Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ

Εδώ και καιρό η διακυβέρνηση της χώρας έχει αντικατασταθεί από την παρατεταμένη αλλά απέλπιδα προσπάθεια διαχείρισης κρίσης. Αποτελεί πρόβλημα, όμως, ότι δεν έχει ορισθεί σαφώς το ακριβές περιεχόμενο της κρίσης. Είναι κρίση δημόσιου, ιδιωτικού ή εξωτερικού χρέους, κρίση ρευστότητας, χαμηλής παραγωγικότητας, ανεπαρκούς ζήτησης, μερικά ή όλα από τα παραπάνω; Ποιο είναι πιο απειλητικό και πού πρέπει να στραφεί η εθνική προσπάθεια; Ο ασαφής προσδιορισμός του και η μη αντιμετώπιση του προβλήματος έχει ως αποτέλεσμα την ανεπαρκή ενημέρωση και, συνεπώς, την απροθυμία ανοχής ή και συστράτευσης του κόσμου σε προσπάθειες και μέτρα, τη σκοπιμότητα των οποίων αγνοεί ή δεν καταλαβαίνει. Αυτό τρέφει τον λαϊκισμό της αντιπολίτευσης και διαβρώνει την απαραίτητη πολιτική συναίνεση για την αντιμετώπιση της κρίσης. Ταυτόχρονα, ο καιροσκοπισμός ανεπαρκών και ιδιοτελών πολιτικών κατακερματίζει το ήδη αναξιόπιστο πολιτικό σύστημα και δίνει το μήνυμα ότι η Ελλάδα μεταβάλλεται, αν δεν είναι ήδη, σε ένα Failed State. Τρανταχτό παράδειγμα όσα προηγήθηκαν και όσα διαδραματίσθηκαν την αποφράδα νύχτα της 7ης Νοεμβρίου στη Βουλή.

Η χώρα, πράγματι, δεν κυβερνάται, με σκοπό την αντιμετώπιση όσων ιστορικά ευθύνονται για την κρίση. Επί τρία χρόνια, κυβερνήσεις διαφόρων αποχρώσεων και συνθέσεων απέφυγαν να αλλάξουν δομές, συμπεριφορές και θεσμούς. Το μόνο που έκαναν ήταν να εξευτελίζουν τη χώρα ζητώντας συνεχείς παρατάσεις στην εκπλήρωση υποχρεώσεων και αυξάνοντας το χρέος χωρίς να αγγίζουν τις πηγές των ελλειμμάτων. Αντί να απολύσουν άχρηστους, ανίκανους και ανέντιμους, έκοψαν μισθούς χρήσιμων, ικανών και εντίμων. Αντί να κλείσουν μερικά άχρηστα νοσοκομεία, τα στραγγάλισαν όλα. Αντί να πιάσουν τη φοροδιαφυγή, έκρυψαν φοροφυγάδες. Αντί να στείλουν στον εισαγγελέα όσους διαλύουν πανεπιστήμια, κλείνουν λιμάνια και σταματούν έργα, τους προστάτευσαν. Ολα, επειδή φοβόντουσαν το πολιτικό κόστος. Τώρα που η χώρα «σταμάτησε» και η ανεργία γιγαντώθηκε, να δούμε ποιος θα χρεωθεί το κόστος της χρεοκοπίας. Τώρα θα φανεί ότι το πραγματικό κόστος είναι αυτό της αδράνειας. Μας πήρε δέκα χρόνια να παραδεχτούμε ότι ο Τ. Γιαννίτσης είχε δίκιο. Οταν καταλάβουμε ότι η αδράνεια του 2009-2012 βούλιαξε τη χώρα, θα είναι αργά.

Ποιοι σταμάτησαν τις απαραίτητες αλλαγές, ποιοι αντέδρασαν στα τελευταία «Μέτρα» και ποιοι θα ευθύνονται για τη διαφαινόμενη χρεοκοπία; Διακρίνω δύο κατηγορίες (εξαιρούνται τα δύο ακραία κόμματα λόγω… ακαταλόγιστου). Πρώτον τους «τρελαμένους» ΣΥΡΙΖΑ και ΑNΕΛ και, δεύτερον, τα «ορφανά» της παλιάς εξουσίας, κυρίως του ΠΑΣΟΚ αλλά και της Ν.Δ., που διεγράφησαν ή μεταπήδησαν στους πρώτους. Αυτοί ποιο πολιτικό κόστος ήθελαν να αποφύγουν, ποια κεκτημένα θέλουν να διατηρήσουν με την αντίδρασή τους στα «μέτρα»; Για ορισμένους, όπως ο Μίμης Ανδρουλάκης, η αντίδραση παίρνει μία εξοργιστικά καιροσκοπική μορφή. Αφού βρήκε πολιτική στέγη για τα προς το ζην και αναγνωστικό κοινό στο… ρωμαλέο ΠΑΣΟΚ του 2000, σαλπάρει τώρα προς το κακέκτυπο του ΣΥΡΙΖΑ. Για άλλους, λιγότερο προικισμένους, στόχος είναι η διατήρηση κάποιας θέσης, μισθού ή δουλειάς για το παιδί.

Οι υπόλοιποι, όμως, οι πολλοί, θα υποχρεωθούν τώρα να μας εξηγήσουν γιατί έσπρωξαν τη χώρα στη χρεοκοπία; Οταν οι δημόσιοι υπάλληλοι πάρουν μειωμένο μισθό τον Δεκέμβριο ποιος θα φταίει για την καθυστέρηση της δόσης; Ή μήπως πιστεύουν ότι «οι ξένοι» είναι ηλίθιοι και ότι θα αρχίσει να βρέχει ευρώ επειδή 153 βουλευτές άντεξαν; Και τον Προϋπολογισμό θα περιμένουν και τις διαρθρωτικές αλλαγές να ψηφισθούν και, κυρίως, να εφαρμοσθούν πολλά άλλα, πριν ανοίξουν την κάνουλα για οτιδήποτε άλλο εκτός από τις δόσεις των δανείων. Μετά την τριετή εμπειρία αναβολών, αναστολών, καθυστερήσεων, απεργιών και καταστροφών, φαντάζεται κανείς ότι έχουν εμπιστοσύνη στους Ελληνες πολιτικούς; Αχώνευτος μπορεί να είναι ο κ. Σόιμπλε, αλλά έχει δείκτη ευφυΐας σίγουρα πάνω από του κ. Καμμένου και του κ. Λαφαζάνη. Και αν συνειδητοποιήσουμε ότι είναι καλύτερα να παράγουμε αντί να απεργούμε, το Μετρό να έχει έσοδα αντί να πληρώνει απεργούς-μαϊμούδες, οι δικαστές να δικάζουν φοροφυγάδες, η ΔΗΜΑΡ να ενδιαφερθεί για τους ανέργους και όχι για τους εργαζόμενους «πελάτες», όταν, τελικά, αρχίσουμε να μοιάζουμε με «κανονική» χώρα, θα έρθει και η… δόση ως ανταμοιβή. Μέχρι τότε, όποιος αντέξει, και όπως… ψήφισε.

Advertisements

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: