Archive for the ‘ΚΟΙΝΩΝΙΑ’ Category

ΜΙΑ ΑΥΤΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Δεκέμβριος 8, 2012

«Διέκοψαν το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του ΕΜΠ», ο πρωτοσέλιδος τίτλος. «Ομάδα ταραξιών φοιτητών κατέλαβε το κέντρο Δικτύου», ο υπότιτλος. Στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, λίγες μέρες μετά την 39η επέτειο της κατάληψης από τους φοιτητές με αίτημα τη Δημοκρατία και με τίμημα τη ζωή κάποιων και τις συλλήψεις άλλων, οι σημερινοί φοιτητές, που «κατέλαβαν» το κέντρο του ηλεκτρονικού υπολογιστή για να περιορίσουν τη δημοκρατική έκφραση γνώμης των καθηγητών, μένουν ατιμώρητοι.

Θλιβερή αντίστιξη που μόνο θλίψη προκαλεί. Οι συνδικαλιστές στους ΟΤΑ καταλαμβάνουν τα κτίρια διοίκησης στους δήμους και μένουν απλήρωτοι όλοι οι συνάδελφοί τους, οι δικαστές κατεβαίνουν από την έδρα ή παίρνουν αποφάσεις που βλάπτουν το δημόσιο συμφέρον, σαράντα δισ. ευρώ φύγανε για τις ελβετικές τράπεζες με το «καλημέρα» της κρίσης, κόμμα της Βουλής που διεκδικεί την εξουσία ζητά συμμετοχή σε συλλαλητήριο μιας νεολαίας με αίτημα την? κατάλυση του κράτους. Τι συμβαίνει ξαφνικά;;; Βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας;;;

Σε μία εβδομάδα ακριβώς, υπάρχει βάσιμη ελπίδα ότι θα πάρουμε μια ανάσα δεκάδων δισ. για να κλείσουμε τρύπες και να ξεκινήσουμε μία νέα πορεία.

Μέχρι τότε πρέπει να έχουν γίνει πολλά, με κύριο το φορολογικό. Αντί για την εικόνα, όμως, μίας κοινωνίας που διαισθάνεται το διακύβευμα, μοιάζουμε με κοινωνία αυτιστική που έχασε την επαφή με την πραγματικότητα.

«Ο Αυτισμός είναι η σοβαρότερη μορφή των Διαταραχών Επικοινωνίας, που αποκλείει το άτομο από το περιβάλλον του και το καθιστά ?κωφό? και ?τυφλό? στα γύρω του ερεθίσματα, ανήκει δε στις βαρύτατες διαταραχές της εξέλιξης».

Ο ορισμός του αυτισμού περιγράφει θαυμάσια την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει μεγάλο τμήμα της κοινωνίας και πολλά κόμματα σήμερα. Ο καθένας καταλαμβάνει, αποκλείει, διαδηλώνει, απειλεί και υβρίζει ανάλογα με το αίτημά του. Η αίσθηση του «κοινού συμφέροντος» εξέλιπε. Ολοι εναντίον όλων. Η κυβέρνηση κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια παρένθεση της καθημερινότητας, όταν οι αποφάσεις της ανατρέπονται εύκολα από τα δικαστήρια και τους κάθε λογής καταληψίες. Ετσι, όμως, σύντομα η χώρα η ίδια θα μεταβληθεί σε μια παρένθεση της Ιστορίας.

Advertisements

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Δεκέμβριος 6, 2012

Όταν σκεπτόμαστε ή μιλούμε για την Κρίση, η συνήθης αναφορά είναι σε σχέση με το επίπεδο ζωής που «χάσαμε» το 2008. Ενδόμυχη επιθυμία και στόχος η επάνοδος στον κόσμο που φτιάξαμε με τα ψέματα όλων των ηγετών και όχι μόνο των πολιτικών. Όταν σκεφτόμαστε τη σημερινή κατάσταση, με απώλεια  του ΑΕΠ 25%, συρρίκνωση αποδοχών και συντάξεων 30% και ανεργία 23%, η επιβίωση δείχνει ζήτημα δεικτών, εξόχως οικονομικό. Μακάρι να ήταν. Η μεγέθυνση του ΑΕΠ είναι ευκολότερη από την αύξηση της συνολικής ευημερίας που συνεπάγεται αλλαγή της κοινωνίας. Αντί για το χαμένο παράδεισο, λοιπόν, στόχος είναι η επιβίωση όχι μόνον ατόμων και οικογενειών αλλά της κοινωνίας. Επιβίωση είναι η διάσωση βασικών χαρακτηριστικών και κατακτήσεων , που σηματοδοτούν την κοινωνία του 21ου  αιώνα,  και κινδυνεύουν λόγω της κρίσης. Αυτές είναι η δέσμευση για ελευθερία και αυτοδιάθεση, η πίστη στη δημοκρατία, ο σεβασμός στον «άλλο» και στα ανθρώπινα δικαιώματα, το αδιαπραγμάτευτο της αξίας της ζωής και το αυτονόητο της υπακοής στο νόμο. Η επιβίωση, με την έννοια αυτή, δεν είναι θέμα οικονομικό, αλλά πολιτισμικό και ηθικό. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει μόνο με οικονομική κατάρρευση, αλλά με πολιτισμική οπισθοχώρηση και ηθική υποβάθμιση. Η Ελλάδα σήμερα είναι μία πολύ πιο «εχθρική» χώρα για όσους κατοικούν εδώ, Έλληνες και ξένους. Ο κίνδυνος είναι η συνεχής υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής, η διάψευση προσδοκιών και η μαζική μετανάστευση.  Οι κίνδυνοι αυτοί αφορούν πολύ πιο σοβαρά και μακροχρόνια προβλήματα από την ύφεση.

Για να γίνει το χρέος βιώσιμο πρέπει να αυξηθεί ο παρονομαστής και μάλιστα πολύ. Αυτό χρειάζεται παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών, για υποκατάσταση εισαγωγών και εξαγωγές,  δηλαδή ανάπτυξη με ποσοστά … Κίνας για τουλάχιστον 10 χρόνια. Ετούτο το ευλογημένο κομμάτι της Γής, έχει δυνατότητες που δεν έχουν  χώρες με προβλήματα, όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία. Η Γεωργία, ο Τουρισμός, η Ναυτιλία, η γεωγραφική θέση, οι φυσικοί πόροι, η ενέργεια, είναι πλεονεκτήματα ανεκμετάλλευτα. Η αξιοποίησή τους, όμως, έχει τρεις βασικές προϋποθέσεις. Σκληρή και συλλογική προσπάθεια, πολλές και μεγάλες επενδύσεις και ριζική αλλαγή του πολιτισμικού, πολιτικού και ηθικού μας υποδείγματος . Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή έχει τρωθεί η ίδια η «μήτρα» της κοινωνίας μας. Η επιβίωση, συνεπώς, εξαρτάται από την απάντηση σε επτά θανάσιμες απειλές.

Δημοκρατία: Ακραία κόμματα φαιοκόκκινης απόχρωσης δημιουργούν δικό τους … δίκαιο, με διείσδυση στην Αστυνομία, στο κοινό έγκλημα και στις τάξεις των «απελπισμένων».

Θεσμοί: Το Πολιτικό Σύστημα, η Βουλή, ο Συνδικαλισμός, η Αστυνομία, τα Δικαστήρια,  η Τοπική Αυτοδιοίκηση, η Δημόσια Διοίκηση, όλα είναι στο χαμηλότερο σημείο κοινωνικής αποδοχής και αξιοπιστίας.

Δικαιοσύνη: Φοροφυγάδες, μικροί και μεγάλοι απατεώνες δεν διώκονται, ή δεν καταδικάζονται τελεσίδικα ακόμη και όταν διαπιστώνεται παραβατικότητα. Η αρνησιδικία υπονομεύει και τη λειτουργία της οικονομίας.

