Archive for Σεπτεμβρίου 2012

ΠΟΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΘΕΛΟΥΜΕ;

Σεπτεμβρίου 29, 2012

Αν, τελικά, διασωθεί η Ελλάδα, πρέπει το συντετριμμένο πολιτικό μας σκηνικό να ανασυνταχθεί. Τα κόμματα να αναπροσδιορίσουν την ταυτότητά τους και ο λαός να αποφασίσει τι θέλει. Το ερώτημα που νομίζαμε ότι απαντήθηκε καθοριστικά πριν από 60 χρόνια, είναι «πόση και ποια Αριστερά θέλουμε». Μετά από 50 χρόνια διαγκωνισμού των κομμάτων για το σωστό μείγμα αριστεροσύνης και λίγες ψήφους από το να γίνουμε η Κούβα της Ευρώπης, είναι καιρός να απαντήσουμε.

Στις εκλογές διαπιστώθηκε ανισορροπία μεταξύ του αυτοπροσδιορισμού των κομμάτων στην Ελλάδα και του ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος. Στη Δεξιά τα πράγματα είναι λίγο μπερδεμένα.

Ενα μεγάλο συντηρητικό κεντροδεξιό αστικό κόμμα, με μία φιλελεύθερη φλέβα, αλλά γαλάζιο αντίγραφο του ΠΑΣΟΚ, όπου ο κρατισμός επικράτησε κατά κράτος του φιλελευθερισμού.

Πρόσφατα δημιουργήθηκε και μία ιδιότυπη λαϊκή Δεξιά, με ρίζες στην πολιτική μας ιστορία, που μοιράζεται σε τρία κομμάτια, το ένα μέσα στη ΝΔ και οι ΑΝΕΛ και ΛΑΟΣ, με ημερομηνία λήξης, αφού, αργά ή γρήγορα, θα επιστρέψουν στην κοίτη τους. Θα μείνει, συνεπώς, η κεντροδεξιά και η ναζιστική Χρυσή Αυγή, δημιούργημα της παγκοσμιοποίησης, της ανικανότητας των αστικών κυβερνήσεων και της Αριστεράς. Υπάρχει, συνεπώς, μία σχετικά «κανονική Ευρωπαϊκή» Δεξιά, αλλά και «ανώμαλη» εκπροσώπηση στην Αριστερά. Εχουμε δύο κομμουνιστογενή κόμματα και ένα παλαιοκομμουνιστικό, αλλά δεν έχουμε Κεντροαριστερά.

Το ΠΑΣΟΚ, καταχρηστικά εκπρόσωπος της Κεντροαριστεράς, δεν μπορεί να συνεχίσει με τη σημερινή του μορφή, ίσως και καθόλου.

Η ΔΗΜΑΡ ίσως ενίσταται στον προσδιορισμό της ως κομμουνιστογενούς, αλλά η «φοβία» με την οποία αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να κατηγορηθεί ως «λιγότερο αριστερή» από τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλα μαρτυράει. Αν θέλει να διαφοροποιηθεί, ας γίνει πιο τολμηρή. Αυτό που λείπει σήμερα, πάντως, είναι η σύγχρονη κυβερνώσα κεντροαριστερά, όπως αυτή διαμορφώνεται στα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα της Ευρώπης. Την «αριστερά» του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ και τώρα του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως πρότερου ΠΑΣΟΚ, τις απορρίψαμε, γιατί δεν τις… αντέχουμε. Καιρός για την Αριστερά να λανσάρει το νέο της… μοντέλο. Η… αγορά περιμένει.

ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ…200 ΧΡΟΝΙΑ

Σεπτεμβρίου 14, 2012

Τίποτε δεν τελειώνει μέχρι να… τελειώσει, έλεγε ο Yogi Berra, θρύλος του baseball. Η τραγωδία που βιώνουμε για τρία χρόνια πηγαίνει στην κλιμάκωσή της, αλλά δεν θα τελειώσει μέχρι «να μιλήσει ο λαός».

