Archive for Ιανουαρίου 2013

ΚΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ

Ιανουαρίου 21, 2013

Το θέαμα της Βουλής την Πέμπτη 17 Ιανουαρίου ήταν αποκρουστικό. Οι 300 πατέρες και μητέρες του Έθνους, προκάλεσαν τρόμο και απελπισία σε όσους ακόμη πιστεύουν ότι από εκεί μπορούμε να αναμένουμε την εθνική ανάταση, την ηθική ανασυγκρότηση της κοινωνίας και τη διάσωση της Ελλάδας. Μία ψύχραιμη ματιά στη σημερινή Βουλή θα δείξει ότι στη μεγάλη τους πλειοψηφία, κόμματα και βουλευτές υπολείπονται των στοιχειωδών προϋποθέσεων πολιτικής νομιμοποίησης. Αφήνοντας προς το παρόν τις αθλιότητες που σχετίζονται με το απαράδεκτα χαμηλό πολιτισμικό και μορφωτικό επίπεδο των περισσοτέρων βουλευτών, η συγκρότηση της σημερινής Βουλής στερείται την ηθική και πολιτική αντιστοίχιση με τις επιθυμίες και τις ελπίδες της ελληνικής κοινωνίας. Αντίθετα, η κομματική εκπροσώπηση στη Βουλή, αντικατοπτρίζει το φόβο, την απελπισία και το θυμό μίας κοινωνίας που νοιώθει να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Κανένα από αυτά τα συναισθήματα δεν επιτρέπουν επιλογές αντίστοιχες με τα πραγματικά πολιτικά πιστεύω της κοινωνίας, όπως αυτά διαμορφώθηκαν ιστορικά σε περιόδους όπου η ψύχραιμη επιλογή ήταν δυνατή.
Σύμφωνα με το ελληνικό σύνταγμα, αλλά και σε κάθε μορφής κοινοβουλευτικό πολίτευμα, η λαϊκή εκπροσώπηση στο νομοθετικό σώμα αποτελεί νομιμοποίηση της λαϊκής βούλησης και συμμετοχής στη διακυβέρνηση της χώρας. Ως εκ τούτου, πρέπει να χαρακτηρίζεται από αριθμητική αντιστοίχιση με την κατανομή του εκλογικού σώματος, σύμφωνα με την προτίμησή του, στο φάσμα δεξιά, αριστερά. Αυτό σημαίνει ότι τα κόμματα πρέπει να έχουν σαφή τοποθέτηση ως προς τις προγραμματικές τους θέσεις και ότι οι βουλευτές πρέπει να παράγουν πολιτικές θέσεις σε αρμονία με το πρόγραμμα του κόμματος και να τις υποστηρίζουν σε αντιστοιχία με τη βούληση των ψηφοφόρων τους. Αυτό, με τη σειρά του, προϋποθέτει ιδιαίτερες ικανότητες κατανόησης και σύνθεσης πολιτικών και επικοινωνίας με το λαό. Οι πολιτικοί, με άλλα λόγια, δεν μπορεί να καταλαμβάνουν βουλευτικά έδρανα λόγω σχέσης με έναν «αρχηγό» ψυχοπαθολογικού ενδιαφέροντος. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν επιδεικνύουν σαφή στοιχεία νοητικής, ηθικής και πολιτισμικής ανεπάρκειας. Τα κόμματα με τη σειρά τους, έχουν αποδεχθεί ορισμένους περιορισμούς που απορρέουν από το σύνταγμα όταν «κατεβαίνουν» στις εκλογές. Με το κριτήριο αυτό, ένα τουλάχιστον κόμμα δεν θα έπρεπε να συμμετέχει στις εκλογές.
Όσο τρομακτικό και αν είναι, όμως, το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, δεν με φοβίζει όσο η αναντιστοιχία των υπολοίπων κομμάτων με την ιστορική κατανομή λαϊκής πολιτικής διαστρωμάτωσης. Παράγουμε πολύ περισσότερη «αριστερά» από ότι μπορούμε να καταναλώσουμε και πολύ λιγότερη ρεαλιστική και δημιουργική ενεργό πολιτική ένταξη. Κόμματα που επαγγέλλονται τη διανομή ανύπαρκτου προϊόντος δεν έχουν να προσφέρουν σε μία κοινωνία με έλλειμμα παραγωγής και 30% ανεργία. Αντίθετα, οι δυνάμεις που θα ενέτασσαν την Ελλάδα στο χώρο της δημιουργικής αφύπνισης των υπαρκτών δυνάμεων της χώρας και του έθνους δείχνουν αναιμική παρουσία. Η ΝΔ έχει Πασοκοποιηθεί, με λιγότερα φιλελεύθερα ανακλαστικά από ότι θα περίμενε κανείς από ένα κόμμα της δεξιάς. Ακόμη και η θεωρητική απαλλαγή της από λαϊκοδεξιά και εθνικιστικά βαρίδια, δεν κατόρθωσε να αναδείξει τη σαφή πολιτική νοηματοδότηση ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κεντροδεξιού κόμματος. Η κυβέρνηση σήμερα στηρίζεται στη βολονταριστική υπερέκθεση και δέσμευση του κ. Σαμαρά και την άγνοια κινδύνου, τεχνοκρατική επάρκεια αλλά και πολιτικό ρεαλισμό του κ. Στουρνάρα, που, όμως, αποτελεί «δάνειο» από άλλο πολιτικό χώρο.
Αυτός, ακριβώς, ο πολιτικός χώρος έχει εξαερωθεί σήμερα, αφήνοντας ένα τεράστιο πολιτικό κενό πολιτικής νομιμοποίησης. Το ΠΑΣΟΚ έπεσε θύμα της κρίσης για την οποία δεν φέρει αποκλειστική ευθύνη. Εκλογικά καταρρακώθηκε από τη συγκυρία της υπόθεσης Τσοχατζόπουλου και την εξοργιστική ανεπάρκεια Παπανδρέου. Η ΔΗΜΑΡ δεν φαίνεται να νοιώθει άνετα με τις δύσκολες επιλογές της διακυβέρνησης, αν και πρόσφατα δείχνει κάποια βελτίωση. Σε κάθε περίπτωση, ο δημοκρατικός πολίτης που πιστεύει στο ρόλο του κράτους αλλά όχι στον κρατισμό, που πιστεύει στην αξία της επιχειρηματικότητας και στη δίκαιη αλλά προοδευτική φορολόγηση, αλλά όχι στη λατρεία της αγοράς, δεν εκπροσωπείται ούτε συμβολικά. Αυτές οι δυνάμεις σε πολλές χώρες είναι πλειοψηφικές. Σε μία χώρα σε βαθειά κρίση είναι, περισσότερο από ποτέ, απαραίτητες. Το κυριότερο, συνεπώς, υπάρχει. Μένει η κομματική και πολιτική εκπροσώπηση, για την οποία κάποιοι πρέπει να τολμήσουν, βάζοντας την πατρίδα και τη δημοκρατία πάνω από προσωπικές επιδιώξεις

