόμη πιστεύουν ότι από εκεί μπορούμε να αναμένουμε την εθνική ανάταση, την ηθική ανασυγκρότηση της κοινωνίας και τη διάσωση της Ελλάδας. Μία ψύχραιμη ματιά στη σημερινή Βουλή θα δείξει ότι στη μεγάλη τους πλειοψηφία, κόμματα και βουλευτές υπολείπονται των στοιχειωδών προϋποθέσεων πολιτικής νομιμοποίησης. Αφήνοντας προς το παρόν τις αθλιότητες που σχετίζονται με το απαράδεκτα χαμηλό πολιτισμικό και μορφωτικό επίπεδο των περισσοτέρων βουλευτών, η συγκρότηση της σημερινής Βουλής στερείται την ηθική και πολιτική αντιστοίχιση με τις επιθυμίες και τις ελπίδες της ελληνικής κοινωνίας. Αντίθετα, η κομματική εκπροσώπηση στη Βουλή, αντικατοπτρίζει το φόβο, την απελπισία και το θυμό μίας κοινωνίας που νοιώθει να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Κανένα από αυτά τα συναισθήματα δεν επιτρέπουν επιλογές αντίστοιχες με τα πραγματικά πολιτικά πιστεύω της κοινωνίας, όπως αυτά διαμορφώθηκαν ιστορικά σε περιόδους όπου η ψύχραιμη επιλογή ήταν δυνατή.
Σύμφωνα με το ελληνικό σύνταγμα, αλλά και σε κάθε μορφής κοινοβουλευτικό πολίτευμα, η λαϊκή εκπροσώπηση στο νομοθετικό σώμα αποτελεί νομιμοποίηση της λαϊκής βούλησης και συμμετοχής στη διακυβέρνηση της χώρας. Ως εκ τούτου, πρέπει να χαρακτηρίζεται από αριθμητική αντιστοίχιση με την κατανομή του εκλογικού σώματος, σύμφωνα με την προτίμησή του, στο φάσμα δεξιά, αριστερά. Αυτό σημαίνει ότι τα κόμματα πρέπει να έχουν σαφή τοποθέτηση ως προς τις προγραμματικές τους θέσεις και ότι οι βουλευτές πρέπει να παράγουν πολιτικές θέσεις σε αρμονία με το πρόγραμμα του κόμματος και να τις υποστηρίζουν σε αντιστοιχία με τη βούληση των ψηφοφόρων τους. Αυτό, με τη σειρά του, προϋποθέτει ιδιαίτερες ικανότητες κατανόησης και σύνθεσης πολιτικών και επικοινωνίας με το λαό. Οι πολιτικοί, με άλλα λόγια, δεν μπορεί να καταλαμβάνουν βουλευτικά έδρανα λόγω σχέσης με έναν «αρχηγό» ψυχοπαθολογικού ενδιαφέροντος. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν επιδεικνύουν σαφή στοιχεία νοητικής, ηθικής και πολιτισμικής ανεπάρκειας. Τα κόμματα με τη σειρά τους, έχουν αποδεχθεί ορισμένους περιορισμούς που απορρέουν από το σύνταγμα όταν «κατεβαίνουν» στις εκλογές. Με το κριτήριο αυτό, ένα τουλάχιστον κόμμα δεν θα έπρεπε να συμμετέχει στις εκλογές.
Όσο τρομακτικό και αν είναι, όμως, το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, δεν με φοβίζει όσο η αναντιστοιχία των υπολοίπων κομμάτων με την ιστορική κατανομή λαϊκής πολιτικής διαστρωμάτωσης. Παράγουμε πολύ περισσότερη «αριστερά» από ότι μπορούμε να καταναλώσουμε και πολύ λιγότερη ρεαλιστική και δημιουργική ενεργό πολιτική ένταξη. Κόμματα που επαγγέλλονται τη διανομή ανύπαρκτου προϊόντος δεν έχουν να προσφέρουν σε μία κοινωνία με έλλειμμα παραγωγής και 30% ανεργία. Αντίθετα, οι δυνάμεις που θα ενέτασσαν την Ελλάδα στο χώρο της δημιουργικής αφύπνισης των υπαρκτών δυνάμεων της χώρας και του έθνους δείχνουν αναιμική παρουσία. Η ΝΔ έχει Πασοκοποιηθεί, με λιγότερα φιλελεύθερα ανακλαστικά από ότι θα περίμενε κανείς από ένα κόμμα της δεξιάς. Ακόμη και η θεωρητική απαλλαγή της από λαϊκοδεξιά και εθνικιστικά βαρίδια, δεν κατόρθωσε να αναδείξει τη σαφή πολιτική νοηματοδότηση ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κεντροδεξιού κόμματος. Η κυβέρνηση σήμερα στηρίζεται στη βολονταριστική υπερέκθεση και δέσμευση του κ. Σαμαρά και την άγνοια κινδύνου, τεχνοκρατική επάρκεια αλλά και πολιτικό ρεαλισμό του κ. Στουρνάρα, που, όμως, αποτελεί «δάνειο» από άλλο πολιτικό χώρο.
Αυτός, ακριβώς, ο πολιτικός χώρος έχει εξαερωθεί σήμερα, αφήνοντας ένα τεράστιο πολιτικό κενό πολιτικής νομιμοποίησης. Το ΠΑΣΟΚ έπεσε θύμα της κρίσης για την οποία δεν φέρει αποκλειστική ευθύνη. Εκλογικά καταρρακώθηκε από τη συγκυρία της υπόθεσης Τσοχατζόπουλου και την εξοργιστική ανεπάρκεια Παπανδρέου. Η ΔΗΜΑΡ δεν φαίνεται να νοιώθει άνετα με τις δύσκολες επιλογές της διακυβέρνησης, αν και πρόσφατα δείχνει κάποια βελτίωση. Σε κάθε περίπτωση, ο δημοκρατικός πολίτης που πιστεύει στο ρόλο του κράτους αλλά όχι στον κρατισμό, που πιστεύει στην αξία της επιχειρηματικότητας και στη δίκαιη αλλά προοδευτική φορολόγηση, αλλά όχι στη λατρεία της αγοράς, δεν εκπροσωπείται ούτε συμβολικά. Αυτές οι δυνάμεις σε πολλές χώρες είναι πλειοψηφικές. Σε μία χώρα σε βαθειά κρίση είναι, περισσότερο από ποτέ, απαραίτητες. Το κυριότερο, συνεπώς, υπάρχει. Μένει η κομματική και πολιτική εκπροσώπηση, για την οποία κάποιοι πρέπει να τολμήσουν, βάζοντας την πατρίδα και τη δημοκρατία πάνω από προσωπικές επιδιώξεις

Advertisements

ΠΟΙΑ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ;;

Ιανουαρίου 18, 2013

Η διαδικασία «διερεύνησης» της υπόθεσης «Λαγκάρντ», εκτός από γελιοποίηση του πολιτικού μας συστήματος για πολλοστή φορά, απέδειξε και κάτι άλλο. Ότι τα τρία κόμματα που συγκυβερνούν δεν εμπιστεύονται το ένα το άλλο. Σε μία στιγμή όπου η ομοθυμία στην αντιμετώπιση της κρίσης θα έπρεπε να είναι το απόλυτο κριτήριο, βλέπουμε τα κόμματα να ψάχνουν για τρόπους αποφυγής ανεξέλεγκτων συμπεριφορών στην κάλπη, από τους δικούς τους βουλευτές. Αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης φανερώνεται και από τον τρόπο με τον οποίο στελεχώνεται το Κράτος. Σιγά-σιγά, το κομματικό σύστημα τοποθετεί δικούς του σε θέσεις ευθύνης για τις οποίες είναι εξόφθαλμα ακατάλληλοι.
Αυτός ο «κομματικός πατριωτισμός» φάνηκε και στη σύγκρουση που επικρατεί τα τελευταία εικοσιτετράωρα μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Αφορμή η συνέντευξη Στουρνάρα, στην οποία ο υπουργός Οικονομικών είπε ότι «σταδιακά απωλέσαμε την ανταγωνιστικότητά μας και τη δημοσιονομική μας πειθαρχία» και τα πράγματα βγήκαν εντελώς εκτός ελέγχου την περίοδο 2007-2009. Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, κάρφωσε ως υπεύθυνο για την κρίση και τον Κώστα Καραμανλή! Αποτέλεσμα, μαθαίνουμε, ήταν ότι ο πρώην πρωθυπουργός και συνεργάτες του έγιναν έξαλλοι. Μάλιστα, ο κ. Π. Παυλόπουλος με δηλώσεις του κατηγόρησε τον υπουργό Οικονομικών για «τεχνοκρατική έπαρση, η οποία χαρακτηρίζει υπουργούς που δεν έχουν προέλθει από λαϊκή ετυμηγορία». Προφανώς, το ότι συγκυβερνούν, για τον κ. Παυλόπουλο, σημαίνει ότι τα άλλα κόμματα, ίσως και εμείς όλοι, πρέπει να ξεχάσουμε τι συνέβη. Ευτυχώς, ο κ. Στουρνάρας ξέρει τι συνέβη και δεν θέλει να το ξεχάσουμε για να μην το επαναλάβουμε.
Το αν έγινε έξαλλος ο πρώην Πρωθυπουργός και ο κ. Παυλόπουλος πολύ μικρή σημασία έχει. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η γνώμη του κ. Σαμαρά και των υπεύθυνων ηγετών στο εξωτερικό που παρακολουθούν την Ελλάδα. Όσο για την λαϊκή … «ετυμηγορία», δεν θέλω να φαντασθώ τι θα γινόταν σήμερα αν ο κ. Παυλόπουλος και μερικοί Υπουργοί της περιόδου 2007-2009 «κατέβαιναν» στην πολιτική κονίστρα με τον κ. Στουρνάρα. Υπενθυμίζω ότι σε πρόσφατο «γκάλοπ» ξεπερνούσε ακόμη και αρκετούς πολιτικούς αρχηγούς σε δημοσιότητα.

ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ

Ιανουαρίου 6, 2013

Ένα από τα χαρακτηριστικά της αποτελεσματικής διακυβέρνησης είναι η ετοιμότητα αναθεώρησης μέτρων πολιτικής, που αποδεικνύονται σαφώς λανθασμένα, για να περιορίσει τις αρνητικές συνέπειες. Αυτή ακριβώς είναι η περίπτωση της προς τα πάνω εξίσωσης της φορολογίας στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης. Ο διπλασιασμός περίπου της τιμής στη θέρμανση είχε μέχρι στιγμής τις εξής πολύ αρνητικές συνέπειες: Τεράστια μείωση της κατανάλωσης, στροφή σε αφορολόγητη παράνομα υλοτομημένη ξυλεία από τα δάση, αλλά και το αστικό πράσινο, εισαγωγές πέλλετ, μπριγκεττών και ηλεκτρικών συσκευών πλήγμα στο εμπορικό ισοζύγιο, αύξηση του τιμάριθμου, έστω και αν το ακριβό πετρέλαιο δεν καταναλώνεται και, διαπιστωμένα, από τα πλέον αρμόδια χείλη, σοβαρότατο κίνδυνο για την υγεία μας από την αιθαλομίχλη που σκέπασε τις μεγάλες πόλεις. Δεν μετριέται η ταλαιπωρία των πολιτών που θα περάσουν ένα χειμώνα σκεπασμένοι με κουβέρτες.
Όλα αυτά, για να αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα. Όμως, ο σχεδόν μηδενισμός της κατανάλωσης έφερε όπως είναι φυσικό, καθίζηση των εσόδων. Στοιχειώδης οικονομική σκέψη στο οικονομικό επιτελείο θα είχε προειδοποιήσει για την υψηλή ελαστικότητα της ζήτησης για πετρέλαιο θέρμανσης στην τιμή, όταν ολόκληρες πολυκατοικίες μένουν χωρίς πετρέλαιο. Τι κάνει, λοιπόν, μία υπεύθυνη κυβέρνηση όταν ένα μέτρο πολιτικής φέρνει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα; Πρώτον, αν είσαι Υπουργείο Υγείας, αντί να κοιμάσαι μακαρίως, προειδοποιείς τους συναδέλφους σου στην κυβέρνηση για το βουνό νοσηρότητας που μας απειλεί άμεσα. Αν είσαι Υπουργείο Ανάπτυξης βλέπεις τις εισαγωγές και τις τιμές και ανησυχείς. Και αν είσαι Υπουργείο Οικονομικών, αλλάζεις ρότα. Αφού σου λείπουν έσοδα, τα αναζητάς εκεί που βρίσκονται. Φέρνεις την τιμή πίσω στα 70 λεπτά το λίτρο και τους φόρους στα περυσινά επίπεδα, ακόμη και στο πετρέλαιο κίνησης, σαν ένα δώρο στην ανάπτυξη. Μπορεί να μην βγάλεις όσα λανθασμένα υπολόγισες, αλλά δεν θα χάσεις κιόλας. Δυστυχώς, το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν φώτισε, ακόμη, τους αρμόδιους. Ας ελπίσουμε ότι θα φωτίσει την πραγματική «κυβέρνηση». Είναι καιρός για την Τρόικα να παίξει το ρόλο της, αυτή τη φορά με μία κίνηση φιλολαϊκή, αλλά ρεαλιστική και προφανέστατα σωστή.

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Δεκέμβριος 31, 2012

Η «δόση» και αίσθηση ασφαλείας για ένα διάστημα είναι γεγονός για πολλούς. Βέβαια, υπάρχουν και αυτοί που πιστεύουν ότι μας κάνει κακό και προσπαθούν να πείσουν ξένους ηγέτες να σταματήσουν να μας δανείζουν. Η ιστορία θα δείξει, αλλά νομίζω ότι μας επέτρεψε να ελπίσουμε ότι τα Χριστούγεννα αυτά θα είναι τα τελευταία με κυρίαρχο το συναίσθημα απελπισίας και αγωνίας για το μέλλον. Έχουμε, όμως, ξανά ελπίσει και απογοητευθεί. Κάτι αλλιώτικο πρέπει να γίνει τώρα. Νομίζω ότι τώρα έχει έρθει η ώρα της κοινωνίας να εκφρασθεί και να κάνει κάτι. Συχνά ακούμε την απορία «να βοηθήσω αλλά πώς;; τι μπορώ να κάνω εγώ;;». Τώρα, ίσως υπάρχει απάντηση. Για πρώτη φορά στα τελευταία τρία χρόνια, υπάρχουν οι προϋποθέσεις να εξαργυρώσουμε τις θυσίες που κάναμε. Σε αυτό, όμως, πρέπει να σκεφθούμε διαφορετικά από ότι μέχρι τώρα.
Πολλοί πιστεύουν ότι ο χειμώνας φέτος θα είναι ο χειρότερος. Είναι πολύ πιθανό, όπως το σκοτάδι είναι βαθύτερο αμέσως πριν το πρώτο χάραμα. Υπάρχουν σοβαροί λόγοι. Μέτρα που «δαγκώνουν» αρχίζουν την 1η Ιανουαρίου 2013. Άλλα θα φανούν στα πρώτα εκκαθαριστικά. Η ΔΕΗ θα ακριβύνει όπως, ίσως, και άλλες υπηρεσίες. Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχουν τα πρώτα ενθαρρυντικά μηνύματα. Κάποια «οχυρωματικά» αρχίζουν να αποδίδουν. Η πρώτη ρευστότητα θα γίνει αισθητή ίσως μέσα στις γιορτές, κάποια δάνεια θα αρχίσουν, ίσως το πρώτο πρωτογενές πλεόνασμα φανεί μέσα στο χειμώνα. Υπάρχουν, βέβαια, προϋποθέσεις. Αν ο Τουρισμός και η κρουαζιέρα πετύχουν διψήφια αύξηση. Αν οι τράπεζες «τα βρουν» με το δημόσιοι, και ξεκινήσουν οι αυτοκινητόδρομοι και κάποια άλλα έργα. Ίσως κάποιες αποκρατικοποιήσεις συνδυασμένες με επενδύσεις. Αυτά θα φέρουν το πρώτο ουσιαστικό πλήγμα στο θηρίο της ανεργίας και το χρήμα θα αρχίσει πάλι να εμφανίζεται στην «αγορά».
Υπάρχει, όμως, ένα ασύγκριτα δυνατότερο όπλο για μία άμεση στρατηγική νίκη. Ένα χαρακτηριστικό που υπερηφανευόμαστε ότι βρίσκεται μόνο στην Ελλάδα, το φιλότιμο. Ήρθε η ώρα να πουν οι Έλληνες «δεν ανέχομαι να με θεωρούν τεμπέλη. Δεν ανέχομαι τα δανεικά, την καλοσύνη ή την υστεροβουλία των άλλων. Δεν υποθηκεύω το μέλλον των παιδιών μου, τον εθνικό μου πλούτο για τα χρέη από το ανόητο παρελθόν μου. Είμαι πολύ περήφανος για να γίνω «μπαταχτσής» όπως κάποιοι θέλουν». Ίσως μία ιστορική στιγμή όπου ο λαός παίρνει τα πράγματα στα χέρια του και οδηγεί τις εξελίξεις.
Δεν ονειρεύομαι επαναστάσεις, ή ότι οι «ελίτ» του πλούτου θα αποκτήσουν εθνική συνείδηση. Δεν πιστεύω σε «κοινωνία αγγέλων». Πιστεύω, όμως, ότι ο λαός, με εκφραστές του συνδικάτα και κόμματα, και η κυβέρνηση μπορούν, μπροστά στην καταστροφή, να συνεννοηθούν. Τα Συνδικάτα μπορούν να ανακτήσουν τη χαμένη τους τιμή ως ιμάντας επικοινωνίας λαού και κυβέρνησης σταματώντας άσκοπες γυμναστικές, μοναχικές πορείες σε άδειους δρόμους και καταλήψεις στα ερείπια μίας κοινωνίας του όχι σε όλα. Για να είναι χρήσιμοι πρέπει να γίνουν υπεύθυνοι. Πιστεύω, επίσης, ότι τα κόμματα θα καταλάβουν ότι δεν υπάρχουν για να διαχειρίζονται την εξουσία, αλλά, κυρίως, για πραγματώνουν τη συμμετοχή του λαού στη δημοκρατική διαδικασία.
Αν αυτοί οι δύο απαξιωμένοι θεσμοί, κόμματα και συνδικαλισμός, συνειδητοποιήσουν ότι τους παρέχεται μία, κυριολεκτικά τελευταία, ευκαιρία, ίσως μπορέσουν να επεξεργασθούν ένα εξάμηνο Κοινωνικό Συμβόλαιο Τιμής με την Κυβέρνηση. Οι εργαζόμενοι να υποσχεθούν εργασιακή ειρήνη. Πάσχα χωρίς σκουπίδια, καλοκαίρι χωρίς δεμένα πλοία, δημόσιες υπηρεσίες ανοικτές, τραίνα που κυλούν και αύξηση παραγωγικότητας όσο, τουλάχιστον, εξαρτάται από αυτούς. Τα κόμματα να υποσχεθούν ότι κριτική στα κυβερνητικά μέτρα θα γίνεται μόνο στη βάση του λαϊκού και του εθνικού συμφέροντος και όχι για ευτελείς και ιδιοτελείς κομματικές και προσωπικές επιδιώξεις. Τέλος, η Κυβέρνηση να υποσχεθεί αξιοκρατία και δίκαια μέτρα και να σταματήσει κομματικές τοποθετήσεις και «κουτοπόνηρες» ενέργειες. Αν το Σεπτέμβρη έχουμε μετρήσιμα θετικά αποτελέσματα στα μνημονιακά υπεσχημένα, το Συμβόλαιο θα προβλέπει ένα δίκαιο μέρισμα στις καταρρακωμένες λαϊκές τάξεις. Η τρόικα θα συμφωνήσει γιατί, σαν καλοί λογιστές, μπορούν να υπολογίσουν πόσο «κόστισε» η κοινωνική αναταραχή της προηγούμενης τριετίας και οπόσο θα κοστίσει ενδεχόμενη έκρηξη αυτό το χειμώνα. Ας δοκιμάσουμε, λοιπόν, να σιγουρέψουμε ότι η σημερινή αίσθηση ανακούφισης δεν θα πάει χαμένη. Ας κάνουμε αυτό το Πρωτοχρονιάτικο δώρο στον εαυτό μας.

ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΤΙΜΗΣ

Δεκέμβριος 21, 2012

Πολλοί πιστεύουν ότι ο χειμώνας φέτος θα είναι ο χειρότερος. Είναι πολύ πιθανό, όπως το σκοτάδι είναι βαθύτερο αμέσως πριν το πρώτο χάραμα. Υπάρχουν σοβαροί λόγοι. Μέτρα που «δαγκώνουν» αρχίζουν την 1η Ιανουαρίου 2013. Άλλα θα φανούν στα πρώτα εκκαθαριστικά. Η ΔΕΗ θα ακριβύνει όπως, ίσως, και άλλες υπηρεσίες. Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχουν τα πρώτα ενθαρρυντικά μηνύματα. Κάποια «οχυρωματικά» αρχίζουν να αποδίδουν. Η πρώτη ρευστότητα θα γίνει αισθητή ίσως μέσα στις γιορτές, κάποια δάνεια θα αρχίσουν, ίσως το πρώτο πρωτογενές πλεόνασμα φανεί μέσα στο χειμώνα. Υπάρχουν προϋποθέσεις. Αν ο Τουρισμός και η κρουαζιέρα πετύχουν διψήφια αύξηση. Αν οι τράπεζες «τα βρουν» με το δημόσιοι, και ξεκινήσουν οι αυτοκινητόδρομοι και κάποια άλλα έργα. Ίσως κάποιες αποκρατικοποιήσεις συνδυασμένες με επενδύσεις. Αυτά θα φέρουν το πρώτο ουσιαστικό πλήγμα στο θηρίο της ανεργίας.
Υπάρχει, όμως, ένα ασύγκριτα δυνατότερο όπλο για να πετύχουμε μία άμεση στρατηγική νίκη. Το φιλότιμο. Φαντάζομαι τους Έλληνες να λένε, «δεν ανέχομαι να με θεωρούν πρόβλημα ή τεμπέλη. Δεν ανέχομαι τα δανεικά, την καλοσύνη ή την υστεροβουλία των άλλων. Δεν υποθηκεύω το μέλλον των παιδιών μου, τον εθνικό μου πλούτο για τα χρέη από το ανόητο παρελθόν μου. Είμαι πολύ περήφανος για να γίνω «μπαταχτσής» όπως κάποιοι θέλουν». Ονειρεύομαι, δηλαδή, μία άλλη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, όπου ο λαός παίρνει πραγματικά τα πράγματα στα χέρια του και οδηγεί τις εξελίξεις.
Δεν ονειρεύομαι επαναστάσεις, ή ότι οι «ελίτ» του πλούτου θα αποκτήσουν εθνική συνείδηση. Πιστεύω όμως ότι λαός και κυβέρνηση μπορούν να συνεννοηθούν. Ότι συνδικαλιστές και κόμματα μπορούν να επεξεργασθούν ένα εξάμηνο Κοινωνικό Συμβόλαιο Τιμής. Οι εργαζόμενοι να υποσχεθούν εργασιακή ειρήνη και προσπάθεια να αυξηθεί η παραγωγικότητα όσο, τουλάχιστον, εξαρτάται από αυτούς. Χριστούγεννα χωρίς σκουπίδια, καλοκαίρι χωρίς δεμένα πλοία, δημόσιες υπηρεσίες ανοικτές και τραίνα που κυλούν. Και αν το Σεπτέμβρη έχουμε μετρήσιμα αποτελέσματα στα Μνημονιακά υπεσχημένα, το Συμβόλαιο θα προβλέπει ένα δίκαιο μέρισμα. Η τρόικα θα συμφωνήσει, είμαι βέβαιος. Ας κάνουμε αυτό το Χριστουγεννιάτικο δώρο στον εαυτό μας και στην πατρίδα.

ΛΑΪΚΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ

Ιουνίου 1, 2012

Κάθε περίπου 30 χρόνια, ο Ελληνικός λαός, συνήθως μετά από εκλογές, επιφυλάσσει στον εαυτό του και στον τόπο μία καταστροφή. Όχι επειδή το έχει η μοίρα του, αλλά επειδή κάνει λάθος επιλογές. Το 1920, ο ελληνικός λαός κατέστρεψε, στις εκλογές, όλα τα οράματα, για τη Μεγάλη Ελλάδα, που θα περιέκλειε στα σύνορά της όλα τα τέκνα της, την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Καταψήφισε τον Ελευθέριο Βενιζέλο και την πολιτική του και, έτσι οδηγήθηκε ο τόπος κατ’ ευθείαν στη Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1946 – 49, όταν όλος ο κόσμος επούλωνε πληγές του Β’ Παγκόσμιου, ο τόπος γνώρισε τον Εμφύλιο που αποτελείωσε την καταστροφή. Μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού στρατεύθηκε, όχι για την ανασυγκρότηση, αλλά για τη μετατροπή της Ελλάδας σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία, δορυφόρο της ΕΣΣΔ. Το 1981, πάλι με τη συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, ο Ανδρέας Παπανδρέου έβαζε τις βάσεις για την υπερχρέωση της χώρας, ακόμη και αν τα ελλείμματα της πρώτης τετραετίας μπορεί να θεωρηθούν ιστορικά και πολιτικά δικαιωμένα. Τότε ξεκίνησε και η ηθική αποδιοργάνωση της χώρας, που οδήγησε νομοτελειακά στην καταστροφή του 2009, έργο σε μεγάλο βαθμό και της ΝΔ, πάντα με την έγκριση και απαίτηση του ελληνικού λαού.
Πέρα από λανθασμένες πολιτικές επιλογές, ο ελληνικός λαός φαίνεται, ιστορικά, να έχει προβληματική σχέση με τον «ξένο παράγοντα». Η Ελλάδα, ως νικήτρια χώρα στο πλευρό της Αντάντ κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ανταμείφθηκε με παραχώρηση εδαφών από τη Βουλγαρία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που είχαν ταχθεί με τις κεντρικές δυνάμεις. Από τη Βουλγαρία η Ελλάδα απέσπασε τη Δυτική Θράκη, με τη συνθήκη του Νεϊγύ. Επίσης, με τη συνθήκη των Σεβρών, η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέδιδε στην Ελλάδα όλη την Ανατολική Θράκη -πλην Κωνσταντινούπολης- και τη ζώνη της Σμύρνης στη δυτική Μικρά Ασία. Η τραγική επιλογή του 1920 κατέστρεψε το δεσμό με τις δυνάμεις αυτές και έστειλε την Ελλάδα αβοήθητη στην καταστροφή. Το 1950 η Ελλάδα ανασυγκροτήθηκε με το «Σχέδιο Μάρσαλ», αλλά το άγαλμα του Τρούμαν περιπλανιέται από πλατεία σε πλατεία και Αμερικανός Πρόεδρος δεν διανοείται πια επίσκεψη στην Ελλάδα. Το 1981, με τη χώρα ήδη στην ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ευτυχώς, ξέχασε την προεκλογική του υπόσχεση για έξοδο, αλλά, επί ημερών του, η σχέση της Ελλάδας με την ΕΟΚ ποτέ δεν εξελίχθηκε από αυτήν του επαίτη, σε αυτήν του Εταίρου. Τέλος, το 2012, μετά τη μεγαλύτερη διάσωση χώρας στα παγκόσμια χρονικά από τους ξένους δανειστές της, η Ελλάδα είναι έτοιμη για επιστροφή στη Δραχμή.
Τι μας υποχρεώνει να αυτοκτονούμε κάθε 30 χρόνια; Εθνικές καταστροφές, χρεοκοπίες, εμφύλιοι, δικτατορίες, επαναλαμβάνονται με συχνότητα που εκπλήσσει. Η Ελλάδα συμπεριφέρεται σαν το ψυχικά διαταραγμένο άτομο που δεν αντέχει και τα χαλάει όλα καθώς πλησιάζει προς την επιτυχία. Όπως επισημαίνει ο Κων. Παπαρρηγόπουλος, ίσως φταίει η «…επικρατήσασα τότε εν ταις ηπειρωτικαίς της Ελλάδος χώρας αμάθεια». Η αμάθεια αυτή οφείλεται στο ότι «αι φοβεραί ανωμαλίαι και καταστροφαί της 15ης και 16ης εκατονταετηρίδας δεν επέτρεψαν την ίδρυσιν σχολών νέων, ώστε αι ηπειρωτικαί χώραι εστερήθησαν επί 200 περίπου έτη πάσης παιδεύσεως». Η αμάθεια αυτή εμποδίζει ακόμη και σήμερα, τον Έλληνα να κατανοήσει και να ενσωματωθεί στο Ευρωπαϊκό πολιτισμικό κεκτημένο. Ο μεγάλος ιστορικός, αναφερόμενος στην ηπειρωτική Ελλάδα (σε αντίθεση με τα νησιά) εξηγεί «Επί του διανοητικού όμως βίου των χωρών τούτων δεν φαίνεται επενεργήσασα η φραγκοκρατία». Η Ελλάδα, παρά την Ενετική κατά τόπους επιρροή, και την πνευματική ανάπτυξη στα νησιά και στα Γιάννενα, δεν κατόρθωσε μέχρι τις μέρες μας να αποφασίσει αν (θέλει να) ανήκει στην Δύση ή στην Ανατολή του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας. Η Ελλάδα δεν πέρασε από τη φάση του Διαφωτισμού και δεν κουβαλάει στο συλλογικό της υποσυνείδητο παράδοση εθνικού διαλογισμού. Ο Έλληνας δεν σκέπτεται πριν αποφασίσει. Αποφασίζει σύμφωνα με τα ορμέμφυτά του και μετά ψάχνει για δικαιολογίες. Γι αυτό συνήθως για όλα φταίνε οι ξένοι, συνήθως οι Αμερικάνοι. Γι αυτό και ένας επίδοξος Πρωθυπουργός που μορφώθηκε (;) στα 15μελή και στις καταλήψεις των Πανεπιστημίων της Μεταπολίτευσης χλευάζει, περιφρονεί και προκαλεί την Ευρώπη. Στο κόμμα των νέων «κλεφτών και αρματολών» δεν ταιριάζει ο ορθολογισμός της Δυτικής πραγματικότητας. Γι αυτό, πάλι με εκλογές, η Ελλάδα, το 2012, θα επιστρέψει, επί τέλους στον αιώνιο αυτιστικό εαυτό της. Και, σε πείσμα του Καβάφη, «οι Βάρβαροι» αυτή τη φορά θα έρθουν. Θα δούμε μόνο αν «θα είναι μία κάποια λύσις».

The Rise of the Praetorian Class

Ιανουαρίου 14, 2012

Much attention has been paid to the «disappearing middle class» and the «vanishing American Dream.» While the observations are largely accurate, they are also misleading. The traditional three-tier model of the upper, middle and lower class broadly categorizes people according to income and net worth. One significant problem with this model is that membership in any particular class is very much in the eye of the beholder. One man’s «scraping by» is another man’s «opulent living.» This subjective and arbitrary grouping and boundary assessment inevitably gives rise to the simmering class warfare that is starting to rear its ugly head in many Western countries. Such categorization is therefore meaningless at best, if not outright deceptive as it conflates a variety of economic actors.

The chief fallacy of this model rests in the fact that it focuses on how much those actors are compensated, as opposed to how and why they are compensated. A far better perspective is perhaps gained using two classes, the Political Class and the Economic Class, with a third class emerging.

The Butcher, the Baker, the Candlestick Maker – The Economic Class

The Economic Class, at least in the United States, has historically been the numerically dominant group, although in recent decades its dominance has noticeably waned. The economic class would traditionally be called the Private Sector, but even that term has become misleading for reasons we will delve into later in this article.

Members of the Economic Class provide goods and services that are voluntarily sought by consumers and paid at rates that the market will bear. In an unfettered environment, the economic class would count farmers, engineers, coal miners, artists, physicians, janitorial staff, security guards, merchants and company executives among its membership. They participate freely and competitively in the market place, using the economic principles of Division of Labor and the Law of Comparative Advantage to increase the wealth of society as well as improve their personal position. Capital, entrepreneurial and human resources are brought together collaboratively to meet the needs of the market place. This is standard Economics 101 fare and hopefully generates little controversy among the readership. The important factor defining Economic Class membership is not the amount of money a person earns but rather their participation in the free and open market.

The Lazy Highwaymen – The Political Class

Like the Economic Class, members of the Political Class are not properly defined by their wealth but rather by how they exert influence in the market place. Whereas members of the Economic Class engage the market openly and voluntarily, members of the Political Class employ coercion and deceit to achieve their economic objectives. The coercion and deceit may either be exerted directly or, as is increasingly observed, through a variety of proxy agents. The most obvious members of the Political Class are, unsurprisingly, politicians. This group includes elected individuals at every level of government as well as various appointed officials.

In addition to this primary membership category, a second distinct group exists within the Political Class. It consists of various advocates including lobbyists, influence peddlers and miscellaneous other supplicants of government cheese. These creatures exist to serve as envoys for the third distinct group, which is made up of a patchwork of commercial entities that have learned that employing a politically well-connected pitch man replaces the need for an effective sales and marketing organization and in some cases even the requirement to have a desirable product.

Furthermore, it is commonly observed that members of the Political Class routinely migrate between the three aforementioned groups. An unfortunate consequence of allowing these economic actors to «cut in line» is that the rewarded event becomes the prevailing trend. Because of that, there is virtually no industry that has opted out of the rent-seeking game. From the military-industrial complex to agricultural subsidies, to the utterly corrupt banking system, the Political Class is inexorably claiming an increasing share of the world’s economic activity, a highly disturbing trend indeed.

Subsidized inefficiency, intentional destruction of productive assets and confiscation of property are but some of the effects that are observed when the Political Class employs force to serve those that are «more equal than others.» The arrangement can be summed up by saying that economic activity within the Economic Class places the bargaining power in the hands of the buyer whereas the economic activity within the Political Class places the bargaining power in the hand of the seller. This gives rise to dislocations in the free exchange of goods and services as well as widespread misallocations of capital as businesses adjust their practices based not on the normal mechanics of supply and demand but rather based on the dictates of the Political Class. Over the years, the scale of the intrusions of the Political Class into economies around the world, and very definitely here in the United States, has grown to the point where truly free markets are now the exception and not t he norm.

Because the Economic Class operates in the realm of voluntary exchange whereas the Political Class employs force to achieve its objectives, many of which are anathema to the Economic Class, it follows that a significant amount of resources must be dedicated by the Political Class to the enforcement of their objectives. This role has traditionally fallen on the wide array of military and law enforcement organizations as well as numerous regulatory agencies and departments.

From the US military’s role in protecting the Political Class’s global interests and the IRS keeping the Treasury full, to the FDA serving «Big Pharma» and various law enforcement agencies maintaining a low-level chronic fear in the populace, the level of physical control that the Political Class needs to extend over productive resources is staggering. And in lockstep with the virtually unchecked growth in the Political Class, so has grown the size and scope of the enforcement branch deployed to protect its interests.

Paradoxically, for reasons I’ll touch on momentarily, the allegiance of this enforcement branch belongs to neither the Political Class whom they serve nor the Economic Class whom they «service.» In time, their level of influence grows to the point in which they become a class of their own. They are the Praetorian Class.