Ποιος, όμως, είναι ο λαός και πώς θα μιλήσει; Θα είναι έκρηξη θυμού και απελπισίας, ψύχραιμη, γενναία και σοφή αποτίμηση αιτίων και διαθέσιμων λύσεων, αυτοκτονική εσωστρεφής αντίδραση αποφυγής του επερχόμενου ζόφου με «χρέωση» στον απρόσωπο μελαψό ή δημιουργική συσπείρωση και επιβεβαίωση χαρισμάτων που αποδίδει, αυθαίρετα, ο λαός στον εαυτό του, τι από όλα αυτά; Αν όλα μαζί, τι θα κυριαρχήσει; Πώς θα είναι ο κόσμος «έξω από το τούνελ»; Θα βγούμε καλύτεροι και σοφότεροι ή ηττημένοι χωρίς μέλλον;

Τι λέει η Ιστορία; Δεν έχουμε πολλά προηγούμενα, άλλωστε δεν έχουμε μακρά Ιστορία. Οταν θα έχουμε βγει στο ξερό και αφιλόξενο ή εύφορο και πλούσιο ξέφωτο, το 2021, θα είμαστε 200 ετών και η μισή Ελλάδα μόνο 100. Στο μικρό αυτό διάστημα προλάβαμε πολλά. Δολοφονήσαμε τον Καποδίστρια, παραλίγο «χάσαμε» την Επανάσταση το 1826, πολεμήσαμε πολλούς, συχνά αποτυχημένους, πολέμους, αφανίσαμε το καλύτερο κομμάτι του Ελληνισμού της Σμύρνης και τη Γενιά του ’30 σε έναν θηριώδη Εμφύλιο. Είχαμε πάρε-δώσε με κινήματα και δικτατορίες και καταλήξαμε με ένα πολιτικό σύστημα το οποίο τώρα περιφρονούμε. Ολα αυτά με συνεχή δάνεια που πληρώνουμε ακόμη.

Βρεθήκαμε το 2009, χωρίς την τρόικα, με τις δικές μας… δυνάμεις, με ένα κατεστραμμένο εκπαιδευτικό σύστημα, ένα κοινωνικό κράτος σε παρακμή, χωρίς ελπίδα και υπόληψη. Τώρα μάθαμε και ότι είμαστε φοροφυγάδες, και ότι στείλαμε τα λεφτά μας «έξω». Ζούμε τρία χρόνια για τη «δόση». Ευτυχώς, σταματήσαμε να τα – σπάμε στο Σύνταγμα, από τότε που αποκτήσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Λαός με τέτοιο… βιογραφικό δύσκολα θα καταφέρει να πείσει, ακόμη και τον εαυτό του, ότι έχει ελπίδα. Και όμως, την ελπίδα αυτή, ακόμη και αν δεν υπάρχει, θα πρέπει να την… εφεύρουμε.

ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΣΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Σεπτεμβρίου 7, 2012

Φαντάζομαι ότι όλοι έχουμε τώρα καταλάβει ότι η Υγεία στην Ελλάδα βρίσκεται σε δομικό αδιέξοδο. Δεν χρειάζονται εξειδικευμένες γνώσεις, αλλά τα «δεν πληρώνω» του ΕΟΠΥΥ, τα βάσανα των ασφαλισμένων με τα φάρμακα, τα εμπάργκο των προμηθευτών, το κλείσιμο επιχειρήσεων και τα καθημερινά δημοσιεύματα, όλα δείχνουν έναν τομέα υπό κατάρρευση.

Αν η θέση του κ. Στουρνάρα είναι η χειρότερη στην Ευρώπη, δεν πιστεύω ότι ζηλεύει κανείς τον κ. Λυκουρέντζο. Και οι δύο κινούνται σε ένα τοπίο ρημαγμένο από «βόμβες διασποράς» που εκτόξευε επί δεκαετίες ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Ο ανασχεδιασμός της οικονομίας των €200 δισ., αλλά και του συστήματος Υγείας των 20 δις, σε συνθήκες τερατώδους ύφεσης, είναι έργο τιτάνιο, σχεδόν αδύνατο.

Το μείζον πρόβλημα στην Υγεία είναι πλέον η τεράστια υποχώρηση της ζήτησης. Η αποσάθρωση της οικονομίας και η κατακρήμνιση μέχρις εξαφάνισης των εισοδημάτων ενός εκατομμυρίου ενεργών μελών της κοινωνίας, δεν παράγει φόρους και εισφορές που συντηρούσαν τις δημόσιες υπηρεσίες, αλλά ούτε και την ιδιωτική δαπάνη που έτρεφε τον ιδιωτικό τομέα (μαζί, βέβαια, με τη γαλαντομία του Δημοσίου και των ταγών του).

Με δεδομένη τη δυσανάλογη ανάπτυξη πόρων και υποδομών (γιατροί, κτίρια, εξωφρενική τεχνολογία, φάρμακα), ιδίως κατά τη «μοιραία» 10ετία 2000-2009, η αναιμική ζήτηση του 2012 και της επόμενης 5ετίας, δεν μπορούν να συντηρήσουν την υπάρχουσα προσφορά. Η αναπόφευκτη συνέπεια θα είναι συμπίεση εισοδημάτων, μείωση θέσεων εργασίας και κλείσιμο μονάδων. Το μόνο που μένει για την επόμενη 5ετία είναι η πολιτική διαχείριση της μετάβασης από έναν τομέα του 9,5% του ΑΕΠ των €245 δις στο 8,5% των €200 δισ., δηλαδή από τα €23,2 δισ. στα €17 δισ.. Ποιος θα πληγεί και πόσο από την «απώλεια» των €6,2 δισ. είναι, δυστυχώς, το μόνο ζητούμενο της πολιτικής στην οποία μας έχουν συνηθίσει.

Αυτή, όμως, είναι η μοιρολατρική, στατική, συντηρητική ερμηνεία των πραγμάτων. Χρόνια λέω ότι οι ηγέτες μας πρέπει να μάθουν να σκέφτονται «έξω από το κουτί». Όχι όπως «τα βρήκαν», αλλά όπως πρέπει, ανάλογα με τις συνθήκες. Αν σκεφθούν επιθετικά για να αλλάξουν τις συνθήκες που βρήκαν και όχι αμυντικά, μπορούν να διαχειρισθούν το πρόβλημα για να το κάνουν ευκαιρία. Η Υγεία είναι ένα καλό παράδειγμα. Μία από τις ιδιαιτερότητες του χώρου είναι και ότι ισχύει ο νόμος του Say «η προσφορά δημιουργεί τη ζήτηση». Αν αυτό, με τη μορφή προκλητής ζήτησης λόγω υπερπροσφοράς πόρων, το πληρώσαμε ακριβά, μπορούμε να το γυρίσουμε και ανάποδα.

Ο τομέας της υγείας σήμερα έχει πολλές «τρύπες» δηλαδή απαραίτητες υπηρεσίες, για τις οποίες υπάρχει ανάγκη, άρα και δυνητική ζήτηση, αλλά δεν υπάρχει προσφορά. Ο χώρος της Αποκατάστασης είναι ένα καλό παράδειγμα. Παρά την περίσσεια γιατρών, δεν υπάρχουν Φυσίατροι και γιατροί ειδικευμένοι στην Αποκατάσταση, για να στελεχώσουν τα Κέντρα που υπάρχουν σε αφθονία, αλλά μένουν κλειστά. Δεν έχουμε Επειγοντολόγους, να στελεχώσουν τα ΤΕΠ στα μεγάλα νοσοκομεία που να λειτουργούν 24 ώρες, 7 μέρες τη βδομάδα και για αυτό δεν έχουμε σωστή επείγουσα φροντίδα, αλλά ένα πρωτόγονο, βλακώδες και δαπανηρό σύστημα «εφημεριών». Το ίδιο ισχύει για πολλές άλλες σημαντικές υπηρεσίες όπως η διαχείριση πόνου, η φροντίδα τελικού σταδίου, η νοσηλεία στο σπίτι, η πρόληψη κλπ.

