Archive for Ιουλίου 2012

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ

Ιουλίου 31, 2012

Το χαρακτηριστικό του καλού πολιτικού, είναι η δυνατότητα να προβλέψει, να προετοιμασθεί και να ενεργήσει εγκαίρως. Πέρα από τις σωστές τακτικές κινήσεις, δηλαδή, χρειάζεται και η σωστή στρατηγική. Για τη σημερινή κυβέρνηση, αλλά και για όσους ανησυχούν για το μέλλον της χώρας, τα «μπάνια του λαού» δεν πρέπει να … υπάρξουν. Ενάμισης μήνας έμεινε για να καλύψουμε το έδαφος που χάσαμε με τη φάρσα των αλλεπάλληλων εκλογών. Στο διάστημα αυτό, πρέπει να αποσαφηνισθεί και να απλωθεί η στρατηγική αναδιάταξης του Κεντροαριστερού χώρου. Στόχος, η κυριαρχία στις εξελίξεις και η σωτηρία της χώρας από περιπέτειες. Ανάγκα και οι Θεοί πείθονται. Πόσο μάλλον οι πολιτικοί και ειδικά οι …χαμένοι. Δεν θα μιλήσω, συνεπώς, για τους δύο αρχηγούς, αλλά για τους δύο πολιτικούς χώρους, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να κάνει τη χάρη κανενός. Από το Σεπτέμβρη θα γίνει κόλαση. Η ΝΔ και η Δεξιά, γενικώς, δεν έχει τις δυνάμεις να τα βγάλει πέρα μόνη της. Η τρικομματική κυβέρνηση, που εκφράζει τη σώφρονα αστική τάξη, ήδη δοκιμάζεται σκληρά στα δύο μέτωπα, των δανειστών και των επίδοξων σφετεριστών της εξουσίας, που θέλουν να στείλουν τη χώρα στην εποχή των …σπηλαίων. Οι εκλογές ίσως γίνουν πάλι αναπόφευκτες και, τότε, το υπαρξιακό ερώτημα είναι …αυτή η «πόρνη» που λέγεται εξουσία, με ποιον θα πάει;; Προς το παρόν, τα «βρήκε» με το «ζόρι» στο «κοινόβιο» με αρχηγό το Δεξιό γείτονα, το παλιό, ξεδοντιασμένο, αφεντικό και το διστακτικό ξάδερφο, αλλά, ήδη, φλερτάρει και με άλλες αγάπες.

Το ΠΑΣΟΚ αποτελείται όλο και περισσότερο από πολίτες που απομακρύνονται, αναγκαστικά, από το όνειρο της εξουσίας. Οι βολεψάκηδες και οι εξαρτημένοι από το βυζί της κρατικής μηχανής έφυγαν προ πολλού και ήδη μοιράζουν, οι αφελείς, θέσεις στη μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Στο ΠΑΣΟΚ έμειναν οι ιδεολόγοι σοσιαλιστές, οι συντηρητικοί αριστεροί αστοί και οι ρομαντικοί μίας Κεντροαριστεράς που ποτέ δεν υπήρξε, αλλά πάντα, κάποιοι, ονειρευόμασταν. Η ΔΗΜΑΡ, ακολουθεί αντίστροφη πορεία. Όλο και περισσότερο, αναγκαστικά, και με πολλή σεμνοτυφία, ίσως και υποκριτική ενίοτε, αναγκάζονται να «παίξουν» πρώτη φορά το παιγνίδι της εξουσίας. Ίσως και να αρχίσει να αρέσει σε μερικούς, αλλά το σημαντικό είναι ότι τα ψέματα και οι ντροπές τελείωσαν και η ώρα της ανάληψης ευθύνης έφτασε. Θα τους πάρει καιρό να το συνηθίσουν, αλλά βρίσκονται, όλο και περισσότερο, στον πραγματικό κόσμο.

Οι δύο χώροι, λοιπόν, πλησιάζουν ο ένας τον άλλον, ενωμένοι, τουλάχιστον στον αγώνα να ανακατακτήσουν την εξουσία. Η ώριμη εμπειρία του ΠΑΣΟΚ και η νεανική ορμητική αθωότητα της ΔΗΜΑΡ, που τώρα ενηλικιώνεται, πρέπει να υποσχεθούν στην πόρνη έναν άλλο κόσμο για να τη δελεάσουν. Να της εξηγήσουν ότι αν γυρίσει στο «καθώς πρέπει» σπίτι της αστικής δημοκρατίας, θα είναι τώρα μία σεβαστή δέσποινα και όχι η θεραπαινίδα του κάθε ισχυρού, όπως …παλιά. Ότι ο ρόλος της θα είναι της μητέρας που φροντίζει για όλα τα παιδιά της, με αυστηρότητα και δικαιοσύνη.

Η πολιτική «προίκα» της Κεντροαριστεράς είναι τα ποσοστά των δύο κομμάτων στις εκλογές της 17ης Ιουνίου, αλλά και το 10% που ψήφισε ΝΔ, αλλά ανήκει σχεδόν εξ ολοκλήρου στους δύο «συνεταίρους». Αυτό μας κάνει 30%, και αν τα ποσοστά επαληθευθούν και εκλογικά, θα έχουμε εύκολα μία αντιστροφή της σημερινής κατάστασης. Το νέο Κεντροαριστερό κόμμα θα βρεθεί στο ρόλο του αρχηγού, με την ιστορική Δεξιά αναγκασμένη να συμπράξει και το ΣΥΡΙΖΑ σε καθεστώς διάλυσης, καθώς με τίποτα δεν θα αντέξει δεύτερη αποτυχία. Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε για να ετοιμάσουμε το σκηνικό του Σεπτεμβρίου 2012 και να αντέξουμε ως χώρα; Ακόμη και μέσα στη θάλασσα, αυτή την ερώτηση θα προσπαθώ να απαντήσω. Ελπίζω το Σεπτέμβρη να είναι η ώρα της γέννησης ενός νέου πολιτικού σκηνικού.

Advertisements

Η ΦΑΡΣΑ ΜΕ ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΕΝΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΝΟΣΗΛΙΑ

Ιουλίου 24, 2012

Από την 1/7/2011 τα Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια (ΚΕΝ) υποτίθεται ότι χρησιμοποιούνται για την αποζημίωση δημοσίων νοσοκομείων, αλλά και ιδιωτικών κλινικών, από τα Ταμεία και τους ιδιώτες. Αντικατέστησαν τα ιστορικό «κλειστό» ημερήσιο νοσήλιο, μια απαρχαιωμένη μορφή ημερήσιας αποζημίωσης που δεν αντανακλούσε το πραγματικό κόστος νοσηλείας.

Η ανάγνωση της έκθεσης της Task Force, προκαλεί θλιβερές σκέψεις για τον τρόπο με τον οποίο (δεν) αντιμετωπίζονται στην Ελλάδα σημαντικά ζητήματα δημόσιας πολιτικής. Η εφαρμογή είναι το πραγματικό έργο που επιτελούν, σε αντιστοιχία με τη βαρύτητα των ομάδων περιπτώσεων (Diagnosis-Related Groups – DRG’s) και, συνεπώς, τις πραγματικές απαιτήσεις της νοσηλείας σε πόρους.

Δυστυχώς, ένα χρόνο μετά την πρώτη εφαρμογή και έξι μήνες μετά τη γενίκευσή της χρήσης των ΚΕΝ την 1/2/2012, η πρώτη αξιολόγηση από το γερμανικό υπουργείο Υγείας, ύστερα από αίτημα της Task Force, στην έκθεση που υπεβλήθη τον Ιούνιο του 2012 καταλήγει ότι «δεν υπάρχει λειτουργικό σύστημα ΚΕΝ στην Ελλάδα». Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, δεδομένου ότι η ελληνική εκδοχή είναι απλή «μετάφραση» των αυστραλιανών DRG’s, και βασίζεται στην, περίπου, υιοθέτηση των τιμών που ισχύουν σε άλλες χώρες. Η δε ολοκλήρωση του «έργου» έγινε σε λίγους μήνες όταν σε άλλες «σοβαρές» χώρες απαίτησε αρκετά χρόνια.

Η εφαρμογή των ΚΕΝ δεν έγινε μόνο πρόχειρα, βεβιασμένα και με τρόπο αδιαφανή (η έκθεση σαφώς υπαινίσσεται ότι δεν εξασφαλίσθηκε η άδεια από τις αυστραλιανές αρχές, κάτι που πρέπει να διερευνηθεί), αλλά κόστισε τουλάχιστον 600.000 ευρώ (κατά άλλους 1.200.000 ευρώ) μέσω ΕΣΠΑ, ενώ έχουν εγκριθεί και 2.600.000 ευρώ για την «Ανάπτυξη δεξιοτήτων των επαγγελματιών υγείας…» στη χρήση των ΚΕΝ.

Αν, όμως, το κόστος της δημιουργίας των ΚΕΝ δεν έχει μεγάλη σημασία, δεν ισχύει το ίδιο για το κόστος της χρήσης τους από τα ελληνικά νοσοκομεία, δημόσια και ιδιωτικά. Ως προς την εφαρμογή τους, μάλιστα, για την αποζημίωση των ιδιωτικών νοσοκομείων και… κλινικών για περίπου 3 μήνες με τα ΚΕΝ αυξημένα (!) κατά 20% (κάτι που καταργήθηκε ύστερα από δημόσια… κατακραυγή) και ανοιχτή καταγγελία στη Βουλή, υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις και πρέπει να δούμε πόσο κόστισε στον ΕΟΠΥΥ και σε άλλα Ταμεία, δηλαδή στα δημόσια οικονομικά. Η σύγκριση, για παράδειγμα, του διαστήματος Ιανουαρίου-Μαρτίου του 2011 με το αντίστοιχο του 2012, θα ήταν ενδιαφέρουσα.

Η έκθεση της Task Force περιέχει αναλυτικές οδηγίες για το τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα. Λέει καθαρά πως ό,τι έγινε μέχρι σήμερα είναι άσκοπο (pointless) και ότι οδηγεί σε αδιέξοδο (dead end). Κατά την άποψή μου, όμως, αυτό που πραγματικά τίθεται σε αμφισβήτηση είναι η ίδια η σκοπιμότητα των ΚΕΝ και οι «κίνδυνοι» από τη χρήση τους, με δεδομένο το ελληνικό κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα, την πραγματικότητα του ΕΟΠΥΥ, το σημερινό τρόπο κάλυψης των αναγκών των νοσοκομείων και την έλλειψη μηχανοργάνωσής τους. Μέχρις, όμως, να υπάρξουν οι πραγματικές προϋποθέσεις εφαρμογής των ΚΕΝ, ας δούμε αν η ύπαρξή τους μπορεί να φανεί χρήσιμη στη σημερινή πολύ δύσκολη συγκυρία. Σύμφωνα με το Σύστημα Λογαριασμών Υγείας του ΟΟΣΑ, το 2010 η νοσοκομειακή περίθαλψη κόστισε 7.050 εκατ. ευρώ, ή 700 εκατ. ευρώ λιγότερα από το 2009. Η κατανομή ήταν 3.016 εκατ. ευρώ για το κράτος, 2.419 εκατ. ευρώ για τα Ταμεία, 1.128 για τα νοικοκυριά (ιδιωτική δαπάνη) και 388 εκατ. ευρώ στην ιδιωτική ασφάλιση.

Δεν ξέρω πόσο κόστισε η νοσοκομειακή περίθαλψη το 2011 και πώς διαμορφώνεται η δαπάνη σήμερα. Αν, όμως, σήμερα τα νοσοκομεία μας καλύπτουν το σύνολο σχεδόν των εξόδων τους από τα σημερινά ΚΕΝ, η οριζόντια μείωση των ΚΕΝ κατά 10% θα εξοικονομούσε δημόσια δαπάνη τουλάχιστον 500 εκατ. ευρώ. Αν το ποσό αυτό πραγματικά «λείψει» από τα νοσοκομεία μας, η απάντηση είναι η ουσιαστική και άμεση αναδιοργάνωση του δημόσιου νοσοκομειακού τομέα μέσω συγχωνεύσεων, σύμφωνα με υπάρχουσα μελέτη. Αυτή θα ήταν η πρόσθετη δική μου «συνεισφορά» σήμερα, απάντηση στην αγωνία του υπουργού Οικονομικών και του πρωθυπουργού.

ΔΑΠΑΝΕΣ ΥΓΕΙΑΣ: ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ιουλίου 10, 2012

Στις 6 Ιουλίου, η τρόικα επισκέφθηκε το υπουργείο Υγείας για συνάντηση με τη νέα πολιτική διοίκηση. Σύμφωνα με την ενημέρωση του υπουργείου, η συνάντηση «πήγε καλά». Οι ελεγκτές βρήκαν το υπουργείο περίπου «εν τάξει» ως προς την επίτευξη των οικονομικών στόχων. Δυστυχώς όμως, αν με το Μνημόνιο τα πάμε καλά, με την παροχή υπηρεσιών υγείας στον λαό η κατάσταση είναι, επιεικώς, δράμα.

Δυστυχώς, αυτό δεν (μπορεί να) το γνωρίζει η νέα πολιτική ηγεσία. Η ΕΣΥΕ μετά το 2007 δεν δίνει στοιχεία δαπάνης υγείας και οι προκάτοχοι υπουργοί αδιαφορούσαν για το πώς μετρούν οι «σοβαρές χώρες». Μόλις το 2011, τελευταία χώρα του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα ασχολήθηκε με το ΣΛΥ – Διεθνές Σύστημα Λογαριασμών Υγείας, σε συνεργασία Πανεπιστημίου Αθηνών, ΕΛΣΤΑΤ και υπουργείου Υγείας. Καθώς τα πρώτα αποτελέσματα (2009 και 2010) έρχονται, το πρόβλημα αρχίζει να φαίνεται.

Η Ελλάδα το 2009 ξόδεψε για την υγεία 9,7% του ΑΕΠ (μ.ό. ΟΟΣΑ 9,6%). Το 2010 έπεσε στο 9,0%. Δεν ξοδεύαμε πολλά ως χώρα, αλλά μήπως ξοδεύαμε λάθος; Το Μνημόνιο «ζητάει» να είμαστε κάτω από το 6% του ΑΕΠ στη δημόσια δαπάνη. Το 2009 ήμασταν στο 6,7% και το 2010 στο 5,9% του ΑΕΠ. Ολα καλά και με τα δημοσιονομικά λοιπόν. Η «μάχη του Μνημονίου» ίσως κερδήθηκε, αλλά φαίνεται ότι μέρος του «λίπους της υγείας»… κάηκε το 2010. Ομως, από πού; Ποιοι πληρώνουν για την υγεία, σε ποιους πάνε και τι φροντίδα υγείας αγοράζουμε; Αυτή την πληροφορία δίνει μόνο το Σύστημα Λογαριασμών Υγείας του ΟΟΣΑ που ανακαλύπτουμε σήμερα. Αν το 2012 παραμείνουμε στο 9% του ΑΕΠ, θα ξοδέψουμε ως χώρα 18 δισ. ευρώ ή 1,7 δισ. ευρώ λιγότερα από το 2010. Το ερώτημα είναι «από πού θα λείψουν τα 1,7 δισ.»; Το Μνημόνιο προβλέπει ότι η δημόσια δαπάνη δεν θα υπερβαίνει το 6% του ΑΕΠ, δηλαδή 12,1 δισ. ευρώ για το 2012. Συνεπώς, πρέπει να υπάρξει μείωση 800 εκατ. ευρώ στον δημόσιο τομέα, σε σχέση με το 2010. Αλλά η τρόικα επίσης «ζητάει» η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη να περιορισθεί το 2012 στο 1,4% του ΑΕΠ (τα «περίφημα» 2,88 δισ. ευρώ του κ. Λοβέρδου). Ξέρουμε, τώρα, ότι το φάρμακο κόστισε στα Ταμεία 5,4 δισ. ευρώ το 2009 και 4,7 δισ. ευρώ το 2010. Συνεπώς, το 2012 η φαρμακευτική δαπάνη στα Ταμεία πρέπει να μειωθεί περίπου 2 δισ. ευρώ σε σχέση με το 2010 ή στο μισό του επιπέδου του 2009. Δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο. Βέβαια, μεγάλη είναι και η ευθύνη όποιου «αναλάβει το φάρμακο» τώρα (ο νοών…).

Καταλαβαίνω ότι οι πολλοί αριθμοί μπερδεύουν. Να το απλοποιήσω. Το 2012, σε σχέση με το 2010, η τρόικα λέει ότι πρέπει να πετύχουμε, ταυτόχρονα, μείωση συνολικών δαπανών κατά 1,7 δισ. ευρώ και μείωση 2 δισ. ευρώ στα φάρμακα. Αυτό σημαίνει απλά ότι αν πετύχουμε στα φάρμακα, θα μείνουν 300 εκατ. ευρώ, π.χ. για πρόσληψη νοσηλευτών. Να ένα ωραίο πεδίο «διαπραγμάτευσης» με την τρόικα. Κόβω σπατάλη στα φάρμακα και βελτιώνω τη νοσοκομειακή φροντίδα και την απασχόληση. Δεν νομίζω ο κ. Tόμσεν να έχει αντίρρηση. Ο υπουργός που θα το πετύχει γίνεται… ήρωας.

Χρειάζονται όμως δομικές αλλαγές και ένα βιώσιμο σύστημα υγείας. Πρώτο βήμα είναι η Εθνική Ασφάλιση Υγείας για όλους, ανεξάρτητα από το αν και πού εργάζονται, με κατάργηση των κλάδων υγείας των Ταμείων. Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία, η εργασία μόνη της δεν μπορεί και δεν πρέπει να σηκώνει το βάρος της ασφάλισης υγείας. Προσωρινά, οι εισφορές εισπράττονται από την εφορία μέσω τραπεζών, αποδίδονται στον ΕΟΠΥΥ και, σταδιακά, αντικαθίστανται από φορολογικά έσοδα. Αυτό σημαίνει άμεση αύξηση εσόδων και μείωση εξόδων 240 εκατ. ευρώ, αλλά ας μην υποτιμάται και το όφελος από την αύξηση της κινητικότητας του ανθρώπινου δυναμικού στην παραγωγικότητα της οικονομίας. Ταυτόχρονα, τα νοσοκομεία υπάγονται στον ΕΟΠΥΥ. Ως Εθνικός Οργανισμός Υγείας, πλέον, με ανεξάρτητη διοίκηση από διεθνή διαγωνισμό, συγχωνεύει νοσοκομεία, συνεργάζεται με τον ιδιωτικό τομέα και λειτουργεί με ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Μειώνει δαπάνες αντί να επαιτεί πόρους. Ολοκληρώνει την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, καθιερώνει την αξιολόγηση υπηρεσιών και τεχνολογίας υγείας και προσλαμβάνει διοικήσεις μονάδων ύστερα από κρίση. Ενα επιτελικό υπουργείο Υγείας 300 υπαλλήλων, αντί των 1.400, ολοκληρώνει το σχέδιο αναδιάρθρωσης. Η σημερινή κατάσταση είναι ανυπόφορη και αδικαιολόγητη. Η υγεία δεν πρέπει να «χαντακώσει τη χώρα» πάλι, όπως στη δεκαετία που πέρασε. Η κυβέρνηση αντέχει;

ΑΠΛΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Ιουλίου 7, 2012

Σε τρεις μήνες εκλογών, καταλήξαμε με θρυμματισμένο πολιτικό σκηνικό, ερειπωμένη οικονομία, ανεργία ρεκόρ, μία χώρα αναξιόπιστη και ανυπόληπτη, με απελπισμένους και φοβισμένους πολίτες. Ο άρρωστος με πολυοργανική ανεπάρκεια, για να σωθεί, χρειάζεται ένα «θαύμα» με γιατρούς, φάρμακα, μηχανήματα και εξειδικευμένες δομές. Τίποτε, όμως, δεν τον σώνει, αν ο ίδιος δεν πιστέψει και αν δεν κάνει το παν για να σωθεί. Το ίδιο και με μία «αποτυχημένη χώρα». Κανένα Μνημόνιο, κούρεμα, επιμήκυνση χρέους, «ζεστό» χρήμα δεν πρόκειται να μας βοηθήσει, αν δεν κάνουμε ό,τι χρειάζεται, τώρα και για πολύ καιρό. Η βαριά άρρωστη Ελλάδα, θα σωθεί μόνο αν η ίδια το θελήσει.

Το θαύμα ονομάζεται ανάπτυξη. Όταν το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 20% , οι άνεργοι δεν θα βρουν δουλειά, αν δεν ξεπαγώσει η «τσιμινιέρα», αν δεν ανάψουν πάλι τα φώτα. Όμως, ντόπια καύσιμα δεν υπάρχουν και τα ξένα δεν έρχονται. Δουλειές δεν φυτρώνουν στο δέντρο της «πολιτικής βούλησης». Το έδαφος είναι δηλητηριασμένο με έλλειψη εμπιστοσύνης. Ετούτα εδώ τα «μάρμαρα, πιάσανε σκουριά» και ας λέει ο ποιητής. Το χειρότερο είναι ότι σκουριάσανε και τα μυαλά. Χρειάζεται λίπασμα, περιποίηση, σωστό έδαφος και ευνοϊκό κλίμα, δηλαδή φρέσκα ελληνικά μυαλά, για να καρπίσει το δέντρο της ελληνικής οικονομίας.

Η εμπιστοσύνη κερδίζεται αργά. Θέλει πράξεις και χρόνο για να έρθουν ξένες επενδύσεις. Στο μεταξύ, ο άρρωστος πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να παλέψει με το δηλητήριο που του τρώει τις σάρκες. Να αλλάξει μυαλό και να ψάξει για δύναμη μέσα του. Ο Έλληνας έχει τεράστιες δυνατότητες, αν, επί τέλους, εμπιστευθεί τον εαυτό του. Είναι δημιουργικός, έχει φαντασία και εργατικότητα, αλλά έχει και έναν αδυσώπητο εχθρό, μέσα στην ίδια του τη χώρα, 200 χρόνια τώρα. Την ολέθρια, σχεδόν ερωτική, αλλά αυτοκαταστροφική σχέση του με το Κόμμα και το Κράτος. Αυτή η σχέση, δημιούργησε μία απίστευτη «κουρελού» εξυπηρετήσεων, ρουσφετιών, φωτογραφικών νομοθετικών ρυθμίσεων, παράθυρων  για προσωπικό όφελος. Στο δηλητηριασμένο αυτό έδαφος, δεν φυτρώνει τίποτα.  Ό,τι και να επιχειρήσει κανείς, κάπου θα σκαλώσει.

Η συνταγή για την ανάπτυξη στην Ελλάδα, συνεπώς, δεν έχει σχέση με ό,τι θα πρότειναν οι ειδικοί σε άλλες, κανονικές χώρες. Εκεί, η ανάπτυξη χρειάζεται φθηνό χρήμα, επενδυτικές ευκαιρίες και μία δραστήρια επιχειρηματική τάξη. Το θεσμικό και νομικό καθεστώς λειτουργεί υποβοηθητικά και υποστηρικτικά. Στην Ελλάδα, τουλάχιστον για μία 10ετία μέχρι το 2009, είχαμε πολύ φθηνό χρήμα. Οι επενδυτικές ευκαιρίες υπήρχαν, όπως φαίνεται από την εξαγωγική «άνοιξη» στην τελευταία 2ετία, όταν, εν μέσω κρίσης, το έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών μειώθηκε από 15% του ΑΕΠ σε 10%, με άνοδο και των εξαγωγών. Είχαμε, όμως, μία επιχειρηματική τάξη που σταμάταγε στο εμπόριο και στην κρατικοδίαιτη παραγωγή, που απέκλειε τα νέα και φρέσκα μυαλά. Είχαμε και ένα αρνητικό θεσμικό και νομικό καθεστώς, όπου η έννοια του κέρδους αποτελούσε ανάθεμα, ακόμη και, κατ’ εξοχήν, μέσα στο Πανεπιστήμια.

Σε ένα σημερινό (4/7/12) άρθρο στους NY Times, γίνεται αναφορά στη θεωρία του «ελατηρίου». Όσο πιο πολύ το πιέζεις, τόσο πιο γρήγορα και δυνατά θα τιναχθεί μόλις το αποδεσμεύσεις. Αυτή, κατά το συγγραφέα, είναι η κατάσταση στην ελληνική οικονομία. Διαβλέπει και εντοπίζει σοβαρές ευκαιρίες. Δείχνει επίσης να καταλαβαίνει ότι στην Ελλάδα, η επιχειρηματικότητα καταπιέζεται χρόνια από τον κομματισμό, τον άκρατο αριστερισμό και τη διαφθορά, πολιτική και επιχειρηματική. Η θεσμική και νομική «κουρελού» στην οποία αναφερθήκαμε νωρίτερα, ήταν το αποτέλεσμα. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που θα αποδεσμεύσει το πιεσμένο ελατήριο της ελληνικής οικονομίας; Για εμένα, αυτό είναι η απλοποίηση. Παντού και στα πάντα, εδώ και τώρα. Στους επόμενους λίγους μήνες, οι δύο Υπουργοί, Οικονομίας και Ανάπτυξης, στους οποίους στηρίζουμε όλες μας τις ελπίδες, πρέπει να κάνουν πολλά και να …ξεκάνουν πολύ περισσότερα, δηλαδή τις άχρηστες και βλαβερές ρυθμίσεις σε όλη τη γκάμα της οικονομίας. Από τη φορολογία, μέχρι την αδειοδότηση, την εγκατάσταση, την έναρξη επιχειρήσεων, τις ασφαλιστικές και εργασιακές σχέσεις. Να μελετήσουν το πλέγμα κινήτρων και αντικινήτρων, τις απαγορεύσεις, τις εξαιρέσεις από τους κανόνες και τη σχέση της οικονομίας και της οικονομικής δραστηριότητας, με τη Δημόσια Διοίκηση, τη Δικαιοσύνη και άλλους παραγωγικούς και μη τομείς. Το μοναδικό κριτήριο για τη διατήρηση μίας ρύθμισης, πρέπει να είναι μόνο το αν χρειάζεται και γιατί. Ανοίξτε τα παράθυρα, αξιότιμοι κκ. Στουρνάρα και Χατζηδάκη. Μην φοβάστε τον καθαρό αέρα της δημιουργικότητας. Μισήστε και εξορκίστε τη μούχλα της αδράνειας και της διαπλοκής. Η Ελλάδα σύντομα θα αναρρώσει και θα σας ευλογεί.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΜΟΥΧΛΑ ΤΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ

Ιουλίου 4, 2012

Μέσα σε τρεις μήνες εκλογών καταλήξαμε με θρυμματισμένο πολιτικό σκηνικό, ερειπωμένη οικονομία, ανεργία ρεκόρ, μία χώρα αναξιόπιστη και ανυπόληπτη με απελπισμένους και φοβισμένους πολίτες. Ο άρρωστος με πολυοργανική ανεπάρκεια, για να σωθεί, χρειάζεται ένα «θαύμα» με γιατρούς, φάρμακα, μηχανήματα και εξειδικευμένες δομές. Τίποτε, όμως, δεν τον σώνει, αν ο ίδιος δεν πιστέψει και αν δεν κάνει το παν για να σωθεί. Το ίδιο και με μία «αποτυχημένη χώρα». Κανένα Μνημόνιο, κούρεμα, επιμήκυνση χρέους, «ζεστό» χρήμα δεν πρόκειται να μας βοηθήσει αν δεν κάνουμε ότι χρειάζεται, τώρα και για πολύ καιρό. Η βαριά άρρωστη Ελλάδα, θα σωθεί μόνο αν η ίδια το θελήσει. Το θαύμα ονομάζεται ανάπτυξη. Όταν το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 20% , οι άνεργοι δεν θα βρουν δουλειά, αν δεν ξεπαγώσει η «τσιμινιέρα», αν δεν ανάψουν πάλι τα φώτα. Όμως, ντόπια καύσιμα δεν υπάρχουν και τα ξένα δεν έρχονται. Δουλειές δεν φυτρώνουν στο δέντρο της «πολιτικής βούλησης». Το έδαφος είναι δηλητηριασμένο με έλλειψη εμπιστοσύνης. Ετούτα εδώ τα «μάρμαρα πιάσανε σκουριά» και ας λέει ο ποιητής. Το χειρότερο είναι ότι σκουριάσανε και τα μυαλά. Χρειάζεται λίπασμα, περιποίηση, σωστό έδαφος και ευνοϊκό κλίμα, δηλαδή φρέσκα ελληνικά μυαλά για να καρπίσει το δέντρο της ελληνικής οικονομίας.
Η εμπιστοσύνη κερδίζεται αργά. Θέλει πράξεις και χρόνο για να έρθουν ξένες επενδύσεις. Στο μεταξύ, ο άρρωστος πρέπει να κάνει ότι μπορεί για να παλέψει με το δηλητήριο που του τρώει τις σάρκες. Να αλλάξει μυαλό και να ψάξει για δύναμη μέσα του. Ο Έλληνας έχει τεράστιες δυνατότητες, αν, επί τέλους, εμπιστευθεί τον εαυτό του. Είναι δημιουργικός, έχει φαντασία και εργατικότητα, αλλά έχει και έναν αδυσώπητο εχθρό, μέσα στην ίδια του τη χώρα, 200 χρόνια τώρα. Την ολέθρια, σχεδόν ερωτική, αλλά αυτοκαταστροφική σχέση του με το Κόμμα του το και Κράτος του. Αυτή η σχέση δημιούργησε μία απίστευτη «κουρελού» εξυπηρετήσεων, ρουσφετιών, λεπτομερειακών φωτογραφικών νομοθετικών ρυθμίσεων για προσωπικό όφελος. Στο δηλητηριασμένο αυτό έδαφος δεν φυτρώνει τίποτα. Οτιδήποτε επιχειρήσεις, κάπου θα σκαλώσει.
Η συνταγή είναι η απλοποίηση. Παντού και στα πάντα, εδώ και τώρα. Στους επόμενους λίγους μήνες, οι δύο Υπουργοί, Οικονομίας και Ανάπτυξης, στους οποίους στηρίζουμε όλες μας τις ελπίδες, πρέπει να κάνουν πολλά και να ….ξεκάνουν πολύ περισσότερα, δηλαδή το θηρίο των άχρηστων και βλαβερών ρυθμίσεων σε όλη τη γκάμα της οικονομίας. Από τη φορολογία, μέχρι την αδειοδότηση, την εγκατάσταση, την έναρξη επιχειρήσεων, τις ασφαλιστικές και εργασιακές σχέσεις. Το πλέγμα κινήτρων και αντικινήτρων και τη σχέση της οικονομίας και της οικονομικής δραστηριότητας με τη Δημόσια Διοίκηση , τη Δικαιοσύνη και άλλους παραγωγικούς και μη τομείς. Το μοναδικό κριτήριο για τη διατήρηση μίας ρύθμισης πρέπει να είναι μόνο το αν χρειάζεται και γιατί. Ανοίξτε τα παράθυρα αξιότιμοι Υπουργοί. Μην φοβάστε τον αέρα της δημιουργικότητας. Μισήστε τη μούχλα της αδράνειας και της διαπλοκής. Η Ελλάδα σύντομα θα αναρρώσει και θα σας ευλογεί.