Κοινωνική δικαιοσύνη : Η καθιέρωση μόνιμου και προοδευτικού φορολογικού συστήματος και η εφαρμογή δίκαιων  εισπρακτικών κανόνων είναι η λυδία λίθος της επιβίωσης της χώρας. Μόνο έτσι η άνοδος του ΑΕΠ θα σημαίνει άνοδο στην ευημερία της κοινωνίας

Κοινωνικό Κράτος και Κοινωνική Συνοχή Η εξάρτηση κοινωνικών παροχών από το εργασιακό καθεστώς, ιδιαίτερα στην Ασφάλιση Υγείας, δημιουργεί στρατιές ανέργων, και ανασφάλιστων. Οι Υπουργοί Υγείας του ΟΟΣΑ, το 2010 αποφάσισαν ότι η κρίση επιβάλλει πρόσθετη  χρηματοδότηση από το Κράτος για να μην δημιουργηθεί ένα βουνό νοσηρότητας και θνησιμότητας στις επόμενες δεκαετίες.

Παιδεία: Η δημόσια εκπαίδευση και, ιδίως, το δημόσιο  Πανεπιστήμιο έχουν απαξιωθεί σοβαρά. Η κρίση επιβάλλει ενίσχυση του δημόσιου τομέα, με ταυτόχρονη απελευθέρωση του Ιδιωτικού.

Το Ηθικό οικονομικό  υπόδειγμα: Καινοτομία, επένδυση, παραγωγή, εξαγωγές και δουλειές απαιτούν ελευθερία του επιχειρείν και θεσμικό και νομικό περιβάλλον που δεν διώκει την επιχειρηματικότητα και τον επιχειρηματία. Σε αυτό στοχεύουν οι φιλελεύθεροι και η σύγχρονη αριστερά ως ιδεολογικό και πολιτικό αντίβαρο, με κοινό τόπο πάντα το συμφέρον της χώρας. Η Ελληνική  οικονομία σήμερα δεν χρειάζεται άλλο ένα Μαρξιστικό «πείραμα», αλλά δημοκρατική σύνθεση απόψεων με στόχο παραγωγή πρώτα και δίκαιη κατανομή μετά. Μία κρατικιστική Ελλάδα δεν μπορεί, πλέον, ούτε καν να επαιτεί

Αυτή η Ελλάδα, με αξιόπιστες απαντήσεις στις παραπάνω επτά θανάσιμες απειλές,  μπορεί να αξιώσει και όχι να επαιτεί τη βοήθεια της Ευρώπης. Έτσι θα κερδίσουμε την εμπιστοσύνη και όχι την καλοσύνη των ξένων.

ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΣΕ ΕΜΑΣ: ΔΥΣΤΥΧΩΣ…

Νοέμβριος 18, 2012

Μετά από τρία χρόνια βομβαρδισμού με ειδήσεις, αναλύσεις, ψέματα και αλήθειες, διλήμματα, απειλές και φρούδες ελπίδες, πολύς κόσμος έχει συνειδητοποιήσει, ο καθένας με τον τρόπο του, ότι η βοήθεια απ’ έξω είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη για τη σωτηρία της χώρας. Οι «δόσεις», όπως και στα εξαρτημένα άτομα, φέρνουν προσωρινή ανακούφιση, αλλά οξύνουν το πρόβλημα και οδηγούν στο θάνατο. Τρία χρόνια τώρα, οι πολιτικές ηγεσίες απέτυχαν να μας ενημερώσουν σωστά και να μας κινητοποιήσουν. Έτσι, ο λαός μας σήμερα είναι έρμαιο λαϊκίστικων και ανεύθυνων δημαγωγών, αλλά και ανθρώπων του κοινού ποινικού δικαίου που εκμεταλλεύονται τα αισθήματα φόβου, απελπισίας και οργής που ξυπνούν τα χειρότερα ένστικτα της ανθρώπινης φύσης.

Για να γίνει το χρέος βιώσιμο, η αναγκαία συνθήκη είναι να αυξηθεί ο παρονομαστής και μάλιστα πολύ. Για να αυξηθεί το ΑΕΠ, χρειάζεται παραγωγή, πολλή παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών. Η παραγωγή αυτή πρέπει να υποκαταστήσει εισαγωγές και να εξαχθεί. Αυτό σημαίνει πολύ γρήγορη ανάπτυξη που πρέπει να φτάσει ποσοστά …Κίνας, για τουλάχιστον 10 χρόνια. Σε τούτο το ευλογημένο κομμάτι της Γής, αυτό μπορεί να γίνει, αλλά μόνο υπό πολύ αυστηρές προϋποθέσεις. Έχουμε δυνατότητες που δεν έχουν άλλες χώρες που τώρα είναι σε δύσκολη, αλλά καλύτερη από εμάς θέση, όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία. Η γεωργία, ο τουρισμός, η ναυτιλία, η γεωγραφική μας θέση, οι ανθρώπινοι και φυσικοί μας πόροι και, ίσως, η ενέργεια, είναι πλεονεκτήματα που δεν έχουμε καν ακουμπήσει. Η αξιοποίησή τους όμως χρειάζεται δύο πολύ βασικές προϋποθέσεις. Πολύ σκληρή και συλλογική προσπάθεια και πολλές και μεγάλες επενδύσεις.

Η προσπάθεια εξαρτάται μόνο από εμάς. Τρία χρόνια τώρα αρνηθήκαμε να κάνουμε όσα μπορούσαμε. Να αλλάξουμε την κοινωνία, την οικονομία, τους θεσμούς και τις συνήθειες που μας έφεραν, πάλι, στο γκρεμό. Ακόμη και τώρα, κάποιοι διεκδικούν να κυβερνήσουν υποσχόμενοι να τα «αλλάξουν όλα», να μας γυρίσουν πίσω με «ένα νόμο ενός άρθρου». Αν πιστέψουμε ότι οι θυσίες πήγαν χαμένες, τώρα, μάλιστα, που κοντεύουμε να εξαλείψουμε τα πρωτογενή ελλείμματα, αλλά μόνο με ύφεση, όχι με παραγωγή, αν επιλέξουμε επιστροφή στα παλιά, η χώρα θα εξαερωθεί σε λίγες μέρες. Η θεραπεία λαοπλάνων και λαϊκιστών δεν θα προλάβει καν να δοκιμαστεί, γιατί τα πτώματα δεν αντιδρούν ούτε στα θαύματα, αν δεχθούμε ότι υπάρχουν. Και δεν θέλω να σκεφθώ τι θα γίνει αν το «νταηλίκι» για μονομερή διαγραφή χρεών, γίνει δημοκρατική πολιτική επιλογή.

Συνεπώς, αν εμείς το θελήσουμε, είναι στο χέρι μας να σωθούμε. Η συνειδητή μας προσπάθεια να διεκδικήσουμε αυτό που μας αξίζει, σημαίνει αυτοκριτική ηγετών και πολιτών, διάθεση για απαλλαγή από καταστρεπτικά στερεότυπα και το περίφημο ελληνικό φιλότιμο. Η γενιά της Μεταπολίτευσης δεν πρέπει να συμβιβασθεί με την κατηγορία ότι κατέστρεψε τη χώρα καλοπερνώντας με δανεικά και έστειλε το λογαριασμό στα παιδιά της. Ακόμη και αυτό, όμως, δεν φτάνει .Είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη. Το μέγεθος του χρέους μας είναι τόσο θηριώδες, που καμιά θαυματουργή μεταβολή μας σε τέρατα παραγωγικότητας, ακόμη και αν μπορούσε να γίνει με μαγικό ραβδί, δεν μπορεί να το μειώσει. Χρειαζόμαστε κεφάλαια για τις πολλές και μεγάλες επενδύσεις που θα δώσουν τους πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Επειδή τα λεφτά που φυγαδεύσαμε, ακόμη και αν έρχονταν πίσω, δεν φτάνουν, χρειάζεται η βοήθεια φίλων και εταίρων. Πρώτον για μείωση τόκων και επιμήκυνση και δεύτερον -και το κυριότερο- για ουσιαστικές, μεγάλες επενδύσεις. Η ανάδειξη και εκμετάλλευση των δυνατοτήτων μας, μπορεί να γίνει μόνο όπως γίνεται παντού, με ξένες άμεσες επενδύσεις σε μεγάλη κλίμακα. Αυτό σημαίνει ότι η ανάπτυξη της Ελλάδας θα γίνει ευρωπαϊκή και παγκόσμια υπόθεση, όπως ήταν και η χρεοκοπία μας, τα τελευταία τρία χρόνια. Γι’ αυτό πρέπει να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη και όχι την καλοσύνη των ξένων.