Αυτή, λοιπόν, είναι η απάντηση. Οι άφθονοι υπάρχοντες, αλλά απαξιωμένοι και σχολάζοντες πόροι, έμψυχοι και άψυχοι να κατευθυνθούν εκεί που υπάρχει η ζήτηση για να παραχθεί νέο «προϊόν». Ας ξαναμοιράσουμε την «πίτα» για να βγει πρόσθετη, αλλά πραγματική αξία. Ο κ. Λυκουρέντζος είναι Υπουργός Υγείας στη χώρα με τους περισσότερους γιατρούς και τις περισσότερες αξονικές και μαγνητικές τομογραφίες ανά 1000 κατοίκους στις 30 (αναπτυγμένες) χώρες του ΟΟΣΑ. Μόνο ο περιορισμός της δαπάνης (και της έκθεσης στη βλαβερή ακτινοβολία των αξονικών) που «υφίσταται» ο ταλαίπωρος ελληνικός λαός για να πλουτίζουν τα διαγνωστικά κέντρα και οι ειδικοί γιατροί θα έφθανε για να γεμίσει πολλές τρύπες του δημόσιου συστήματος υγείας. Ίσως είναι η ώρα της «δημιουργικής καταστροφής» που πάντα φέρνει η κρίση. Όσο για τον ιδιωτικό τομέα, ας ψάξουν, μαζί με το δημόσιο τομέα, για νέους «τζίρους», αλλά όχι μόνο από τους Έλληνες. Ο Ιατρικός Τουρισμός είναι μία πολλά υποσχόμενη πηγή εισοδήματος για όλη την Ελλάδα. Αλλά γι΄ αυτό, σε άλλο άρθρο.

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Σεπτεμβρίου 4, 2012

Τρία χρόνια ζούμε στην «τσίτα». Μισθοί, συντάξεις, εισοδήματα γενικά, πέφτουν συνεχώς. Οι φόροι αυξάνουν, οι δουλειές εξαφανίζονται. Η ύφεση, μεγαλύτερη κάθε χρόνο, σάρωσε μία επίπλαστη μεν, αισθητή δε, ευημερία. Οι ξένοι μας θαυμάζουν για τις… θυσίες μας, αλλά μάλλον μας… δουλεύουν. Δεν μας πιστεύουν και ακόμη λιγότερο πιστεύουμε εμείς στον εαυτό μας. ΄

Με το ηθικό στα τάρταρα, εξαντλημένοι, χωρίς αναπνοή, ακούμε τώρα ότι η κούρσα δεν τέλειωσε, μένει ακόμη ένα 400άρι και… όποιος αντέξει. Τό ’χουμε ξανακούσει, αλλά αυτή τη φορά κανείς δεν πιστεύει ότι το 400άρι αυτό θα είναι το τελευταίο. Και κάτι σημαντικότερο. Δεν ξέρουμε αν στο τέλος θα μείνουμε… ψόφιοι ή αν τα πράγματα θα φτιάξουν, πόσο, για ποιους, πόσο γρήγορα και πώς.

Με άλλα λόγια, λείπουν η προοπτική και η εμπιστοσύνη για μια δίκαιη μοιρασιά κόστους και κέρδους. Να τρέξω άλλο ένα 400άρι, αλλά γιατί; Για να κάνει… πλάκα ο άλλος από την κερκίδα που δεν πλήρωσε ούτε εισιτήριο;

Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κόλαση. Ολοι είναι «στα κάγκελα» και υπόσχονται τα χειρότερα. Αστυνομικοί, δικαστές, γιατροί, δάσκαλοι, Χρυσαυγίτες, Συριζαίοι και η θεία μου η Μελπομένη, που δεν πληρώνει εφορία. Το δελτίο των οκτώ του MEGA, επί μία εβδομάδα, επαναλαμβάνει τα ίδια. Την Παρασκευή δεν άντεξα, το είχα μάθει απέξω. Τα ηρεμιστικά μου τέλειωσαν και απεργούν και οι φαρμακοποιοί. Αν τα μισά που ακούγονται στο απεργιακό μέτωπο πραγματοποιηθούν, χαθήκαμε. Η χώρα πρέπει να τηρήσει υποσχέσεις για να σωθεί, αλλά το μόνο που «υπόσχονται» συνδικαλιστές και πολιτικοί είναι να κλείσουν το μαγαζί, αν η χώρα τηρήσει όσα υποσχέθηκε. Αν έτσι θα είναι το τελευταίο 400άρι, καλύτερα να το σκάσω τώρα.