Legions and Lictors – the Praetorian Class

The Praetorian Class includes members of the Armed Services, federal, state and local law enforcement personnel as well as numerous militarized officials including agents from the DEA, Immigrations, Customs Enforcement, Air Marshalls, US Marshalls, and more. It also includes, although to a lesser extent, various stage actors in the expanding security theater such as TSA personnel. The main mission of the Praetorian Class is to keep the order of the day. This requires displaying an intimidating presence in their interactions with the Economic Class.

As the Praetorian Class ascends, the clear, albeit unstated, message that emerges is that actions and events in the Economic Class only occur with its tacit consent. Whether driving on roads, traveling in the air, visiting public land, walking down the street or even living in your own home, every action you take is predicated on its permission. By preconditioning the populace to enforcement of its edicts, most of which are completely arbitrary, the Praetorian Class sets itself up for a high degree of autonomy in its actions. This is confirmed by the fact that consequences for malfeasance within the Praetorian Class are almost never observed, and when it happens, it typically becomes a grotesque spectacle in which one of their own is sacrificed as an example, so as to keep appearances of effective internal controls.

Members of the Praetorian Class are typically recruited from the Economic Class and usually from the lower socio-economic spectrum, which offers them an opportunity for personal and professional gain that otherwise might be out of their reach. Early on in the training and indoctrination process, a strong emphasis is placed on teamwork and advancing the welfare of the team above the individual. While independent thought is never overtly discouraged, the fact is that questioning authority and failing to display complete loyalty to the team results in censure, shunning and even expulsion. Naturally, the recruit learns in short order which behavior is rewarded and responds accordingly. This forges a lifelong, unbreakable bond between the brothers-in-arms. This bond can be observed when people proudly display unit insignia and decorations decades after their departure from service.

As they serve in their martial role, members of the Praetorian Class learn to despise members of the Political Class and to view the plight of the Economic Class with detachment or even contempt. Law enforcement and military personnel will converse behind closed doors about the most horrific injustices and brutalities with cavalier amusement. While perhaps natural, their training for violence and teamwork is a fundamental cause for why members of the Praetorian Class abandon their roots and in time come to view their peers «back on the farm» with contempt. Likewise, the steady displays of the craven and treacherous character of the Political Class causes the Praetorian Class to privately disavow emotional allegiance to their masters, usually early in their service.

Naturally, as the members of the Praetorian Class socially distance themselves from both their origins and their masters, even though they are paid to do their bidding, a new group identity among them emerges. Adoption of this group identity, forged by the training, indoctrination and work, defines membership in the Praetorian Class. Some of the characteristics of this identity include:

Viewing everything and everyone according to a perceived threat posture. The members’ thought processes, beliefs and actions center on viewing the world through a paradigm of a graduated conflict spectrum and how to posture themselves accordingly. Even in the most mundane settings, their conversations tend to be awkward if not centered on their martial duties.
Tight internal socialization. Because they view life through a martial paradigm, members tend to socialize almost exclusively amongst themselves. Immediate family members are expected to do the same, which naturally occurs anyway as they can share experiences that external relationships simply are unable to address.
Loyalty is the highest honor. Whether referred to as the blue wall of silence or the brotherhood in arms, even the most egregious transgressions are buried. If the misdeeds are internal, meaning member versus member, the justice is handled internally. On the other hand, external missteps are typically swept under the rug and significant chicane is experienced by outsiders who seek to learn the truth.
In a relatively free and peaceful society, members of the communities that form the Praetorian Class lead a discrete existence. Members of the military commute to and from their place of work and are largely invisible to both the Political and Economic Class, certainly in communities that are not «Praetorian» communities. Attendance at cultural events in uniform is frowned upon, if not explicitly forbidden. During these times, members of the military and law enforcement are expected to live and operate outside the perception of other members of society, their purpose and function regarded with a sense of detachment and perhaps even subtle curiosity.

As the Political Class increasingly calls upon the Praetorian Class to ensure their order, however, their martial nature becomes more visible in the fabric of day-to-day life. This serves several purposes. For one, it allows the Political Class to demonstrate its willingness to use unlimited force to achieve its objectives, something that was always the case but is now made publicly visible. Rationalizing the increased public profile, a stream of honorifics is bestowed upon the Praetorian Class so that they may be presented as defenders of the Economic Class. This is accomplished through the time-tested use of pageantry, pomp and circumstance.

Over time, additional perquisites are bestowed upon the Praetorian Class including preferential treatment in both private and public facilities. Preferred air travel accommodations for uniformed personnel, including dedicated lines at TSA checkpoints and preferential boarding, have recently emerged as cultural standards that further distance the Praetorian Class from the masses.

Another clear change is the physical appearance of members of the Praetorian Class. The uniforms transition from relatively inconspicuous attire to «battle uniforms» such are those now standard issue to both the military and law enforcement personnel. These optics reinforce the position of the Praetorian Class as maintainers of public order, convey a message of physical dominance and establish chronic low-level fear among the masses. Sometimes referred to as the militarization of the police force, this characterization traditionally refers to the increasing firepower in even municipal police departments. Frequently lost in this observation, however, is the psychological impact that such a heavily armed police presence has on the «civilian» population – specifically that it further separates the Praetorian Class from the Economic Class.

As the influence of the Praetorian Class grows, so do the resources it consumes. This is manifested in the form of continuous «equipment» upgrades, training budgets and costly «interagency collaboration» in addition to the usual staff augmentation. This, of course, has the ancillary benefit of directing resources to equipment and service providers that are favored by the Political Class and in some cases may in fact be the primary purpose.

Perhaps less obvious is the need to constantly keep the Praetorian Class on the march. A bored Praetorian is a dangerous creature that will start looking for things to do. In order to keep the Praetorian Class engaged, they must be fed a continuous source of adversaries that they in turn actively engage. In «peace time,» actual engagement is replaced by training and rehearsing the defeat of the adversaries.

While the Praetorian Class emerges as its own entity, with allegiance only to the members’ peers, the most senior of the Praetorians are eventually invited to join the Political Class. Prior to that occurring, they are vetted for suitability, after which they become «made men.» Consider the long list of senior military officers and police chiefs that joined the ranks of the political elite. It is a sight to behold, their new-found support of the Political Class, a class they had silently held in contempt until their recent assumption. Metropolitan police chiefs, district attorneys and joint chiefs of staff are selected for political compatibility, not conviction of character.

How Does It Play Out?

History does not keep a flattering record of societies that allowed the Praetorian Class to rise. The Roman Empire’s decline from splendor to squalor extended for two centuries whereas the Nazi Third Reich collapsed in less than two decades. The continuous drain on productive resources, continuous warfare against new foes, abrogation of human rights and liberties and a pervasive culture of fear inevitably send the society into a tail spin. Some societies are able to observe the retreat of the Praetorian Class, but it is usually a function of economic necessity and often after a great price has been paid by the general population.

Unfortunately, as the tragedy unfolds, the Economic Class often tries to ride out the calamity. This is understandable, since people have a limited capacity to internalize long-term trends. In fact, because people adjust to new circumstances relatively quickly, it is almost impossible for them to compare the condition of life in the present versus the past. The common vernacular for this concept is «the new normal», which upon the slightest reflection represents an obvious paradox, since the word normal implies a historically stable trend.

The Third Reich as a Textbook Example

History books are filled with examples of societies that have seen the rise of the Praetorian Class, followed by their own subsequent collapse, ranging from the Roman Empire to the Soviet Union. Of all the examples, however, none seems more instructive than the rise and fall of the Nazi Third Reich in Germany.

Over a period of two decades, starting with the collapse of the Weimar Republic and the end of World War II, Germany saw the rise of a charismatic demagogue, the rise of police and paramilitary forces, the development of a military-industrial complex, the assumption of industry by the State, the demonization and persecution of scapegoats finally resulting in widespread warfare and societal ruin. Because the timeline is relatively compressed compared to other historical examples, spanning a single generation, the Third Reich serves as an excellent example of the broader consequences a society experiences when we observe the rise of the Praetorian Class. Furthermore, by virtue of its recent occurrence, many cultural and technological parallels serve as clear milestones.

Call to Action for the Economic Class

In order to evade the inexorable path to ruin, two critical actions must be taken. First, it is imperative to understand historically how events play out, identifying key milestones along the process. Some milestones may include the level of military spending, such as the $700 billion that the United States spends annually on defense. Consider the escalating threat propaganda. Leading up to the war with Iraq in 2003, a common justification heard was «We gotta fight them there, so we don’t have to fight them here.» Apparently that strategy didn’t work, since the 2012 National Defense Authorization Act declared the United States part of the global battlefield. Is it the increasing monitoring and control exerted over the media, including the subpoena and detention of free-speech activists? Or perhaps it is the tortuous argument that the private minting of silver coins bearing no resemblance to US legal tender currency represents domestic terrorism.

As the saying goes, «History does not repeat, but it does rhyme», which is to say there are events that have played out universally in the past and are likely to do so again. An implied task that emerges is the need to be an avid student of history. Usurpations of power observed today have historical precedents in some form or another and therefore serve in some instances as predictable milestones.

Second, identify the milestone that defines the «point of no return,» at which point taking no action is likely to have very adverse consequences. This is a very difficult task emotionally as it usually requires taking drastic action before circumstances clearly warrant it. It may involve winding down business and social commitments while conditions on the surface still seem fine. This, of course, represents a personal balancing act. While there is merit in the saying that it is better to be a month early than a minute late, there is a practical limit to the value of that axiom. Predicting a financial collapse twenty years early, and making adjustments accordingly, results in significant opportunities lost, both personally and professionally.

In Summary

The emergence and rise of the Praetorian Class is a common observation in societies that have transitioned from market-based meritocracies to societies governed by coercive syndicates formed by the Political Class. The Praetorian Class is formed and grown to defend the Political Class and in time becomes the dragon that rules its master. It represents a highly disturbing trend because it foretells the decline, not the advance, of a society. In some instances, the decline is peaceful, clearing the path for an improved future. Unfortunately, in many instances that is not the case. The Political Class leverages the full force of the Praetorian Class representing significant loss in wealth, personal freedom and, in many cases, human life. For this reason, it is critical that productive members of society take steps to protect themselves.

Pete Kofod is the founder and president of Datasages (www.datasages.com), a technology services firm that offers cloud computing and strategic technology services to various private organizations. Before entering the technology sector, Pete served with the US Military, both in the United States and abroad, where he forged many close friendships that still thrive today.

Pete is a property owner at La Estancia de Cafayate in Argentina and enjoys a variety of outdoor activities including tennis, skydiving and hiking. His most recent adventure is pursuing his private pilot’s license. Pete is married and homeschools his two children.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ

Φεβρουαρίου 10, 2011

Μπράβο στους Γιατρούς – Διευθυντές και στον Υπουργό Υγείας. Αντιγράφω από mail του φίλου Ν. Μαρουδιά:

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ενημερώσω ότι οι προσπάθειές μας χθες δικαιώθηκαν! Ο υπουργός Α. Λοβέρδος απεδέχθη και τις 2 τροπολογίες μας, διακριτή βαθμίδα Συντονιστή Διευθυντή και ανοικτές προκηρύξεις στις κενούμενες θέσεις μας με συμμετοχή όλων των γιατρών ΕΣΥ – ιδιωτών – Πανεπιστημιακών – Εξωτερικού. Επιτέλους, ένα νομοσχέδιο μιλάει για αξιολόγηση και αποτελεσματικότητα και βάζει με τον ΕΟΠΥ τα ισχυρά θεμέλια Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας! Χιλιάδες νέοι γιατροί θα μπορέσουν να εισαχθούν στον ΕΟΠΥ χωρίς ταυτόχρονα οι γιατροί του ΙΚΑ να αλλάξουν τις εργασιακές τους σχέσεις.

Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους και τα 1984 μέλη μας, για τη συμπαράσταση στο πρόσωπό μου μετά την αήθη επίθεση που δέχομαι καθημερινά σε προσωπικό επίπεδο. Θέλω να ξέρετε ότι δεν με απασχολούν καθόλου οι ύβρεις Τσούκαλου και Βαρνάβα, αποτελεί τιμή για μένα που ηγούμαι μιας εταιρείας που αντιστάθηκε στην ισοπέδωση του ΕΣΥ. Θλίβομαι μόνο για την κατάντια και την κατηφόρα των συνδικαλιστών μας τους οποίους «απολαύσαμε» όλοι στις τηλεοράσεις.

Με εκτίμηση,

Ν. Μαρουδιάς

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ???

Ιανουαρίου 3, 2011

Διαβάζοντας για τη λογική του Robert Shuman σχετικά με τις σχέσεις Γαλλίας – Γερμανίας και τη δημιουργία της Coal and Steel Community, διερωτήθηκα τί κακό θα έκανε σε Ελλάδα-Τουρκία αν συμφωνούσαμε στη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, έστω και στη βάση 50-50 ως προς το οικονομικό αντικείμενο (οχι την κυριαρχία). Αν έτσι ο πόλεμος μεταξύ μας γινόταν αδιανόητος, φαντάζομαι και το «μέρισμα ειρήνης»…. εκτός από τα εσοδα πετρελαίου και αερίου. Θα ανταλλάσαμε μία θεωρητική «κυριαρχία» σε πλουτοπαραγωγικές πηγές που ποτέ δεν θα απολαύσουμε, με την πραγματική κυριαρχία στη χώρα μας που τώρα την έχουμε χάσει. Why not????
>
> http://krugman.blogs.nytimes.com/2011/01/02/coal-steel-and-the-euro/

