Archive for Ιουνίου 2012

ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

Ιουνίου 21, 2012

Η νέα κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει, μέσα σε όλα τα άλλα, και το χάος στον τομέα της Υγείας. Κυκεώνας χρεών, κλειστά φαρμακεία, ελλείψεις υλικών στα νοσοκομεία και φαρμάκων για σοβαρές αρρώστιες. Μία εκρηκτική κατάσταση, που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην κακοδιοίκηση και όχι στην έλλειψη χρημάτων. Σύμφωνα με αδρούς υπολογισμούς μας, κατά τη 10ετία 2000-2009, η Υγεία κόστισε στην Οικονομία περίπου 50 δις € σε σπατάλη, διαφθορά και παραοικονομία. Κατά … σύμπτωση, τόσο περίπου ήταν και το σωρευτικό δημοσιονομικό έλλειμμα που προστέθηκε στο χρέος κατά την τραγική 10ετία της «ανόδου και της πτώσης» του σύγχρονου ελληνικού ονείρου. Με άλλα λόγια, αν μόνο ο τομέας της Υγείας λειτουργούσε με πρωσική πειθαρχία, προτεσταντική εντιμότητα, ορθολογισμό και οργάνωση, θα μπορούσαμε ακόμη να ελπίζουμε ότι με σοβαρές μεταρρυθμίσεις και σε άλλους τομείς, η Ελλάδα θα παρέμενε μία «κανονική» χώρα. Στη συνέχεια, θα αναπτύξουμε ορισμένες σκέψεις για το πώς αυτό μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Κατ’ αρχήν, θεωρώ ότι όσα έγιναν στη 2ετία 2010 -2011, έχουν δημιουργήσει ορισμένες βασικές προϋποθέσεις επιτυχίας. Η πίεση της τρόικας για μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης και η ίδρυση του ΕΟΠΥΥ, είναι δύο «κεκτημένα» πάνω στα οποία πρέπει και μπορούμε να χτίσουμε. Τα δύο δις € που πήγαιναν «στο βρόντο», δημιουργούσαν ασφυξία στις υπόλοιπες λειτουργίες του τομέα της Υγείας. Η ίδρυση του ΕΟΠΥΥ απετέλεσε το πρώτο μεγάλο βήμα στην ομογενοποίηση της ζήτησης. Τα δύο αυτά κεκτημένα, πρέπει να διαφυλαχθούν, να ενισχυθούν και να συμπληρωθούν. Τώρα, όμως, είναι ο καιρός να ασχοληθούμε και με την πλευρά της προσφοράς, ώστε να χτίσουμε ένα πραγματικά σύγχρονο σύστημα Υγείας, σε αρμονία με τις ανάγκες της κοινωνίας και τις δυνατότητες της οικονομίας

Σε προηγούμενο άρθρο μου πρότεινα τρόπο άμεσης αντιμετώπισης της ανατροφοδοτούμενης φούσκας χρεών από το κράτος και της αλυσίδας των προμηθευτών του. Τώρα πρέπει να πάμε ένα βήμα πιο κάτω, για να διασφαλίσουμε ένα βιώσιμο σύστημα Υγείας. Το πρώτο απολύτως απαραίτητο βήμα, είναι η άμεση κατάργηση των κλάδων Υγείας όλων των Ταμείων και η θέσπιση Εθνικής Ασφάλισης Υγείας για όλους, ανεξάρτητα από το αν και πού εργάζονται. Προσωρινά, νομοθετημένες εισφορές εισπράττονται από την Εφορία, μέσω Τραπεζών, και αποδίδονται στον ΕΟΠΥΥ. Αυτό σημαίνει άμεση αύξηση εσόδων και μείωση εξόδων κατά 240 εκ €, αφού οι υπάλληλοι των φορέων που ασχολούνται με την ασφάλιση Υγείας, καθίστανται περιττοί. Σταδιακά, οι εισφορές αντικαθίστανται από φορολογικά έσοδα. Σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία, ο παράγοντας εργασία, δεν μπορεί και δεν είναι δίκαιο να σηκώνει το βάρος της ασφάλισης Υγείας. Επίσης, το τεράστιο όφελος στο ΑΕΠ από την απελευθέρωση της κινητικότητας του ανθρώπινου δυναμικού, δεν πρέπει να υποτιμάται, αλλά να συμπληρωθεί από αντίστοιχη κίνηση και στο χώρο της ασφάλισης γήρατος.