Η δόση αυτή, που ελπίζω να αποδειχθεί η τελευταία που δίνεται κάτω από τις τραγικά εκβιαστικές συνθήκες που ζούμε, είναι η τελευταία, αλλά χρυσή ευκαιρία. Το αν θα αποδειχθεί τελευταία ή χρυσή, εξαρτάται από εμάς. Είμαι αισιόδοξος; Αντιγράφω, επί λέξει, από μία φίλη στο Facebook: «Πρωινές ειδήσεις στο Bloomberg: Παίζεται το βίντεο με τον προπηλακισμό του Γερμανού Προξένου, μετά ο δημοσιογράφος κάνει «γέφυρα» για την επόμενη είδηση που είναι η Πορτογαλία, λέγοντας «ας πάμε τώρα σε μια πιο πολιτισμένη χώρα». Τα συμπεράσματα δικά σας. Αν ο δημοσιογράφος έχει άδικο ότι αυτοί είμαστε, εξαρτάται από εμάς να το απαντήσουμε πειστικά. Αν όμως έχει δίκιο, τότε δεν αξίζει καν να σωθούμε.

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Σεπτεμβρίου 4, 2012

Τρία χρόνια ζούμε στην «τσίτα». Μισθοί, συντάξεις, εισοδήματα γενικά, πέφτουν συνεχώς. Οι φόροι αυξάνουν, οι δουλειές εξαφανίζονται. Η ύφεση, μεγαλύτερη κάθε χρόνο, σάρωσε μία επίπλαστη μεν, αισθητή δε, ευημερία. Οι ξένοι μας θαυμάζουν για τις… θυσίες μας, αλλά μάλλον μας… δουλεύουν. Δεν μας πιστεύουν και ακόμη λιγότερο πιστεύουμε εμείς στον εαυτό μας. ΄

Με το ηθικό στα τάρταρα, εξαντλημένοι, χωρίς αναπνοή, ακούμε τώρα ότι η κούρσα δεν τέλειωσε, μένει ακόμη ένα 400άρι και… όποιος αντέξει. Τό ’χουμε ξανακούσει, αλλά αυτή τη φορά κανείς δεν πιστεύει ότι το 400άρι αυτό θα είναι το τελευταίο. Και κάτι σημαντικότερο. Δεν ξέρουμε αν στο τέλος θα μείνουμε… ψόφιοι ή αν τα πράγματα θα φτιάξουν, πόσο, για ποιους, πόσο γρήγορα και πώς.

Με άλλα λόγια, λείπουν η προοπτική και η εμπιστοσύνη για μια δίκαιη μοιρασιά κόστους και κέρδους. Να τρέξω άλλο ένα 400άρι, αλλά γιατί; Για να κάνει… πλάκα ο άλλος από την κερκίδα που δεν πλήρωσε ούτε εισιτήριο;

Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κόλαση. Ολοι είναι «στα κάγκελα» και υπόσχονται τα χειρότερα. Αστυνομικοί, δικαστές, γιατροί, δάσκαλοι, Χρυσαυγίτες, Συριζαίοι και η θεία μου η Μελπομένη, που δεν πληρώνει εφορία. Το δελτίο των οκτώ του MEGA, επί μία εβδομάδα, επαναλαμβάνει τα ίδια. Την Παρασκευή δεν άντεξα, το είχα μάθει απέξω. Τα ηρεμιστικά μου τέλειωσαν και απεργούν και οι φαρμακοποιοί. Αν τα μισά που ακούγονται στο απεργιακό μέτωπο πραγματοποιηθούν, χαθήκαμε. Η χώρα πρέπει να τηρήσει υποσχέσεις για να σωθεί, αλλά το μόνο που «υπόσχονται» συνδικαλιστές και πολιτικοί είναι να κλείσουν το μαγαζί, αν η χώρα τηρήσει όσα υποσχέθηκε. Αν έτσι θα είναι το τελευταίο 400άρι, καλύτερα να το σκάσω τώρα.

Αλλά, κυβέρνηση, κόμματα, οι ταγοί, οι ηγέτες μας, όλοι αυτοί τι κάνουν; Και αν κάτι κάνουν, γιατί δεν μας λένε σε τι να ελπίζουμε, με ποια εγγύηση και γιατί; Να μας πουν αν και γιατί υπάρχει ελπίδα. Αν, για παράδειγμα, η Ελβετία συμφωνήσει τώρα, πότε θα μπουν στα ταμεία μας τα 4 – 6 δισ. ευρώ; Αν αυτό γίνει μέσα στο 2012, θα δώσουν, αμέσως, πίσω τα κομμένα στις συντάξεις των 600 ευρώ; Θα γλιτώσει τη μείωση 10% ο ένστολος της ομάδας ΔΙΑΣ; Οσα μας χρωστάει το κράτος πότε και πώς θα αρχίσουν να επιστρέφονται; Πότε ακριβώς θα αρχίσει η είσπραξη βεβαιωμένων προστίμων και όταν αρχίσει, τα χρήματα θα πάνε σε στρατιές δημοσίων υπαλλήλων «με ψυχές» ή σε επενδύσεις για δουλειά στον φτωχοδιάβολο του ιδιωτικού τομέα που απολύθηκε χωρίς κανείς να νοιαστεί γι’ αυτόν; Αυτό θέλω να ξέρω, αν είμαι άνεργος.

Δυστυχώς, για την ανόρθωση του ηθικού μας, για την εξασφάλιση της κοινωνικής συνοχής στην Ελλάδα και λίγης ακόμη ανοχής από τους ξένους, αρμόδιοι είναι η κυβέρνηση, η διοίκηση, το πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί. Ολοι αυτοί πρέπει, τώρα, να συνεργαστούν ενσυνείδητα, οργανωμένα και έντιμα για τη σωτηρία της χώρας, όπως δυστυχώς «συνεργάσθηκαν», άθελά τους ίσως, για την καταστροφή της. Θεσμοί που δεν λειτούργησαν, το πολιτικό σύστημα που νοιάστηκε μόνο για την εξουσία, η διοίκηση που «βολεύτηκε» στον ρόλο καλοπληρωμένου κομπάρσου και κυβερνήσεις που ενσωμάτωσαν όλα τα αρνητικά και ελάχιστα από τα θετικά της κοινωνίας μας, όλοι αυτοί πρέπει τώρα να κάνουν την υπέρβαση. Πρέπει να χτίσουν άμεσα, τώρα, μία εικόνα αξιοπιστίας στα συντρίμμια του παρελθόντος.

Η αξιοπιστία εύκολα χάνεται και δύσκολα ανακτάται. Ο διορισμός μιας κόρης, μια ακριβή «πρυτανική» τουαλέτα, μια εξαγγελία που δεν «βγαίνει», ένα διοικητικό συμβούλιο, όπως του ΕΟΤ, με γιατρούς και δικηγόρους, φτάνουν για να θυμηθούμε τον… εαυτό μας. Δεν αρκεί ένας πρωθυπουργός που φαίνεται να «αλλάζει» ή πέντε υπουργοί σε ρόλο κασκαντέρ. Πρέπει όσοι αποτελούν το σύστημα εξουσίας, δηλαδή 100 – 200 άτομα με την ευθύνη παραγωγής και εφαρμογής πολιτικής να συνεργαστούν και να δουλέψουν, σαν να μην υπάρχει αύριο, με στόχο την αξιοπιστία που κερδίζεται μόνο από αποτελέσματα. Τότε ίσως πεισθεί και ο λαός να τρέξει το τελευταίο 400άρι. Και αν πεισθεί ο λαός, απειλές κομμάτων και συνδικαλιστών απλώς θα καταγραφούν, κάτι το οποίο, άλλωστε, είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο διατυπώνονται. Αυτή είναι, σίγουρα, μία ακόμη ιστορική στιγμή για την κοινωνία μας. Η Ιστορία θα γράψει για όλους, όπως πάντα κάνει, έστω και με καθυστέρηση.

ΟΡΙΖΟΝΤΙΕΣ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΕΙΔΙΚΑ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΑ;

Αύγουστος 10, 2012

Είχα γράψει παλαιότερα ότι η ανάταξη της οικονομίας μας μπορεί να γίνει αν απλώς καταργούνταν οι πρόσφατοι νόμοι που ευθύνονται για το «ξεχείλωμα» της δημόσιας δαπάνης. Αυτοί είναι κυρίως νόμοι με τους οποίους διαμορφώθηκε το επίπεδο της δημόσιας μισθολογικής δαπάνης, που ψηφίσθηκαν την τελευταία, προ κρίσης, δεκαετία.

Πράγματι, στο διάστημα 2000-2009 η συνολική προσθήκη στο χρέος ήταν περίπου 50 δισ. ευρώ, όσο και η απαιτούμενη δημοσιονομική προσαρμογή που επιχειρείται κυρίως μέσω περικοπών σε μισθούς και συντάξεις. Ταυτόχρονα, όμως, έχει αναγνωριστεί η αναποτελεσματικότητα και η αδικία, στην οποία οδηγούν οι οριζόντιες περικοπές στις αμοιβές. Πολύ απλά, δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί». Κάποιοι ωφελήθηκαν περισσότερο από τη γενναιοδωρία των υπουργών μας στο επίμαχο διάστημα. Το δίκαιο, αλλά και το πιο αποτελεσματικό, είναι προφανώς να αρθούν οι συχνά σκανδαλώδεις αυτές ρυθμίσεις.

Τυπικό παράδειγμα είναι το ειδικό ιατρικό μισθολόγιο στα νοσοκομεία του ΕΣΥ. Η αλήθεια είναι ότι σε σύγκριση με τους συναδέλφους τους σε άλλες χώρες του ΟΟΣΑ, οι Eλληνες νοσοκομειακοί γιατροί έχουν χαμηλές αποδοχές. Παρ’ όλα αυτά, η συζήτηση σήμερα αφορά οριζόντια μείωση κατά 10% του βασικού μισθού των γιατρών όλων των βαθμίδων. Αυτό, όμως, είναι άδικο και παραγνωρίζει το γεγονός ότι περισσότεροι από τους μισούς ειδικευμένους γιατρούς του ΕΣΥ, με νόμο του 2009, εξελίχθηκαν εν μια νυκτί χωρίς κρίση στον βαθμό του διευθυντή, με αντίστοιχη αύξηση αποδοχών.

Οι μέχρι τότε διευθυντές, που είχαν κερδίσει τη θέση έπειτα από σκληρή διαδικασία κρίσεων, «προβιβάσθηκαν» σε συντονιστές, με συμβολική μισθολογική διαφορά ενός ευρώ, που καθιερώθηκε με νόμο του 2011. Σημειωτέον ότι η σημαντική αύξηση μισθού που δόθηκε στους «νέους» διευθυντές οδήγησε επίσης σε σημαντική αύξηση στην αμοιβή τους από εφημερίες, που είναι συχνά και… προβληματικές.

Αντίθετα, οι συντονιστές διευθυντές δεν παίρνουν αμοιβή από εφημερίες, με αποτέλεσμα οι συνολικές αμοιβές τους να υπολείπονται, αρκετές φορές σημαντικά, εκείνων των άλλων διευθυντών. Οι γιατροί αυτοί, όμως, σηκώνουν και το βάρος της εκπαίδευσης και γενικά της οργάνωσης των Τμημάτων και του νοσοκομείου.

Η αδικία αλλά και η αναποτελεσματικότητα στη λειτουργία των Τμημάτων, στην οποία έχει οδηγήσει η υπάρχουσα κατάσταση, είναι προφανής. Χαρακτηριστικά, σε μεγάλο νοσοκομείο σήμερα υπηρετούν 6 συντονιστές διευθυντές και 57 διευθυντές.

Το υπουργείο Υγείας, αν κάνει τους λογαριασμούς, έχει μια χρυσή ευκαιρία να ανατάξει μία σοβαρή αδικία που έβλαψε σοβαρά και τα δημόσια οικονομικά χωρίς όφελος για την Υγεία. Εφόσον αποφασισθούν περικοπές στα μισθολόγια των γιατρών του ΕΣΥ, κάτι που απεύχομαι και δεν θεωρώ αναγκαίο, είναι ευκαιρία αυτές να γίνουν αναλογικά και όχι οριζόντια, ώστε να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη και η λογική στο σύστημα.

Εάν, για παράδειγμα, γίνει περικοπή στον βαθμό του διευθυντή (πλην συντονιστών διευθυντών) κατά 20%, ίσως να μη χρειασθεί μείωση σε καμία άλλη βαθμίδα ή αυτή να είναι πολύ μικρότερη του 10%. Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι μια τέτοια ρύθμιση θα μετρίαζε την καθολική αντίδραση που θα υπάρξει με την οριζόντια περικοπή, θα αποκαθιστούσε μια αδικία και θα προστάτευε τους νέους γιατρούς, που είναι περισσότερο ευάλωτοι στην κρίση.

Τέτοιες χαριστικές μισθολογικές διευθετήσεις έχουν γίνει πολλές και σε πολλούς κλάδους. Η επανεξέταση τυχόν αδικιών μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σήμερα που οι περικοπές στις αποδοχές φαίνονται αναπόφευκτες. Βέβαια, αντιδράσεις θα υπάρξουν αν αθετηθούν συμφωνηθέντα στο παρελθόν. Θα έχει, πάντως, ενδιαφέρον να δούμε πώς θα δικαιολογηθεί η αντίδραση για… «κεκτημένα» που δεν στέκουν στην κοινή λογική και το περί δικαίου αίσθημα. Αν, δηλαδή, οι «διά βοής» ευνοηθέντες θα τολμήσουν να υποστηρίξουν οριζόντια μείωση αποδοχών και των νέων συναδέλφων τους, για να σώσουν όσα σκανδαλωδώς τους χορηγήθηκαν στο πρόσφατο, όχι και τόσο ενάρετο, παρελθόν.

ΑΠΛΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Ιουλίου 7, 2012

Σε τρεις μήνες εκλογών, καταλήξαμε με θρυμματισμένο πολιτικό σκηνικό, ερειπωμένη οικονομία, ανεργία ρεκόρ, μία χώρα αναξιόπιστη και ανυπόληπτη, με απελπισμένους και φοβισμένους πολίτες. Ο άρρωστος με πολυοργανική ανεπάρκεια, για να σωθεί, χρειάζεται ένα «θαύμα» με γιατρούς, φάρμακα, μηχανήματα και εξειδικευμένες δομές. Τίποτε, όμως, δεν τον σώνει, αν ο ίδιος δεν πιστέψει και αν δεν κάνει το παν για να σωθεί. Το ίδιο και με μία «αποτυχημένη χώρα». Κανένα Μνημόνιο, κούρεμα, επιμήκυνση χρέους, «ζεστό» χρήμα δεν πρόκειται να μας βοηθήσει, αν δεν κάνουμε ό,τι χρειάζεται, τώρα και για πολύ καιρό. Η βαριά άρρωστη Ελλάδα, θα σωθεί μόνο αν η ίδια το θελήσει.

Το θαύμα ονομάζεται ανάπτυξη. Όταν το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 20% , οι άνεργοι δεν θα βρουν δουλειά, αν δεν ξεπαγώσει η «τσιμινιέρα», αν δεν ανάψουν πάλι τα φώτα. Όμως, ντόπια καύσιμα δεν υπάρχουν και τα ξένα δεν έρχονται. Δουλειές δεν φυτρώνουν στο δέντρο της «πολιτικής βούλησης». Το έδαφος είναι δηλητηριασμένο με έλλειψη εμπιστοσύνης. Ετούτα εδώ τα «μάρμαρα, πιάσανε σκουριά» και ας λέει ο ποιητής. Το χειρότερο είναι ότι σκουριάσανε και τα μυαλά. Χρειάζεται λίπασμα, περιποίηση, σωστό έδαφος και ευνοϊκό κλίμα, δηλαδή φρέσκα ελληνικά μυαλά, για να καρπίσει το δέντρο της ελληνικής οικονομίας.

Η εμπιστοσύνη κερδίζεται αργά. Θέλει πράξεις και χρόνο για να έρθουν ξένες επενδύσεις. Στο μεταξύ, ο άρρωστος πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να παλέψει με το δηλητήριο που του τρώει τις σάρκες. Να αλλάξει μυαλό και να ψάξει για δύναμη μέσα του. Ο Έλληνας έχει τεράστιες δυνατότητες, αν, επί τέλους, εμπιστευθεί τον εαυτό του. Είναι δημιουργικός, έχει φαντασία και εργατικότητα, αλλά έχει και έναν αδυσώπητο εχθρό, μέσα στην ίδια του τη χώρα, 200 χρόνια τώρα. Την ολέθρια, σχεδόν ερωτική, αλλά αυτοκαταστροφική σχέση του με το Κόμμα και το Κράτος. Αυτή η σχέση, δημιούργησε μία απίστευτη «κουρελού» εξυπηρετήσεων, ρουσφετιών, φωτογραφικών νομοθετικών ρυθμίσεων, παράθυρων  για προσωπικό όφελος. Στο δηλητηριασμένο αυτό έδαφος, δεν φυτρώνει τίποτα.  Ό,τι και να επιχειρήσει κανείς, κάπου θα σκαλώσει.

Η συνταγή για την ανάπτυξη στην Ελλάδα, συνεπώς, δεν έχει σχέση με ό,τι θα πρότειναν οι ειδικοί σε άλλες, κανονικές χώρες. Εκεί, η ανάπτυξη χρειάζεται φθηνό χρήμα, επενδυτικές ευκαιρίες και μία δραστήρια επιχειρηματική τάξη. Το θεσμικό και νομικό καθεστώς λειτουργεί υποβοηθητικά και υποστηρικτικά. Στην Ελλάδα, τουλάχιστον για μία 10ετία μέχρι το 2009, είχαμε πολύ φθηνό χρήμα. Οι επενδυτικές ευκαιρίες υπήρχαν, όπως φαίνεται από την εξαγωγική «άνοιξη» στην τελευταία 2ετία, όταν, εν μέσω κρίσης, το έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών μειώθηκε από 15% του ΑΕΠ σε 10%, με άνοδο και των εξαγωγών. Είχαμε, όμως, μία επιχειρηματική τάξη που σταμάταγε στο εμπόριο και στην κρατικοδίαιτη παραγωγή, που απέκλειε τα νέα και φρέσκα μυαλά. Είχαμε και ένα αρνητικό θεσμικό και νομικό καθεστώς, όπου η έννοια του κέρδους αποτελούσε ανάθεμα, ακόμη και, κατ’ εξοχήν, μέσα στο Πανεπιστήμια.

Σε ένα σημερινό (4/7/12) άρθρο στους NY Times, γίνεται αναφορά στη θεωρία του «ελατηρίου». Όσο πιο πολύ το πιέζεις, τόσο πιο γρήγορα και δυνατά θα τιναχθεί μόλις το αποδεσμεύσεις. Αυτή, κατά το συγγραφέα, είναι η κατάσταση στην ελληνική οικονομία. Διαβλέπει και εντοπίζει σοβαρές ευκαιρίες. Δείχνει επίσης να καταλαβαίνει ότι στην Ελλάδα, η επιχειρηματικότητα καταπιέζεται χρόνια από τον κομματισμό, τον άκρατο αριστερισμό και τη διαφθορά, πολιτική και επιχειρηματική. Η θεσμική και νομική «κουρελού» στην οποία αναφερθήκαμε νωρίτερα, ήταν το αποτέλεσμα. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που θα αποδεσμεύσει το πιεσμένο ελατήριο της ελληνικής οικονομίας; Για εμένα, αυτό είναι η απλοποίηση. Παντού και στα πάντα, εδώ και τώρα. Στους επόμενους λίγους μήνες, οι δύο Υπουργοί, Οικονομίας και Ανάπτυξης, στους οποίους στηρίζουμε όλες μας τις ελπίδες, πρέπει να κάνουν πολλά και να …ξεκάνουν πολύ περισσότερα, δηλαδή τις άχρηστες και βλαβερές ρυθμίσεις σε όλη τη γκάμα της οικονομίας. Από τη φορολογία, μέχρι την αδειοδότηση, την εγκατάσταση, την έναρξη επιχειρήσεων, τις ασφαλιστικές και εργασιακές σχέσεις. Να μελετήσουν το πλέγμα κινήτρων και αντικινήτρων, τις απαγορεύσεις, τις εξαιρέσεις από τους κανόνες και τη σχέση της οικονομίας και της οικονομικής δραστηριότητας, με τη Δημόσια Διοίκηση, τη Δικαιοσύνη και άλλους παραγωγικούς και μη τομείς. Το μοναδικό κριτήριο για τη διατήρηση μίας ρύθμισης, πρέπει να είναι μόνο το αν χρειάζεται και γιατί. Ανοίξτε τα παράθυρα, αξιότιμοι κκ. Στουρνάρα και Χατζηδάκη. Μην φοβάστε τον καθαρό αέρα της δημιουργικότητας. Μισήστε και εξορκίστε τη μούχλα της αδράνειας και της διαπλοκής. Η Ελλάδα σύντομα θα αναρρώσει και θα σας ευλογεί.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΜΟΥΧΛΑ ΤΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ

Ιουλίου 4, 2012

Μέσα σε τρεις μήνες εκλογών καταλήξαμε με θρυμματισμένο πολιτικό σκηνικό, ερειπωμένη οικονομία, ανεργία ρεκόρ, μία χώρα αναξιόπιστη και ανυπόληπτη με απελπισμένους και φοβισμένους πολίτες. Ο άρρωστος με πολυοργανική ανεπάρκεια, για να σωθεί, χρειάζεται ένα «θαύμα» με γιατρούς, φάρμακα, μηχανήματα και εξειδικευμένες δομές. Τίποτε, όμως, δεν τον σώνει, αν ο ίδιος δεν πιστέψει και αν δεν κάνει το παν για να σωθεί. Το ίδιο και με μία «αποτυχημένη χώρα». Κανένα Μνημόνιο, κούρεμα, επιμήκυνση χρέους, «ζεστό» χρήμα δεν πρόκειται να μας βοηθήσει αν δεν κάνουμε ότι χρειάζεται, τώρα και για πολύ καιρό. Η βαριά άρρωστη Ελλάδα, θα σωθεί μόνο αν η ίδια το θελήσει. Το θαύμα ονομάζεται ανάπτυξη. Όταν το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 20% , οι άνεργοι δεν θα βρουν δουλειά, αν δεν ξεπαγώσει η «τσιμινιέρα», αν δεν ανάψουν πάλι τα φώτα. Όμως, ντόπια καύσιμα δεν υπάρχουν και τα ξένα δεν έρχονται. Δουλειές δεν φυτρώνουν στο δέντρο της «πολιτικής βούλησης». Το έδαφος είναι δηλητηριασμένο με έλλειψη εμπιστοσύνης. Ετούτα εδώ τα «μάρμαρα πιάσανε σκουριά» και ας λέει ο ποιητής. Το χειρότερο είναι ότι σκουριάσανε και τα μυαλά. Χρειάζεται λίπασμα, περιποίηση, σωστό έδαφος και ευνοϊκό κλίμα, δηλαδή φρέσκα ελληνικά μυαλά για να καρπίσει το δέντρο της ελληνικής οικονομίας.
Η εμπιστοσύνη κερδίζεται αργά. Θέλει πράξεις και χρόνο για να έρθουν ξένες επενδύσεις. Στο μεταξύ, ο άρρωστος πρέπει να κάνει ότι μπορεί για να παλέψει με το δηλητήριο που του τρώει τις σάρκες. Να αλλάξει μυαλό και να ψάξει για δύναμη μέσα του. Ο Έλληνας έχει τεράστιες δυνατότητες, αν, επί τέλους, εμπιστευθεί τον εαυτό του. Είναι δημιουργικός, έχει φαντασία και εργατικότητα, αλλά έχει και έναν αδυσώπητο εχθρό, μέσα στην ίδια του τη χώρα, 200 χρόνια τώρα. Την ολέθρια, σχεδόν ερωτική, αλλά αυτοκαταστροφική σχέση του με το Κόμμα του το και Κράτος του. Αυτή η σχέση δημιούργησε μία απίστευτη «κουρελού» εξυπηρετήσεων, ρουσφετιών, λεπτομερειακών φωτογραφικών νομοθετικών ρυθμίσεων για προσωπικό όφελος. Στο δηλητηριασμένο αυτό έδαφος δεν φυτρώνει τίποτα. Οτιδήποτε επιχειρήσεις, κάπου θα σκαλώσει.
Η συνταγή είναι η απλοποίηση. Παντού και στα πάντα, εδώ και τώρα. Στους επόμενους λίγους μήνες, οι δύο Υπουργοί, Οικονομίας και Ανάπτυξης, στους οποίους στηρίζουμε όλες μας τις ελπίδες, πρέπει να κάνουν πολλά και να ….ξεκάνουν πολύ περισσότερα, δηλαδή το θηρίο των άχρηστων και βλαβερών ρυθμίσεων σε όλη τη γκάμα της οικονομίας. Από τη φορολογία, μέχρι την αδειοδότηση, την εγκατάσταση, την έναρξη επιχειρήσεων, τις ασφαλιστικές και εργασιακές σχέσεις. Το πλέγμα κινήτρων και αντικινήτρων και τη σχέση της οικονομίας και της οικονομικής δραστηριότητας με τη Δημόσια Διοίκηση , τη Δικαιοσύνη και άλλους παραγωγικούς και μη τομείς. Το μοναδικό κριτήριο για τη διατήρηση μίας ρύθμισης πρέπει να είναι μόνο το αν χρειάζεται και γιατί. Ανοίξτε τα παράθυρα αξιότιμοι Υπουργοί. Μην φοβάστε τον αέρα της δημιουργικότητας. Μισήστε τη μούχλα της αδράνειας και της διαπλοκής. Η Ελλάδα σύντομα θα αναρρώσει και θα σας ευλογεί.

ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΘΕ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Ιουνίου 1, 2012

Κάθε τριάντα χρόνια περίπου, ο ελληνικός λαός, συνήθως έπειτα από εκλογές, επιφυλάσσει στον τόπο μία καταστροφή. Οχι επειδή το έχει η μοίρα του, αλλά επειδή κάνει λάθος επιλογές. Το 1920, ο ελληνικός λαός κατέστρεψε, στις εκλογές, όλα τα οράματα για τη Μεγάλη Ελλάδα, που θα περιέκλειε στα σύνορά της την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Καταψήφισε τον Ελευθέριο Βενιζέλο και έτσι οδηγήθηκε ο τόπος κατ’ ευθείαν στη Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1946 – ’49, όταν όλος ο κόσμος επούλωνε πληγές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο τόπος γνώρισε τον Εμφύλιο που αποτελείωσε την καταστροφή. Μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού στρατεύθηκε όχι για την ανασυγκρότηση, αλλά για τη μετατροπή της Ελλάδας σε σοσιαλιστική δημοκρατία, δορυφόρο της ΕΣΣΔ. Το 1981, πάλι με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ο Ανδρέας Παπανδρέου έβαζε τις βάσεις για την υπερχρέωση της χώρας, ακόμη και αν τα ελλείμματα της πρώτης τετραετίας μπορεί να θεωρηθούν ιστορικά και πολιτικά δικαιωμένα. Τότε ξεκίνησε και η ηθική αποδιοργάνωση της χώρας, που οδήγησε νομοτελειακά στην καταστροφή του 2009, έργο σε μεγάλο βαθμό και της Ν.Δ., πάντα με την έγκριση του ελληνικού λαού.

Πέρα από λανθασμένες πολιτικές επιλογές, ο ελληνικός λαός φαίνεται, ιστορικά, να έχει προβληματική σχέση με τον «ξένο παράγοντα». Η Ελλάδα, ως νικήτρια χώρα στο πλευρό της Αντάντ κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ανταμείφθηκε με παραχώρηση εδαφών από τη Βουλγαρία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που είχαν ταχθεί με τις κεντρικές δυνάμεις. Από τη Βουλγαρία η Ελλάδα απέσπασε τη Δυτική Θράκη, με τη συνθήκη του Νεϊγί. Επίσης, με τη συνθήκη των Σεβρών, η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέδιδε στην Ελλάδα όλη την Ανατολική Θράκη -πλην Κωνσταντινούπολης- και τη ζώνη της Σμύρνης στη δυτική Μικρά Ασία. Η τραγική επιλογή του 1920 κατέστρεψε τον δεσμό με τις δυνάμεις αυτές και έστειλε την Ελλάδα αβοήθητη στην καταστροφή.

Το 1950, η Ελλάδα ανασυγκροτήθηκε με το Σχέδιο Μάρσαλ, αλλά το άγαλμα του Τρούμαν περιπλανιέται από πλατεία σε πλατεία και κανένας Αμερικανός πρόεδρος δεν διανοείται πια επίσκεψη στην Ελλάδα. Το 1981, με τη χώρα ήδη στην ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ευτυχώς, ξέχασε την προεκλογική του υπόσχεση για έξοδο, αλλά, επί ημερών του, η σχέση της Ελλάδας με την ΕΟΚ ποτέ δεν εξελίχθηκε από αυτήν του επαίτη σε αυτήν του εταίρου. Τέλος, το 2012, μετά τη μεγαλύτερη διάσωση χώρας στα παγκόσμια χρονικά από τους ξένους δανειστές της, η Ελλάδα είναι έτοιμη για επιστροφή στη δραχμή.

Τι μας υποχρεώνει να αυτοκτονούμε κάθε τριάντα χρόνια; Η Ελλάδα συμπεριφέρεται σαν το ψυχικά διαταραγμένο άτομο που δεν αντέχει και τα χαλάει όλα καθώς πλησιάζει προς την επιτυχία. Οπως επισημαίνει ο Κων. Παπαρρηγόπουλος, ίσως φταίει η «…επικρατήσασα τότε εν ταις ηπειρωτικαίς της Ελλάδος χώρας αμάθεια». Η αμάθεια αυτή οφείλεται στο ότι «αι φοβεραί ανωμαλίαι και καταστροφαί της 15ης και 16ης εκατονταετηρίδας δεν επέτρεψαν την ίδρυσιν σχολών νέων, ώστε αι ηπειρωτικαί χώραι εστερήθησαν επί 200 περίπου έτη πάσης παιδεύσεως». Η αμάθεια αυτή εμποδίζει ακόμη και σήμερα, τον Ελληνα να κατανοήσει και να ενσωματωθεί στο ευρωπαϊκό πολιτισμικό κεκτημένο. Ο μεγάλος ιστορικός, αναφερόμενος στην ηπειρωτική Ελλάδα (σε αντίθεση με τα νησιά) εξηγεί: «Επί του διανοητικού όμως βίου των χωρών τούτων δεν φαίνεται επενεργήσασα η φραγκοκρατία». Η Ελλάδα, παρά την ενετική κατά τόπους επιρροή, και την πνευματική ανάπτυξη στα νησιά και στα Γιάννενα, δεν κατόρθωσε να αποφασίσει αν (θέλει να) ανήκει στη Δύση ή στην Ανατολή του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας. Η Ελλάδα δεν πέρασε από τη φάση του Διαφωτισμού και δεν κουβαλάει στο συλλογικό της υποσυνείδητο παράδοση εθνικού διαλογισμού.

Ο Ελληνας δεν σκέπτεται προτού αποφασίσει. Αποφασίζει σύμφωνα με τα ορμέμφυτά του και μετά ψάχνει για δικαιολογίες. Γι’ αυτό συνήθως για όλα φταίνε οι ξένοι, συνήθως οι Αμερικανοί. Γι’ αυτό και ένας επίδοξος πρωθυπουργός που μορφώθηκε (;) στα 15μελή και στις καταλήψεις των πανεπιστημίων της μεταπολίτευσης χλευάζει, περιφρονεί και προκαλεί την Ευρώπη. Στο κόμμα των νέων «κλεφτών και αρματολών» δεν ταιριάζει ο ορθολογισμός της δυτικής πραγματικότητας. Γι’ αυτό, πάλι με εκλογές, η Ελλάδα, το 2012, θα επιστρέψει, επιτέλους στον αιώνιο αυτιστικό εαυτό της. Και, σε πείσμα του Καβάφη, «οι Βάρβαροι» αυτή τη φορά θα έρθουν. Θα δούμε μόνο αν «θα είναι μία κάποια λύσις».

ΕΠΤΑ ΓΕΝΙΕΣ

Μαΐου 26, 2012

Δύο φίλοι συναντιούνται τυχαία στο γιατρό τους. Ο ένας, βαρύς καπνιστής με έντονο αναπνευστικό πρόβλημα, ο άλλος, εμφανώς παχύσαρκος. Ο γιατρός συμβουλεύει τον πρώτο να κόψει το τσιγάρο γιατί αλλιώς θα πεθάνει. Για το δεύτερο, η συμβουλή είναι σοβαρή δίαιτα για να χάσει τουλάχιστον τριάντα κιλά. Σκασμένοι, οι δύο φίλοι φεύγουν μαζί. Μόλις βγαίνουν στο δρόμο, ο καπνιστής βγάζει το πακέτο και ανάβει τσιγάρο. «Δεν μας παρατάς ρε φίλε, δεν γίνεται», λέει. Ο χοντρός τον κοιτάει σκεπτικός και απαντά «Εδώ δίπλα είναι ένα τσιπουράδικο με φοβερούς μεζέδες». Φεύγουν μαζί, ρίχνοντας μία ένοχη ματιά στην πολυκατοικία του γιατρού.
Ιδανικοί αυτόχειρες υπάρχουν παντού και πάντοτε. Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από άτομα που ενώ έχουν ενημερωθεί, διαλέγουν να αγνοήσουν το πραγματικό τους συμφέρον από αδυναμία, από βλακεία, σίγουρα από κάποιας μορφής μειονεξία. Υπάρχει, τέλος, και το ενδεχόμενο της συνειδητής αργής αυτοκτονίας με αντάλλαγμα κάποια απόλαυση. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου θα έλεγε ο ποιητής, αλλά τι να πούμε όταν η ίδια συμπεριφορά παρατηρείται σε ένα έθνος, σε έναν ολόκληρο λαό;;; «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή», είπε ο εθνικός μας ποιητής, αλλά δεν ξέρω τι θα έλεγε σήμερα. Ποια ελεύθερη ζωή προτιμάμε αντί ποιάς σκλαβιάς; Αυτοκτονούμε ως έθνος και ως χώρα, αυτό είναι φανερό, αλλά το κάνουμε γιατί;; Από βλακεία, από άγνοια, από γινάτι; Υπάρχει κάτι στο συλλογικό μας υποσυνείδητο, στη μοίρα μας που «επιβάλλει» την αυτοκαταστροφή; «Έχουμε ήδη γυρίσει 40 χρόνια πίσω» γράφει ο Κώστας Σοφούλης. Ο πειρασμός της αναφοράς στο 1974 ως περιγραφή του σημερινού πολιτικού σκηνικού είναι μεγάλος, όπως, άλλωστε, και η παρομοίωση του Αλέξη Τσίπρα με τον Α. Παπανδρέου. Και μόνο η ανθρωπογεωγραφία του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ με τα «μπάζα» του ΠΑΣΟΚ να τον φέρνουν στο 30%, αρκεί. Και όμως, φοβάμαι ότι γυρνάμε πολύ πιο πίσω, ίσως εκεί από όπου δεν φύγαμε ποτέ. Στην εποχή της Τουρκοκρατίας.
Το νέο Ελληνικό έθνος μετράει ζωή 165 ετών πριν από τη δική μας γενιά. Ένας σημερινός 25άρης φέρει στο πολιτισμικό του DNA την ιστορική εμπειρία, αλλά και το μορφωτικό κεκτημένο μόλις επτά γενεών από την εποχή της Επανάστασης του 1821. Όποιος θυμάται τον παππού του σήμερα έχει ήδη φτάσει στο 1920. Είχαμε και τότε εκλογές και περιφρονώντας το διεθνή παράγοντα, φτάσαμε εθνικά υπερήφανοι στη Μικρασιατική Καταστροφή. Άλλες τέσσερις γενιές πίσω και φτάσαμε στο 1826, τότε που ο Ιμπραήμ αλώνιζε, ενώ εμείς σφαζόμασταν μεταξύ μας. Μόνο κατά λάθος, στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου, σώθηκε η Μετεπαναστατική Ελλάδα από τις ξένες δυνάμεις. Σήμερα, αφού σωθήκαμε προσωρινά από ξένους δανειστές και εταίρους, ετοιμαζόμαστε να τους πετάξουμε τα δισεκατομμύρια «στα μούτρα» και να γυρίσουμε εθνικά υπερήφανοι πίσω στις σπηλιές με τη δραχμή μας.
Τι είναι αυτό που μας υποχρεώνει, λες, να αυτοκτονούμε κάθε 30-40 χρόνια; Εθνικές καταστροφές, χρεοκοπίες, εμφύλιοι, δικτατορίες, επαναλαμβάνονται δύο αιώνες τώρα με συχνότητα που εκπλήσσει. Γενιά παρά γενιά, η Ελλάδα συμπεριφέρεται σαν ψυχικά διαταραγμένο άτομο που δεν αντέχει την ευτυχία και τα χαλάει όλα καθώς πλησιάζει προς την επιτυχία. Η αλήθεια, όπως επισημαίνει ο Κων. Παπαρρηγόπουλος ίσως βρίσκεται στην «…επικρατήσασα τότε εν ταις ηπειρωτικαίς της Ελλάδος χώρας αμάθεια». Η αμάθεια αυτή οφείλεται στο ότι «αι φοβεραί ανωμαλίαι και καταστροφαί της 15ης και 16ης εκατονταετηρίδας δεν επέτρεψαν την ίδρυσιν σχολών νέων, ώστε αι ηπειρωτικαί χώραι εστερήθησαν επί 200 περίπου έτη πάσης παιδεύσεως». Η αμάθεια αυτή εμποδίζει ακόμη και σήμερα, και παρά τις προσπάθειες πολλών, τον Έλληνα να κατανοήσει και να ενσωματωθεί στο Ευρωπαϊκό πολιτισμικό κεκτημένο. Και πάλι ο μεγάλος ιστορικός, αναφερόμενος στην ηπειρωτική Ελλάδα (σε αντίθεση με τα νησιά) εξηγεί «Επί του διανοητικού όμως βίου των χωρών τούτων δεν φαίνεται επενεργήσασα η φραγκοκρατία». Αντίθετα, Η Ελλάδα, παρά την Ενετική κατά τόπους επιρροή, και την αξιοσημείωτη πνευματική ανάπτυξη στα νησιά και στα Γιάννενα, δεν κατόρθωσε μέχρι τις μέρες μας να αποφασίσει αν (θέλει να) ανήκει στην Δύση ή στην Ανατολή του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας. Γι αυτό ένας επίδοξος Πρωθυπουργός που μορφώθηκε (;) στα 15μελή και στις καταλήψεις των Πανεπιστημίων της Μεταπολίτευσης χλευάζει, περιφρονεί και προκαλεί την Ευρώπη. Στο κόμμα των νέων «κλεφτών και αρματολών» δεν ταιριάζει ο ορθολογισμός της Δυτικής πραγματικότητας. Θα το υποστούμε και αυτό;

ΠΑΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ

Μαρτίου 18, 2012

Το «φέρτε πίσω τα λεφτά» του Β. Βενιζέλου, όχι μόνο δεν πείθει, αλλά και εξοργίζει. Όταν αδυνατεί ή αδιαφορεί να προστατέψει μερικές χιλιάδες ομολογιούχους που βλακωδώς δάνεισαν το κράτος πιστεύοντας στην …εγγύησή του, το καλύτερο στο οποίο μπορεί να ελπίζει είναι να μην ξεκινήσει μία κανονική “run on the bank” επί υπουργίας του, ή αμέσως μετά. Ειλικρινά, δεν έχω καταλάβει γιατί δεν έχει ήδη γίνει αυτό από τους Έλληνες που ακόμη κρατούν χρήματα σε ελληνικές τράπεζες πιστεύοντας στην … εγγύηση του κράτους μέχρι τις 100.000 €. Είδαμε πόσο αξίζει η εγγύηση αυτή. Θα μπορούσε, όμως, το Κράτος να βελτιώσει την αξιοπιστία του και να αναπληρώσει, μέρος των απωλειών των αφελών πιστωτών του και όχι μόνο, με μία σχετικά απλή κίνηση. Μάλιστα, θα ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία να αναπληρώσει το πολιτικό σύστημα μέρος του «ηθικού κινδύνου» που έχει προκαλέσει διαχρονικά με την ανεπαρκή διαχείριση και προστασία αυτών που του εμπιστεύτηκε η κοινωνία, δηλαδή της περιουσίας των έντιμων πολιτών.

Καθημερινά σχεδόν βομβαρδιζόμαστε με … αναπτερωτικές του ηθικού ειδήσεις για επίορκους υπαλλήλους που πιάστηκαν στα πράσα, για επιχειρηματίες, τραγουδιστές και πρώην Υπουργούς που χρωστούν εκατομμύρια για φόρους, για φοροδιαφεύγοντες εισοδηματίες, άλλους κοινούς μπαταχτσήδες κλπ. Κοινή συνισταμένη η πληροφορία ότι όλοι αυτοί έχουν στην κατοχή τους απίστευτα ακριβά ακίνητα τα οποία, μάλιστα, πληροφορούμαστε ότι το δημόσιο μπορεί να δεσμεύσει. Ταυτόχρονα, έχουμε και εκατοντάδες ή χιλιάδες παράνομα ακίνητα σε δάση, λόγγους, ραχούλες και ακρογιάλια και το συνηθέστερο χτισμένα με κλεμμένα λεφτά. Ακούμε, επίσης, ότι δημιουργήθηκε ένα Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας, με Πρόεδρο κάποιον που έχει δηλώσει ότι τίποτε … «δεν μπορεί να αξιοποιηθεί για πολλά χρόνια ακόμη». Αν περιμένεις να πληρώσεις μέρος του χρέους από την αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας, από ένα φορέα με Πρόεδρο ένα «τσαμπιόνι» του βαθέος κράτους, των συνδικαλιστικών παραδείσων, και των προνομίων τους, ζήσε Μάη μου.

Τι θα έκανε, λοιπόν, μία Διοίκηση που τιμάει την αποστολή της; Θα έφτιαχνε ένα Ειδικό Ταμείο με τα «ακίνητα της διαφθοράς». Από το ακίνητο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου του παρά τρίχα κυβερνήτη μας, στα φανταστικά πετρόκτιστα της ρέκτου υπαλλήλου του ΙΚΑ που μόλις θαυμάσαμε, στα μισά ακίνητα της Μυκόνου, της Πάρου και της Σαντορίνης που είναι είτε κτισμένα με «μαύρα» είτε παράνομα, στα αυθαίρετα της Μονής Πεντέλης, στα ακίνητα του «Αγαπούλα» και του Βοσκόπουλου. Εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα ακριβής κατοικίας, παραθεριστικής και μη, αξίζουν δισεκατομμύρια ευρώ. Ένα Sovereign Fund προικισμένο με αυτήν την περιουσία, με επαγγελματική διαχείριση και άμεση ή μελλοντική τιτλοποίηση, θα έβγαζε αρκετά για να ξεπλύνει τη ντροπή του πολιτικού συστήματος με τις αμαρτίες του Μνημονίου. Επιδόματα ανεργίας που κόπηκαν, γέροντες που εξευτελίσθηκαν, άνεργοι που μένουν χωρίς στήριξη, όλα θα μπορούσαν να αποφευχθούν με τα 4 δις € που, με συντηρητικούς υπολογισμούς, εύκολα θα απέδιδαν τα «ακίνητα της ντροπής» σε ελάχιστα χρόνια.

Πολλοί θα πουν ότι η διαδικασία αυτή θα έπαιρνε πολλά χρόνια δικαστικών εμπλοκών και διαδικασιών μέχρι να … καθαρίσουν. Πιθανόν, αν κάνουμε τα πράγματα όπως τα κάνουμε τώρα, δηλαδή για να μην … κάνουμε τίποτε. Αυτό δεν είναι, όμως, απαραίτητο σε μία χώρα που θα αποφασίσει, επί τέλους, να λειτουργήσει και να νομοθετήσει προς όφελος των νομίμων πολλών πολιτών. Τα μνημόνια, καλώς, ψηφίζονται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου σε λίγες μέρες. Αν η δικαστική εκκαθάριση πάρει απόλυτη προτεραιότητα και ο στόχος τοποθετηθεί στην αξιοποίηση των παρανόμως κτηθέντων και χτισθέντων ακινήτων και όχι στην προστασία των παρανομούντων, ακόμη και αν χρειασθεί να επιβάλουμε τη διαδικασία, όλα γίνονται. Δεν μπορεί η κοινωνία να δουλεύει μόνο για τους δικηγόρους και τους δικαστές. Καιρός να κάνουν και αυτοί κάτι για την πατρίδα, εκτός από απεργίες και διαμαρτυρίες. Στο κάτω-κάτω, δεν νομοθετούν οι δικαστές. Αυτοί εφαρμόζουν τους νόμους που φτιάχνει η συντεταγμένη κοινωνία. Αυτή είναι ίσως η καλύτερη ευκαιρία για το πολιτικό σύστημα να ανακτήσει μέρος της χαμένης τιμής του. Είναι ο μόνος τρόπος για να ανακτήσουμε μέρος των κλεμμένων που δεν … φάγαμε μαζί.