Advertisements

ΠΟΙΑ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ;;

Ιανουαρίου 18, 2013

Η διαδικασία «διερεύνησης» της υπόθεσης «Λαγκάρντ», εκτός από γελιοποίηση του πολιτικού μας συστήματος για πολλοστή φορά, απέδειξε και κάτι άλλο. Ότι τα τρία κόμματα που συγκυβερνούν δεν εμπιστεύονται το ένα το άλλο. Σε μία στιγμή όπου η ομοθυμία στην αντιμετώπιση της κρίσης θα έπρεπε να είναι το απόλυτο κριτήριο, βλέπουμε τα κόμματα να ψάχνουν για τρόπους αποφυγής ανεξέλεγκτων συμπεριφορών στην κάλπη, από τους δικούς τους βουλευτές. Αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης φανερώνεται και από τον τρόπο με τον οποίο στελεχώνεται το Κράτος. Σιγά-σιγά, το κομματικό σύστημα τοποθετεί δικούς του σε θέσεις ευθύνης για τις οποίες είναι εξόφθαλμα ακατάλληλοι.
Αυτός ο «κομματικός πατριωτισμός» φάνηκε και στη σύγκρουση που επικρατεί τα τελευταία εικοσιτετράωρα μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Αφορμή η συνέντευξη Στουρνάρα, στην οποία ο υπουργός Οικονομικών είπε ότι «σταδιακά απωλέσαμε την ανταγωνιστικότητά μας και τη δημοσιονομική μας πειθαρχία» και τα πράγματα βγήκαν εντελώς εκτός ελέγχου την περίοδο 2007-2009. Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, κάρφωσε ως υπεύθυνο για την κρίση και τον Κώστα Καραμανλή! Αποτέλεσμα, μαθαίνουμε, ήταν ότι ο πρώην πρωθυπουργός και συνεργάτες του έγιναν έξαλλοι. Μάλιστα, ο κ. Π. Παυλόπουλος με δηλώσεις του κατηγόρησε τον υπουργό Οικονομικών για «τεχνοκρατική έπαρση, η οποία χαρακτηρίζει υπουργούς που δεν έχουν προέλθει από λαϊκή ετυμηγορία». Προφανώς, το ότι συγκυβερνούν, για τον κ. Παυλόπουλο, σημαίνει ότι τα άλλα κόμματα, ίσως και εμείς όλοι, πρέπει να ξεχάσουμε τι συνέβη. Ευτυχώς, ο κ. Στουρνάρας ξέρει τι συνέβη και δεν θέλει να το ξεχάσουμε για να μην το επαναλάβουμε.
Το αν έγινε έξαλλος ο πρώην Πρωθυπουργός και ο κ. Παυλόπουλος πολύ μικρή σημασία έχει. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η γνώμη του κ. Σαμαρά και των υπεύθυνων ηγετών στο εξωτερικό που παρακολουθούν την Ελλάδα. Όσο για την λαϊκή … «ετυμηγορία», δεν θέλω να φαντασθώ τι θα γινόταν σήμερα αν ο κ. Παυλόπουλος και μερικοί Υπουργοί της περιόδου 2007-2009 «κατέβαιναν» στην πολιτική κονίστρα με τον κ. Στουρνάρα. Υπενθυμίζω ότι σε πρόσφατο «γκάλοπ» ξεπερνούσε ακόμη και αρκετούς πολιτικούς αρχηγούς σε δημοσιότητα.

ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ

Ιανουαρίου 6, 2013

Ένα από τα χαρακτηριστικά της αποτελεσματικής διακυβέρνησης είναι η ετοιμότητα αναθεώρησης μέτρων πολιτικής, που αποδεικνύονται σαφώς λανθασμένα, για να περιορίσει τις αρνητικές συνέπειες. Αυτή ακριβώς είναι η περίπτωση της προς τα πάνω εξίσωσης της φορολογίας στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης. Ο διπλασιασμός περίπου της τιμής στη θέρμανση είχε μέχρι στιγμής τις εξής πολύ αρνητικές συνέπειες: Τεράστια μείωση της κατανάλωσης, στροφή σε αφορολόγητη παράνομα υλοτομημένη ξυλεία από τα δάση, αλλά και το αστικό πράσινο, εισαγωγές πέλλετ, μπριγκεττών και ηλεκτρικών συσκευών πλήγμα στο εμπορικό ισοζύγιο, αύξηση του τιμάριθμου, έστω και αν το ακριβό πετρέλαιο δεν καταναλώνεται και, διαπιστωμένα, από τα πλέον αρμόδια χείλη, σοβαρότατο κίνδυνο για την υγεία μας από την αιθαλομίχλη που σκέπασε τις μεγάλες πόλεις. Δεν μετριέται η ταλαιπωρία των πολιτών που θα περάσουν ένα χειμώνα σκεπασμένοι με κουβέρτες.
Όλα αυτά, για να αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα. Όμως, ο σχεδόν μηδενισμός της κατανάλωσης έφερε όπως είναι φυσικό, καθίζηση των εσόδων. Στοιχειώδης οικονομική σκέψη στο οικονομικό επιτελείο θα είχε προειδοποιήσει για την υψηλή ελαστικότητα της ζήτησης για πετρέλαιο θέρμανσης στην τιμή, όταν ολόκληρες πολυκατοικίες μένουν χωρίς πετρέλαιο. Τι κάνει, λοιπόν, μία υπεύθυνη κυβέρνηση όταν ένα μέτρο πολιτικής φέρνει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα; Πρώτον, αν είσαι Υπουργείο Υγείας, αντί να κοιμάσαι μακαρίως, προειδοποιείς τους συναδέλφους σου στην κυβέρνηση για το βουνό νοσηρότητας που μας απειλεί άμεσα. Αν είσαι Υπουργείο Ανάπτυξης βλέπεις τις εισαγωγές και τις τιμές και ανησυχείς. Και αν είσαι Υπουργείο Οικονομικών, αλλάζεις ρότα. Αφού σου λείπουν έσοδα, τα αναζητάς εκεί που βρίσκονται. Φέρνεις την τιμή πίσω στα 70 λεπτά το λίτρο και τους φόρους στα περυσινά επίπεδα, ακόμη και στο πετρέλαιο κίνησης, σαν ένα δώρο στην ανάπτυξη. Μπορεί να μην βγάλεις όσα λανθασμένα υπολόγισες, αλλά δεν θα χάσεις κιόλας. Δυστυχώς, το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν φώτισε, ακόμη, τους αρμόδιους. Ας ελπίσουμε ότι θα φωτίσει την πραγματική «κυβέρνηση». Είναι καιρός για την Τρόικα να παίξει το ρόλο της, αυτή τη φορά με μία κίνηση φιλολαϊκή, αλλά ρεαλιστική και προφανέστατα σωστή.