Ταυτόχρονα, πρέπει να ξεκινήσει η άμεση υπαγωγή νοσοκομείων και λοιπών δομών υγείας στον ΕΟΠΥΥ, που μετατρέπεται σε Εθνικό Οργανισμό Υγείας (κάτι σαν την NHS της Βρετανίας), με ανεξάρτητη διακομματική διοίκηση μετά από διεθνή διαγωνισμό. Με τη συγχώνευση νοσοκομείων και υπηρεσιών και τη συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, ο ΕΟΠΥΥ αναλαμβάνει την ευθύνη ισοσκελισμού του προϋπολογισμού, αφού θα μπορεί να μειώσει δαπάνες, αντί να επιδίδεται σε άσκοπη επαιτεία πόρων, όπως σήμερα. Αυτό συνεπάγεται, φυσικά, την ενίσχυση του ελεγκτικού του ρόλου, με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, την Αξιολόγηση Τεχνολογίας και Υπηρεσιών Υγείας και την πρόσληψη Διοικητών νοσοκομείων μετά από κρίση. Εδώ είναι κρίσιμη η συνδρομή της Ομάδας του Horst Reichenbach. Τέλος, είναι απαραίτητη η μετεξέλιξη του Υπουργείου Υγείας σε επιτελικό όργανο, με 400 υπαλλήλους αντί των 1.400 που έχει σήμερα. Πλήρες σχέδιο διοικητικής αναδιάρθρωσης της Υγείας, περιλαμβάνεται στην Έκθεση των Εμπειρογνωμόνων για την Παρακολούθηση του Μνημονίου. Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και η βοήθεια των Γάλλων εμπειρογνωμόνων.

Όλα αυτά, μπορούν να γίνουν σε διάστημα ελάχιστων μηνών. Τα οικονομικά αποτελέσματα θα είναι σημαντικά και η εκτίμησή μου είναι ότι ισοδυναμούν με 1 δις € σε ετήσια βάση. Η άμεση διάθεση 500 εκ. € μέσα στον Ιούλιο, από τα προβλεπόμενα για τη δόση του Ιουνίου, θα έδινε λύση στα σημερινά αδιέξοδα του ΕΟΠΥΥ, αλλά και των ασφαλισμένων και επιχειρήσεων της Υγείας. Η σημερινή κατάσταση δεν είναι μόνο ανυπόφορη, είναι και αδικαιολόγητη. Τώρα που οι εκλογές έπαψαν να απειλούν με καταστροφή και η ελπίδα … επιτρέπεται, ας μην αφήσουμε πάλι την Υγεία να «χαντακώσει τη χώρα», όπως έγινε στη δεκαετία του 2000 και ειδικότερα στην τραγική εξαετία 2004-2009. Για όλα αυτά, φυσικά, απαραίτητη είναι και η συμβολή του Υπουργείου Οικονομικών και του ίδιου του Πρωθυπουργού.

ΤΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2012

Ιουνίου 20, 2012

Στην Ελλάδα παράγουμε πολύ περισσότερη «πολιτική» απ’ ό,τι μπορούμε να καταναλώσουμε. Η λέξη σε εισαγωγικά, γιατί μαζί με άλλες έννοιες έχουμε διαφθείρει και την έννοια της πολιτικής συγχέοντάς την με την εξουσία. Κόμματα, κομματίδια, ρεύματα, είναι φορείς διαχείρισης εξουσίας που υποδύονται ιδεολογικές συνιστώσες εννοιών, καταξιωμένων στην παγκόσμια πολιτική ιστορία. Σ’ εμάς υπάρχουν μόνο ως φτηνές καρικατούρες καλλιτέχνη που ζωγραφίζει διαφημίσεις, αλλά θέλει να τις πουλάει σε ακριβές γκαλερί. Ολοι οι μεγάλοι -ισμοί που κυριάρχησαν στη Δύση μετά τον 18ο αιώνα βρίσκονται στην ελληνική πολιτική ζούγκλα μόνο κατά δήλωση όσων τους υπηρετούν. Απ’ όλα έχει ο πολιτικός μας «μπαχτσές» αλλά μόνο ως κακέκτυπα των πρωτότυπων που ευδοκιμούν στην Ευρώπη. Οι έννοιες έχουν παραφθαρεί όσο δεν παίρνει. Προοδευτικοί είναι οι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ που μετακόμισαν στον ΣΥΡΙΖΑ. Συντηρητικοί είναι οι καθηγητές που θέλουν αλλαγές στο φασιστικό καθεστώς των πανεπιστημίων. Οι Δεξιοί τα έβαλαν με το Μνημόνιο των περικοπών πολύ πριν το ανακαλύψει ο «ριζοσπάστης αριστερός» Τσίπρας. Ολοι τους, με τους Σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, τα βάλανε με το άλλο μισό Μνημόνιο των μεταρρυθμίσεων. Το μόνο που δεν έχουμε στην Ελλάδα, άλλωστε, είναι πραγματικούς μεταρρυθμιστές, αφού ο Μάνος απεδείχθη μόνος. Εχουμε, όμως, έναν απίστευτο αριθμό αριστερών αποχρώσεων, από λάιτ πράσινο μέχρι βαθύ κόκκινο, ενώ οι γαλάζιες αποχρώσεις είναι λίγες μπροστά στις φαιές και τις μαύρες. Μετά τον Πόλεμο, άλλωστε, είναι γνωστό ότι οι δεξιοί «φασίστες» μισούν τους «εθνοπροδότες» και οι κομμουνιστές τους ρεβιζιονιστές αριστερούς. Μύλος. Αντε να καταλάβει τώρα ο ψηφοφόρος, μέσα σε αυτόν το δήθεν ιδεολογικό αχταρμά, τι συνέβη με την κρίση, τη χρεοκοπία, το Μνημόνιο, τη φτώχεια και την ανεργία, το ευρώ και τη δραχμή. Το ψέμα πάει σύννεφο και η ιδεολογική τρομοκρατία κτυπάει κόκκινο.

Οι πολιτικοί ταγοί, μικροί μεγάλοι, σημαντικοί και ασήμαντοι, περιχαρακώνουν τον χώρο τους όπως τα ζώα και θέλουν να τον διαφυλάξουν από εισβολείς. Για να μεγαλώσουν το κοπάδι, τον περιβάλλουν με ιδεολογικό μανδύα, λάβαρα, και πάρα πολλή θολούρα. Ο σοσιαλισμός του «αριστερού» Ακη διαφέρει από αυτόν του «νεοφιλελεύθερου» Σημίτη, ο κρατισμός του Αρσένη και του Α. Παπανδρέου από αυτόν του Καραμανλή, του Τσίπρα και της Αλέκας. Γιατί; Μα επειδή οι «ιδεολογικές» ταμπέλες διαφημίζουν το μαγαζί. Το προϊόν, όμως, είναι το ίδιο παντού. Είναι τα παραφερνάλια της εξουσίας. Δουλειές και «δουλειές», αποσπάσεις, μεταθέσεις, άδειες λειτουργίας, νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων, οτιδήποτε. Γι’ αυτό τα κόμματα εξουσίας «λιώνουν», όταν φανεί ότι πέρασε η μπογιά τους. Γι’ αυτό χθεσινοί πολιτικοί «άγνωστοι» όπως το ΠΑΣΟΚ του 1974 και ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012 κάλπασαν προς την εξουσία αφήνοντας τους πολιτικούς τους αντιπάλους στην απομόνωση.