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Νοέμβριος 24, 2010

Κυρίες και κύριοι,
Πράγματι, στις κανονικές χώρες η κρίση είναι “η μητέρα της αλλαγής”. Αυτό όμως δεν ισχύει για τη χώρα μας. Δεν κατακτήθηκαν ακόμα οι πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές προϋποθέσεις για τον μετασχηματισμό της σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.
Το 2011 θα είναι μια ιδιαιτέρως αποκαλυπτική χρονιά. Θα διαμορφωθούν νέες πραγματικότητες στο πολιτικό, στο κοινωνικό και στο οικονομικό πεδίο.
Πολιτικό πεδίο. Το 2011 θα διαφανεί η αδυναμία του πολιτικού συστήματος, εκ κατασκευής λαϊκιστικού, φοβικού και εξουσιαστικού, να χαράξει γραμμές στρατηγικού βάθους για την ανόρθωση της οικονομίας. Τ’ αδιέξοδα και η συνειδητοποίηση ότι η οικονομία είναι “σε αργό θάνατο” θα καταδείξουν την χαμηλή πολιτική διαχείριση της χώρας απ’ όλο το πολιτικό σύστημα.
Εκτιμώ ότι κάτω από το φοβικό σύνδρομο της απώλειας επιρροής και δύναμης στο εκλογικό σώμα, θ’ αρχίσει να ομιλεί και να καθοδηγεί και πάλι τη χώρα η εκπαιδευμένη πλέον φύση αυτού του λαϊκισμού. Ήδη έχουμε τα πρώτα σημάδια, όπως η συζήτηση για αναθεώρηση του μνημονίου, η χαλάρωση της δημοσιονομικής προσαρμογής κλπ.
Φαίνεται ότι εξαντλούνται τα ψυχικά αποθέματα της πολιτικής ελίτ της χώρας και των πέριξ αυτής δυνάμεων επιρροής. Σε λίγο θ’ αδυνατούν πλήρως να υποστηρίξουν σταθερά και με συνέπεια το επιβληθέν από τον διεθνή οικονομικό έλεγχο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και να συγκροτήσουν ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης.
Φοβάμαι δηλαδή ότι εκπνέουν οι ψυχικές αντοχές και ότι το ψυχολογικό φορτίο υποστήριξης ρεαλιστικών πολιτικών από τις ιθύνουσες δυνάμεις της χώρας έχει φτάσει στα όριά του.
Να γνωρίζουν πάντως εκείνοι που καλλιεργούν αφελώς την ιδέα της δημοσιονομικής χαλάρωσης και προσαρμογής σε βάθος χρόνου ότι ακόμα κι αν το ανεχόταν η τρόικα, οι αγορές θα αντιδρούσαν βίαια.
Κοινωνικό πεδίο.
Κυρίες και κύριοι,
Η κοινωνία μας είναι έντονα μικροαστικοποιημένη στην συντριπτική της πλειοψηφία, κατακερματισμένη και με καταργημένες τις ιεραρχίες της, με σχολάζουσες έως και ανύπαρκτες τις πρωτοπόρες εκείνες μειοψηφίες που θ’ άνοιγαν τους καινούριους δρόμους και χωρίς κινητήριες εσωτερικές δυνάμεις. Είναι έτοιμη η κοινωνία μας σήμερα να παραδοθεί στον ανεξέλεγκτο μικροαστικό λαϊκισμό, που αντιδρά ως άθροισμα ατομικών συμπεριφορών και όχι ως συντεταγμένη κοινωνική δύναμη.
Στο λαό μέχρι σήμερα δεν καλλιεργήθηκε η εθνική αυτογνωσία. Δεν του έχουν μιλήσει ακόμη για τη δεινή θέση της χώρας και την προοπτική της. Επέλεξε, παραδείγματος χάριν, ο λαϊκισμός που καταδυναστεύει τη χώρα δεκαετίες να του αποκρύψει την φοβερή αλήθεια ότι τελούμε υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο. Αντίθετα, του μιλάνε και διαπληκτίζονται για ένα κάποιο “χαρτί”, το “μνημόνιο”, θέλοντας συνειδητά κάτω από το βάρος συνολικών ενοχών τους να ελαχιστοποιήσουν ή να ξορκίσουν ότι ο διεθνής οικονομικός έλεγχος έχει ήδη επιβληθεί από τον περασμένο Μάιο.
Και το λαϊκίστικο πνεύμα δε σταματά μάλιστα εδώ. Παρουσιάζει τον διεθνή οικονομικό έλεγχο ως μια συνήθη απλή επιτήρηση ρουτίνας, η οποία μάλιστα θα αρθεί πολύ σύντομα.
Και αυτά τα λένε όλα τα κόμματα, ισχυριζόμενα μάλιστα ότι έχουν δήθεν έτοιμες λύσεις για να εξέλθουμε από την κρίση και να επανέλθουμε στην προτέρα κατάσταση. Δεν επιτρέπουν δηλαδή στο λαό να κατανοήσει το βάθος του προβλήματος, αφήνοντάς τον να πιστεύει απλώς ότι «κάτι κακό συμβαίνει, γι’ αυτό κάνε υπομονή, μπόρα είναι θα περάσει».
Ένα ψεύδος που επίσης καλλιεργείται στο λαό είναι αν η χώρα μας θα χρεοκοπήσει ή όχι. Αρνείται ο παραπλανητικός λαϊκισμός ν’ αποδεχθεί ότι τέτοιο δίλημμα ουσιαστικά δεν υπάρχει, γιατί η χώρα ήδη τελεί “υπό χρεοστάσιο” από τον περασμένο Μάιο, όταν οι διεθνείς κεφαλαιαγορές αρνήθηκαν να μας χρηματοδοτήσουν με συνέπεια να επέμβει ένας πολυμερής διεθνής οικονομικός έλεγχος και να μας χορηγήσει ένα διακρατικό δάνειο προκειμένου να εξοφλήσουμε τους δανειστές μας. Το δίλημμα αντίθετα είναι αν θα καταρρεύσουμε πλήρως ή όχι, και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τις εθνικών διαστάσεων αποφάσεις που θα λάβουμε.
Όλα αυτά, κυρίες και κύριοι, έχουν ως συνέπεια την ουδετεροποίηση της κοινωνίας αλλά και την πλήρη αποδυνάμωση των ελάχιστων εκείνων δυνάμεων που έχουν συνειδητοποιήσει την κατάσταση. Αν σ’ αυτά προσθέσει κανείς ότι η χώρα δεν διαθέτει ιθύνουσα τάξη ή μια πραγματικά αστική τάξη με κριτήριο κουλτούρας, η οποία θα διαμόρφωνε κατευθύνσεις για μια διατηρήσιμη έξοδο από την κρίση, τότε αντιλαμβάνεται κανείς την μεγάλη σημασία της εθνικής αυτογνωσίας.
Οικονομικό πεδίο. Το 2011 προβλέπω ότι θα είναι μια εφιαλτική χρονιά. Θα καταπέσουν μύθοι και λεοντές. Οι επικοινωνιακές τεχνικές δεν θα φτάνουν πια να συγκαλύψουν δισταγμούς, φοβίες και αμηχανίες. Θα φανεί με τον πλέον αποκαλυπτικό τρόπο ότι η χώρα βιώνει, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, τον θανατηφόρο συνδυασμό υψηλού κόστους δανεισμού και ύφεσης.
Χαρακτηριστικά, οι τόκοι που θα πληρωθούν το 2011 σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία θα κινούνται γύρω στα 16 δις και μέχρι το 2015 θα αυξάνονται συνεχώς μέχρι του μυθώδους ύψους των 20 δις ευρώ, δηλαδή γύρω στα 9% του ΑΕΠ. Το βάρος αυτό είναι ασήκωτο για τη χώρα, γιατί οι τόκοι είναι καθαρό έλλειμμα πάνω στο οποίο πρέπει κανείς να προσθέσει και το υψηλό λειτουργικό έλλειμμα.
Το λέω αυτό για όσους βαυκαλίζονται ότι έχουν είτε έτοιμες συνταγές είτε – άλλοι – έτοιμες πολιτικές να εξαφανίσουν σύντομα το έλλειμμα της χώρας. Για ν’ απομειωθεί το έλλειμμα, να μειωθούν οι τόκοι και να σταθεροποιηθεί το χρέος πρέπει η χώρα να εξασφαλίσει για πολλά χρόνια με σταθερό τρόπο υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα. Προϋπόθεση όμως για να διασφαλιστεί υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα είναι οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης. Διερχόμαστε όμως μια δεινή υφεσιακή περίοδο, η οποία θα συνεχιστεί με την ίδια ένταση και το 2011, με ύφεση πάνω από -4%, αλλά δυστυχώς θα συνεχίσει και το 2012 και το 2013.
Συνεπώς, η αποκλιμάκωση του ελλείμματος της χώρας τα επόμενα χρόνια κάτω από τις σημερινές συνθήκες διαχείρισης της οικονομίας είναι ανέφικτη. Για να το πετύχουμε πρέπει να καλυφθούν μεγάλα κομμάτια πληρωμής τόκων. Και για να γίνει αυτό πρέπει να διασφαλίσουμε μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή πολύ περισσότερα έσοδα από τις δαπάνες. Επειδή όμως, λόγω ύφεσης, δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε έσοδα, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το ν’ απαλλαγεί η ελληνική οικονομία από μεγάλα τμήματα του δημόσιου τομέα και κρατικές δραστηριότητες που την επιβαρύνουν.
Σύμφωνα με μελέτες, το 30% περίπου του σημερινού κράτους είναι περιττό. Γι’ αυτό πέρα από τις καθολικές αποκρατικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων προτείνω όλως ενδεικτικά την άμεση κατάργηση τμημάτων πανεπιστημίων και ΤΕΙ, δημοτικών επιχειρήσεων, ατροφικών νομικών προσώπων δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, άεργων διπλωματικών αντιπροσωπειών, στρατοπέδων, συγχώνευση μητροπόλεων, κατάργηση απολιθωμένων κρατικών υπηρεσιών, αποκεντρωμένων υπηρεσιών και γενικών γραμματειών διαφόρων υπουργείων. Περιορισμό του μεγάλου αριθμού στρατηγών, ναυάρχων, πτεράρχων και ταξιάρχων των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, περιορισμό του πολυάριθμου διδακτικού προσωπικού με αύξηση των ωρών διδασκαλίας, δραστική περικοπή κατά 70% τουλάχιστον των πολυάριθμων Γενικών Διευθυντών και Διευθυντών υπουργείων και οργανισμών, δραστική μείωση του μεγάλου αριθμού των αντιπροέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων και τέλος εξορθολογισμό ή κατάργηση και άλλων πολυάριθμων αφανών δημοσίων καταλυμάτων, τα οποία περιθάλπουν χρόνια τώρα τον κρατικό ανορθολογισμό.
Όλα θα κριθούν το 2011. Τότε θα φανεί αν θα επιβεβαιωθεί ο φόβος του μακροχρόνιου οικονομικού παγετώνα, που είναι το πιθανότερο ότι θα επικαθήσει επί της χώρας. Και εξηγούμαι: είναι σχετικά εύκολο για παράδειγμα να απομειώσεις το έλλειμμά σου από το 15,4% στο 10,4% το 2010, γιατί εκεί θα πάει απολογιστικά. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Για να το πας από το 10,4% στο 7,4% την επόμενη χρονιά και πολύ περισσότερο όσο πηγαίνεις προς τον πυρήνα, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα αν όχι αδύνατα. Και αν η οικονομία σου είναι σε ύφεση, είναι ακόμα δυσκολότερα. Αν, ακόμη χειρότερα, οι μεταρρυθμίσεις που θα κάνεις είναι περιορισμένης και ήπιας μορφής, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι ούτε σε θετικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα θα οδηγηθείς, ούτε κι από την ύφεση θα εξέλθεις, ούτε ανάπτυξη θα οικοδομήσεις. Ακριβώς εκεί κρύβεται ο μεγάλος κίνδυνος να σχηματιστεί ο γνωστός παγετώνας της οικονομίας, που θα καθηλώσει τη χώρα στην οικονομική ακινησία και το λαό στη φτώχεια για πάρα πολλά χρόνια. Γι’ αυτό η θέση μου είναι, αν θέλουμε πραγματικά να θέσουμε τη χώρα μας σε αναπτυξιακή τροχιά, να προχωρήσουμε τώρα σ’ επώδυνες περικοπές τεράστιας έκτασης και βάθους στον δημόσιο τομέα, αλλά και σε εξορθολογισμό των δομών και του προσανατολισμού του, τομές που απαιτούν σκληρές συγκρούσεις με συντεχνιακά κατεστημένα και οργανωμένα συμφέροντα. Μόνο μέσα από την ήττα του παραπολιτικού αυτού κατεστημένου μπορούν να δημιουργηθούν νέες προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Μόνο έτσι θ’ απελευθερωθούν οι εσωτερικές δυνάμεις για ενδογενή ανάπτυξη σ’ όλους τους τομείς. Μόνο έτσι θα γίνουμε ξανά ελκυστικοί στις ξένες επενδύσεις.

Κυρίες και κύριοι,
Οι ανατροπές αυτές είναι κυριολεκτικά ζωτικής σημασίας και να μην τις επικαλούμαστε ευκαιριακά, απλά επειδή έγινε “της μόδας” αυτή την περίοδο να τα “βάζουμε” με το κράτος, χωρίς στην πραγματικότητα να τις πιστεύουμε.
Μια στρατηγική βάθους πρέπει να την εγγυώνται ορισμένες αρχές που πρέπει να τηρούνται απαραιτήτως:
α) Η χώρα πρέπει ν’ αποκτήσει εθνικό προσανατολισμό. Αρκετά τυραννιέται χρόνια τώρα με τη διαμάχη των δυνάμεων της “καθ’ ημάς ανατολής”, με τις δυνάμεις εκείνες που πιστεύουν στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και στη λειτουργία της ως σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. Δυστυχώς, αυτά τα δύο ρεύματα δεν συναντήθηκαν ποτέ ούτε τ’ άφησαν ώστε να κάνουν έστω και μια μείξη ελληνικής ιδιοτυπίας.
β) Επειδή στόχος είναι η διάσωση της χώρας, δεν ισχύουν τα διάφορα “δεν”, τα όρια, οι “κόκκινες γραμμές” και κάθε είδους αυτοδεσμεύσεις, οι οποίες μάλιστα πολλάκις αναιρούνται από τον Διεθνή Έλεγχο, προσθέτοντας αναξιοπιστία. Η λήψη των πολιτικών αποφάσεων θα πρέπει να είναι χωρίς φραγμούς και ιδεοληπτικές αυτοδεσμεύσεις.
γ) Οι περιστάσεις απαιτούν “μεταρρυθμίσεις-σοκ”. Συθέμελες αλλαγές σε όλα τα πεδία της δημόσιας ζωής της χώρας.
δ) Κυρίες και κύριοι,
Τονίζω με έμφαση ότι χώρα πρέπει να αποκτήσει συγκεκριμένο προορισμό και πλεύση. Πρέπει να ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε και κυρίως πως. Αυτό απαιτεί όμως ένα μεγάλο εθνικό consensus, μία μεγάλη εθνική συναίνεση. Η συναίνεση όμως μεταξύ των σημερινών κομμάτων της χώρας είναι ανέφικτη και άνευ αξίας. Ο λαϊκισμός δεν παράγει consensus, παρά μόνο εξουσιασμό και υποκρισίες. Απαιτείται μια “νέα συμφωνία της ελληνικής κοινωνίας”, κυρίως με τον εαυτό της, για το που θέλει να πάει η χώρα.
Θα ζήσουμε για πολλά χρόνια υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Δεν πρέπει η χώρα ν’ αφεθεί να σέρνεται και ο λαός να βαυκαλίζεται με αυταπάτες και ψεύδη που του καλλιεργούν καθημερινά οι κατεστημένοι της χώρας.
Οι περιστάσεις απαιτούν έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης. Κατά καιρούς έχει γίνει συζήτηση για οικουμενικά σχήματα και κυβερνήσεις τεχνοκρατών. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τέτοιες λύσεις εντός των σημερινών τειχών. Το πολιτικό σύστημα χρειάζεται το ίδιο έναν ισχυρό κλονισμό πριν επιχειρήσει αξιόπιστα να καθοδηγήσει τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.
Προτείνω μέσα στο 2011 η Βουλή να εγκρίνει τη συγκρότηση μιας ανεξάρτητης επιτροπής κύρους, η οποία θα συντάξει ένα θαρραλέο και ριζοσπαστικό “πενταετές πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης”, στην ουσία δηλ. ένα σχέδιο αναγέννησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα, πειθαρχημένα και χρονοστοχευμένα στην έξοδο από την κρίση. Το σχέδιο αυτό θα πρέπει να κριθεί από το λαό με εκλογές – το ξαναλέω μ’ ΕΚΛΟΓΕΣ – . Τις εκλογές αυτές βέβαια δεν τις εννοώ και δεν τις προτείνω σε καμιά περίπτωση ως ένα από τα συνήθη πολιτικά παίγνια και καμώματα του συστήματος αλλά εκλογές με “ανοικτά τα βιβλία”, για να επιτευχθεί εθνική συμφωνία με βάση αυτό το πενταετές πρόγραμμα, που υπερβαίνει κόμματα και εκλογικές περιόδους. Θα ενσωματώνει τα μέτρα του μνημονίου και θα κινείται πέραν αυτού. Για ν’ αναλάβουν όλοι την ευθύνη τους για το μέλλον της χώρας, και πολύ περισσότερο ο λαός.
Μόνο με αυτή την προϋπόθεση μπορεί να επιτευχθεί εθνικό consensus. Μόνο έτσι μπορούν να ληφθούν αποφάσεις εθνικών διαστάσεων. Μόνο έτσι δεν θα κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας με ψευτοσυναινέσεις, ημίμετρα και αλυσιτελείς δήθεν μεταρρυθμίσεις. Μόνο έτσι μπορούν να διασφαλιστούν κοινωνικές συμμαχίες και ισχυρές πολιτικές νομιμοποιήσεις.
Αυτή τη στιγμή πλέουμε χωρίς πυξίδα. Με καθοδηγούσα την κουλτούρα του λαϊκισμού και τον “επικοινωνισμό” να καταστρέφει κάθε θετική προσπάθεια.
Το ριζοσπαστικό πνεύμα και περιεχόμενο αυτής της εθνικής συμφωνίας, που θα προκύπτει και θα επιβάλλεται από το πενταετές αυτό πρόγραμμα ανάπτυξης θα καθοδηγεί εφεξής τη χώρα και θα ελέγχονται οι εκάστοτε διαχειριστές του. Και όχι οι δημοκόποι και τα ιδεολογήματα του παρελθόντος.
Αλλά, κυρίες και κύριοι, θα ήθελα να συμπληρώσω τη σημερινή μου παρέμβαση και με ορισμένες συγκεκριμένες προτάσεις, όλως ενδεικτικές. Σε περιόδους μεγάλων αποδιαρθρώσεων, η φαντασία είναι επαναστατική δύναμη. Με παραδοσιακές φόρμες δεν αντιμετωπίζονται οι κρίσεις.

Προτείνω όλως ενδεικτικά:
1. Να προωθηθεί μέσω αναθεώρησης ειδική συνταγματική απαγόρευση παραγωγής δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Είναι επιτακτικό να διαπεράσει τη χώρα και τους θεσμούς ένα νέο πνεύμα, ώστε να μη ζήσουμε ξανά τις σημερινές οικονομικές συνθήκες και τον ευτελισμό της χώρας μας.
2. Να καθιερωθεί συνταγματικό προνόμιο στον Υπουργό Οικονομικών για δικαίωμα άσκησης αρνησικυρίας (βέτο) επί των δαπανών στο σύνολο τις διοίκησης του κράτους.
3. Να καταργηθούν οι φόροι υπέρ τρίτων – των βολεμένων κοινωνικών συντεχνιών.
4. Να ανατεθεί ο φορολογικός έλεγχος των εταιριών που τηρούν βιβλία γ’ κατηγορίας σε πιστοποιημένα ιδιωτικά ελεγκτικά όργανα, όπως ελεγκτικές εταιρίες τραπεζών, ασφαλιστικών εταιριών κλπ.
5. Να συσταθεί σύγχρονος, αυτόνομος Οργανισμός Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων (ΟΕΔΕ). Για να παύσει η είσπραξη των εσόδων να είναι το πάρεργο των εφοριών.
6. Να δημιουργηθεί άμεσα αυτοτελές Σώμα Οικονομικών Επιθεωρητών, το οποίο θα διενεργεί ουσιαστικούς και όχι τυπικούς ελέγχους σκοπιμότητας των δαπανών στο σύνολο του κράτους.
7. Να καταργηθεί το Ελεγκτικό Συνέδριο ως δικαστήριο και να μετατραπεί σε σύγχρονη ανεξάρτητη ελεγκτική αρχή, όπως σ’ άλλες χώρες.
8. Να καταργηθούν τα προνόμια του δημοσίου τομέα και να προσαρμοστούν τα δεδομένα της λειτουργίας του προς αυτά του ιδιωτικού τομέα. Δεν μπορεί άλλο να σηκώσει ο ιδιωτικός τομέας τα “κεκτημένα” του δημόσιου.

Κυρίες και κύριοι,
Πολλοί από εσάς, ακούγοντάς με, θα πείτε ότι όλα αυτά που προτείνω είναι μάταια, ότι δεν γίνονται. Θέλω να επαναλάβω τη ρήση του αείμνηστου Δημήτρη Τσάτσου, ότι «η μάταιη προσπάθεια δεν είναι μία άχρηστη προσπάθεια». Θα ήθελα αυτό το ριζοσπαστικό πνεύμα να κυριαρχήσει στη χώρα, για να ορίσουμε εμείς το μέλλον μας και όχι η απελπισία.