Αλλά, κυβέρνηση, κόμματα, οι ταγοί, οι ηγέτες μας, όλοι αυτοί τι κάνουν; Και αν κάτι κάνουν, γιατί δεν μας λένε σε τι να ελπίζουμε, με ποια εγγύηση και γιατί; Να μας πουν αν και γιατί υπάρχει ελπίδα. Αν, για παράδειγμα, η Ελβετία συμφωνήσει τώρα, πότε θα μπουν στα ταμεία μας τα 4 – 6 δισ. ευρώ; Αν αυτό γίνει μέσα στο 2012, θα δώσουν, αμέσως, πίσω τα κομμένα στις συντάξεις των 600 ευρώ; Θα γλιτώσει τη μείωση 10% ο ένστολος της ομάδας ΔΙΑΣ; Οσα μας χρωστάει το κράτος πότε και πώς θα αρχίσουν να επιστρέφονται; Πότε ακριβώς θα αρχίσει η είσπραξη βεβαιωμένων προστίμων και όταν αρχίσει, τα χρήματα θα πάνε σε στρατιές δημοσίων υπαλλήλων «με ψυχές» ή σε επενδύσεις για δουλειά στον φτωχοδιάβολο του ιδιωτικού τομέα που απολύθηκε χωρίς κανείς να νοιαστεί γι’ αυτόν; Αυτό θέλω να ξέρω, αν είμαι άνεργος.

Δυστυχώς, για την ανόρθωση του ηθικού μας, για την εξασφάλιση της κοινωνικής συνοχής στην Ελλάδα και λίγης ακόμη ανοχής από τους ξένους, αρμόδιοι είναι η κυβέρνηση, η διοίκηση, το πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί. Ολοι αυτοί πρέπει, τώρα, να συνεργαστούν ενσυνείδητα, οργανωμένα και έντιμα για τη σωτηρία της χώρας, όπως δυστυχώς «συνεργάσθηκαν», άθελά τους ίσως, για την καταστροφή της. Θεσμοί που δεν λειτούργησαν, το πολιτικό σύστημα που νοιάστηκε μόνο για την εξουσία, η διοίκηση που «βολεύτηκε» στον ρόλο καλοπληρωμένου κομπάρσου και κυβερνήσεις που ενσωμάτωσαν όλα τα αρνητικά και ελάχιστα από τα θετικά της κοινωνίας μας, όλοι αυτοί πρέπει τώρα να κάνουν την υπέρβαση. Πρέπει να χτίσουν άμεσα, τώρα, μία εικόνα αξιοπιστίας στα συντρίμμια του παρελθόντος.

Η αξιοπιστία εύκολα χάνεται και δύσκολα ανακτάται. Ο διορισμός μιας κόρης, μια ακριβή «πρυτανική» τουαλέτα, μια εξαγγελία που δεν «βγαίνει», ένα διοικητικό συμβούλιο, όπως του ΕΟΤ, με γιατρούς και δικηγόρους, φτάνουν για να θυμηθούμε τον… εαυτό μας. Δεν αρκεί ένας πρωθυπουργός που φαίνεται να «αλλάζει» ή πέντε υπουργοί σε ρόλο κασκαντέρ. Πρέπει όσοι αποτελούν το σύστημα εξουσίας, δηλαδή 100 – 200 άτομα με την ευθύνη παραγωγής και εφαρμογής πολιτικής να συνεργαστούν και να δουλέψουν, σαν να μην υπάρχει αύριο, με στόχο την αξιοπιστία που κερδίζεται μόνο από αποτελέσματα. Τότε ίσως πεισθεί και ο λαός να τρέξει το τελευταίο 400άρι. Και αν πεισθεί ο λαός, απειλές κομμάτων και συνδικαλιστών απλώς θα καταγραφούν, κάτι το οποίο, άλλωστε, είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο διατυπώνονται. Αυτή είναι, σίγουρα, μία ακόμη ιστορική στιγμή για την κοινωνία μας. Η Ιστορία θα γράψει για όλους, όπως πάντα κάνει, έστω και με καθυστέρηση.