Είναι, όμως, το 2012 το ίδιο με το 1977; Η ερώτηση φαίνεται αστεία. Το 1977, η Ελλάδα βάδιζε προς την ασφάλεια και την ευημερία του ευρωπαϊκού ονείρου. Το κόμμα που θα νικούσε και η κυβέρνησή του θα μοίραζαν απλόχερα τα ελέη. Για μια τέτοια κυβέρνηση, τα ταλέντα του κ. Κουλούρη και του αείμνηστου Κουτσόγιωργα έφθαναν και περίσσευαν. Το 2012, η όποια κυβέρνηση θα διαχειρισθεί μια κόλαση. Ελλείψεις ρεύματος, φαρμάκων, καυσίμων και ειδών διατροφής ήδη παρατηρούνται. Οι τράπεζες είναι ημιθανείς, το ίδιο και τα νοσοκομεία. Τα σχολεία θα λειτουργούν μόνο όσο πληρώνονται οι δάσκαλοι. Ξενοδοχεία κλείνουν ή υπολειτουργούν και εξαγωγές σταματούν ελλείψει πρώτων υλών. Συνεπώς, το ερώτημα που προκύπτει αφορά το είδος της κυβέρνησης που χρειαζόμαστε. Πολλοί πιστεύουν ότι χρειάζεται «αλλαγή πολιτικής». Εγώ, αντίθετα, πιστεύω ότι χρειάζεται εμπνευσμένους ανθρώπους, αν γίνεται χωρίς πολιτική, κομματική ή συνδικαλιστική ταύτιση. Δεν με νοιάζει αν κάποιοι άλλοι επιμείνουν να «υποκριθούν» ότι κυβερνούν. Με ενδιαφέρει διακόσιοι αποφασισμένοι λειτουργοί να ασκήσουν την πραγματική εξουσία. Οι πολιτικοί, δεξιοί, αριστεροί ή κομμουνιστές δεν την ξέρουν τη «δουλειά». Δεν ξέρουν να εκδώσουν έντοκα γραμμάτια ή να διαχειριστούν το χρέος. Δεν ξέρουν πώς δουλεύουν οι Μονάδες Εντατικής Φροντίδας, η Πυροσβεστική, οι τράπεζες ή το Συμβούλιο Επικρατείας. Δεν είναι δικά τους και δεν ξέρουν να τα δουλέψουν, τα εργοστάσια, τα καράβια ή τα ξενοδοχεία. Δεν μπορούν να δημιουργήσουν δουλειές. Ας αναλάβουν τη δουλειά αυτοί που ξέρουν και μπορούν. Ακόμη και αν πρέπει για λόγους δημοκρατικής ευπρέπειας να αφήσουν τους πολιτικούς να κάνουν ότι κυβερνούν.

ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ – ΕΝΔΕΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Ιουνίου 13, 2012

Στην Ελλάδα παράγουμε πολύ περισσότερη «πολιτική» από ότι μπορούμε να καταναλώσουμε. Βάζω τη λέξη σε εισαγωγικά, γιατί μαζί με άλλες έννοιες έχουμε διαφθείρει και την έννοια της πολιτικής συγχέοντάς την με την εξουσία. Κόμματα, κομματίδια, ρεύματα, γκρουπούσκουλα, κλαδικές και νομαρχιακές, δεν είναι παρά φορείς διαχείρισης εξουσίας που υποδύονται ιδεολογικές συνιστώσες εννοιών, καταξιωμένων στην παγκόσμια πολιτική ιστορία. Δυστυχώς, σε εμάς υπάρχουν μόνο ως φτηνές καρικατούρες απαίδευτου καλλιτέχνη που ζωγραφίζει διαφημίσεις, αλλά θέλει να τις πουλάει σε ακριβές γκαλερί. Όλοι οι μεγάλοι –ισμοί που κυριάρχησαν στη Δύση μετά το 18ο αιώνα βρίσκονται στην ελληνική πολιτική ζούγκλα μόνο κατά δήλωση όσων τους υπηρετούν. Είναι η Δεξιά των Σαμαρά – Καραμανλή, αλλά και των Ψωμιάδη και Καρατζαφέρη, η Κεντροαριστερά των Α. Παπανδρέου, Σημίτη, Βενιζέλου αλλά και του Κουλούρη και του Άκη, η Αριστερά του Κουβέλη και του Τσίπρα με τους δώδεκα Λαφαζάνηδες και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι Κομμουνιστές του ΚΚΕ και των πολλών παραφυάδων, οι Φιλελεύθεροι του Μάνου, αλλά και του Τζήμερου, και, τέλος, οι Εθνικιστές Καμμένος, Παπαθεμελής, Χρυσή Αυγή κλπ. Από όλα έχει ο πολιτικός μας «μπαχτσές» αλλά μόνο ως κακέκτυπα των πρωτότυπων που ευδοκιμούν στη Δύση και ιδιαίτερα στην Ευρώπη.
Οι έννοιες έχουν παραφθαρεί όσο δεν παίρνει. Προοδευτικές δυνάμεις είναι οι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ που μετακόμισαν στο ΣΥΡΙΖΑ. Συντηρητικοί που μάχονται την πρόοδο είναι οι καθηγητές που θέλουν αλλαγές στο φασιστικό καθεστώς των Πανεπιστημίων. Ο «Δεξιός» Σαμαράς τα έβαλε με το μισό Μνημόνιο (των περικοπών) πολύ πριν το ανακαλύψει ο «ριζοσπάστης αριστερός» Τσίπρας. Όλοι τους, μαζί και με τους Σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, τα βάλανε με το άλλο μισό μνημόνιο, αυτό των Μεταρρυθμίσεων. Ίσως το μόνο που δεν έχουμε στην Ελλάδα, άλλωστε, είναι πραγματικοί μεταρρυθμιστές, αφού, ως γνωστόν, «ο Μάνος είναι μόνος». Αντιθέτως, έχουμε έναν απίστευτο αριθμό αριστερών αποχρώσεων, από το λάιτ πράσινο μέχρι το βαθύ κόκκινο, ενώ οι γαλάζιες δεξιές αποχρώσεις είναι ελάχιστες μπροστά στις φαιές και μαύρες. Ειδικά στην Ελλάδα, μετά τον πόλεμο, άλλωστε, είναι γνωστό ότι οι δεξιοί «φασίστες» μισούν τους «Εθνοπροδότες» των άλλων αποχρώσεων. Μύλος. Άντε να καταλάβει τώρα ο ψηφοφόρος, μέσα σε αυτόν τον δήθεν ιδεολογικό αχταρμά τι του συνέβη με την κρίση, τη χρεοκοπία, το Μνημόνιο, τη φτώχεια και την ανεργία, το Ευρώ και τη Δραχμή. Το ψέμα πάει σύννεφο και η ιδεολογική τρομοκρατία έχει κτυπήσει κόκκινο.
Οι πολιτικοί μας ταγοί, μικροί μεγάλοι, σημαντικοί και ασήμαντοι, περιχαρακώνουν το χώρο τους όπως κάνουν ορισμένα ζώα. Για να τον διαφυλάξουν από εισβολείς, αλλά και για να μεγαλώσουν το κοπάδι, τον περιβάλλουν με ιδεολογικό μανδύα, λάβαρα, και πάρα πολλή θολούρα. Έτσι, ο σοσιαλισμός του «αριστερού» Άκη διαφέρει από αυτόν του «Νεοφιλελεύθερου» Σημίτη, ο κρατισμός του Αρσένη και του Α. Παπανδρέου από αυτόν του Καραμανλή, του Τσίπρα και της Αλέκας. Γιατί;; Μα επειδή οι ιδεολογικές ταμπέλλες χρησιμοποιούνται μόνο για να διαφημίσουν το μαγαζί. Το προϊόν, όμως, είναι το ίδιο παντού. Είναι τα παραφερνάλια της εξουσίας. Δουλειές και «δουλειές», αποσπάσεις, μεταθέσεις, άδειες λειτουργίας, νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων, οτιδήποτε. Γι΄ αυτό τα «κόμματα εξουσίας» λιώνουν τόσο εύκολα, όταν φανεί ότι πέρασε η μπογιά τους. Γι αυτό χθεσινοί πολιτικοί μας «άγνωστοι» όπως το ΠΑΣΟΚ του 1974 και ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012 κάλπασαν προς την εξουσία αφήνοντας τους πολιτικούς τους αντιπάλους στην απόγνωση και την απομόνωση.
Είναι, όμως, το 2012 το ίδιο με το 1977; Ακόμη και η ερώτηση φαίνεται αστεία. Το 1977, η Ελλάδα βάδιζε προς την ασφάλεια και την ευημερία του Ευρωπαϊκού ονείρου. Το κόμμα που θα νικούσε και η Κυβέρνησή του θα μοίραζαν απλόχερα τα ελέη. Για μία τέτοια κυβέρνηση, ακόμη και τα ταλέντα των κ.κ. Κουλούρη και Κουτσόγιωργα και των «κλαδικών» έφθαναν και περίσσευαν, ή έτσι φαινόταν τότε. Χρειάστηκαν, άλλωστε, τριάντα χρόνια για να φανεί το λάθος. Το 2012, το κόμμα που θα νικήσει θα διαχειρισθεί, κατά πάσα βεβαιότητα, πλέον, μία κόλαση. Ελλείψεις ρεύματος, φαρμάκων, καυσίμων και ειδών διατροφής ήδη παρατηρούνται.. Οι Τράπεζες είναι ημιθανείς, το ίδιο και τα νοσοκομεία. Τα σχολεία θα λειτουργούν όσο πληρώνονται οι δάσκαλοι. Πολλά ξενοδοχεία κλείνουν ή υπολειτουργούν και οι εξαγωγές σταματούν ελλείψει πρώτων υλών. Αυτά ήδη συμβαίνουν και εντείνονται σήμερα, Τρίτη 12/6, πριν τις εκλογές. Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα από αυτήν την καταθλιπτική παράθεση αφορά το είδος της Κυβέρνησης που χρειαζόμαστε στις 18 Ιουνίου. Πολλοί πιστεύουν ότι χρειάζεται «αλλαγή πολιτικής». Εγώ, αντίθετα, πιστεύω ότι χρειάζεται εμπνευσμένους ανθρώπους, αν είναι δυνατόν χωρίς πολιτική, κομματική, ή συνδικαλιστική ταύτιση, που θα διοικήσουν τη χώρα. Δεν με νοιάζει αν άφρονες πολιτικοί που μας πήγαν σε εκλογές διαρκείας επιμείνουν να «υποκριθούν» ότι κυβερνούν. Με ενδιαφέρει να βρεθούν διακόσιοι αποφασισμένοι δημόσιοι λειτουργοί που θα διεκδικήσουν και θα ασκήσουν την πραγματική εξουσία. Οι όποιοι πολιτικοί δεξιοί, αριστεροί ή κομμουνιστές δεν την ξέρουν τη «δουλειά». Δεν ξέρουν να εκδώσουν έντοκα γραμμάτια ή να διαχειριστούν το χρέος. Δεν ξέρουν πώς δουλεύουν οι Μονάδες Εντατικής Φροντίδας, η Πυροσβεστική, οι Τράπεζες, ή το Συμβούλιο Επικρατείας. Δεν είναι δικά τους και δεν ξέρουν να τα δουλέψουν, τα εργοστάσια, τα καράβια ή τα ξενοδοχεία. Ας αναλάβουν τη δουλειά αυτοί που ξέρουν. Ακόμη και αν πρέπει για λόγους δημοκρατικής ευπρέπειας να αφήσουν τους πολιτικούς να κάνουν ότι .κυβερνούν.

ΚΑΡΑΜΠΟΛΑ ΧΡΕΩΝ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ

Ιουνίου 10, 2012

Ο ΕΟΠΥΥ χρωστάει στο Φαρμακείο 100 €. Το Φαρμακείο χρωστάει στη Φαρμακαποθήκη 100 €. Η Φαρμακαποθήκη χρωστάει στη Φαρμακευτική Εταιρεία 100 € και αυτή χρωστάει στην πολυεθνική μητρική της 100 €. Το σύνολο των χρεών είναι 400 €, αν πιστέψουμε τους τίτλους των εφημερίδων. Ο ίδιος κύκλος ισχύει για τις πληρωμές από τον ΕΟΠΥΥ στο Νοσοκομείο, από αυτό στην εταιρεία υλικών, από αυτήν στον εισαγωγέα και από αυτόν στην εταιρεία στο εξωτερικό. Σύνολο χρεών 800 € και όλος ο κόσμος σε αναταραχή. Αν ο ΕΟΠΠΥΥ είχε 200 € και οι πληρωμές μπορούσαν να γίνουν εσωτερικά, με αυτόματη αντιστάθμιση χρεών, το συνολικό πρόβλημα εξαφανίζεται.

Γιατί, όμως, δεν έχει ο ΕΟΠΥΥ τα 200 €;  Επειδή όταν δημιουργήθηκε, βιαστικά και χωρίς μελέτη, προέβλεπε την ενσωμάτωση τριών ταμείων, ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΟΑΕΕ και του ΟΠΑΔ. Στην πορεία, προστέθηκαν και πολλά άλλα, μικρότερα. Τα ταμεία θα εκχωρούσαν στον ΕΟΠΥΥ τα έσοδα από τις ασφαλιστικές εισφορές του κλάδου υγείας και το Κράτος θα έδινε επιχορήγηση ίση με το 0.6% του ΑΕΠ, δηλαδή 1,3 δις € για το 2012. Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Το Κράτος, την τελευταία στιγμή, προφανώς για να ισοσκελίσει το οικονομικό πρόγραμμα, στα χαρτιά, μείωσε την επιχορήγηση σε 0,4% του ΑΕΠ, δηλαδή 500 εκ € λιγότερο. Τα ταμεία αντιμετωπίζουν μείωση εισφορών λόγω ύφεσης και ανικανότητας είσπραξης, αλλά κάνουν και λαθροχειρία, παρακρατώντας μέρος των εισφορών υγείας για να πληρώσουν συντάξεις. Ένας μύλος, με τραγικές κοινωνικές επιπτώσεις και, το κυριότερο, χωρίς κανένα λόγο. Η, μάλλον, επειδή οι πολιτικοί μας είναι απίστευτα τεμπέληδες, δειλοί και άσχετοι με οτιδήποτε άλλο εκτός από την …πολιτική, όπως την καταλαβαίνουν αυτοί. Όχι τη λύση των προβλημάτων, αλλά την επανεκλογή τους. Δεν ακούν, δεν διαβάζουν και δεν τολμούν να αναθεωρήσουν απαρχαιωμένες αντιλήψεις. Τι θα έπρεπε, λοιπόν, να κάνουν οι επόμενοι, όποιοι και αν είναι αυτοί; Υπάρχει εύκολη λύση; Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει και είναι σχεδόν υποχρεωτική.

Πρώτον: Κατάργηση τώρα των κλάδων υγείας των Ταμείων και θέσπιση Εθνικής Ασφάλισης Υγείας για όλους, ανεξάρτητα από το αν και που εργάζονται. Προσωρινά, οι νομοθετημένες εισφορές εισπράττονται από την Εφορία, κατευθείαν από τις Τράπεζες και αποδίδονται αυτομάτως στον ΕΟΠΥΥ. Αυτό σημαίνει άμεση αύξηση των εισπράξεων και μείωση των εξόδων, αφού οι υπάλληλοι του ΙΚΑ, κ.λπ., που ασχολούνται με τον κλάδο υγείας, καθίστανται περιττοί. Σταδιακά, καταργούνται οι εισφορές και αντικαθίστανται από φορολογικά έσοδα. Σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία, ο παράγοντας εργασία δεν μπορεί και δεν είναι δίκαιο να σηκώνει το βάρος της ασφάλισης υγείας.

Δεύτερον: Άμεση υπαγωγή νοσοκομείων και Κέντρων Υγείας στον ΕΟΠΥΥ, ο οποίος μετατρέπεται σε Εθνικό Οργανισμό Υγείας (κάτι σαν την NHS της Βρετανίας) με διακομματική Διοίκηση. Αυτό σημαίνει ότι ο ΕΟΠΥΥ αναλαμβάνει την ευθύνη ισοσκελισμού του προϋπολογισμού του. Σήμερα, αντίθετα, επιδίδεται σε μία διαρκή και απέλπιδα προσπάθεια επαιτείας πόρων, χωρίς να μπορεί να μειώσει δαπάνες, για παράδειγμα, με την άμεση συγχώνευση νοσοκομείων και υπηρεσιών και συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα.

Τρίτον: Άμεση ενίσχυση του ελεγκτικού ρόλου του ΕΟΠΥΥ με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, τη δημιουργία ανεξάρτητου Οργανισμού Αξιολόγησης Τεχνολογίας και Υπηρεσιών Υγείας και την προκήρυξη των θέσεων Διοικητών νοσοκομείων μετά από κρίση. Η υλοποίηση αυτών των μέτρων και η χρηματοδότησή τους, μπορεί  να ανατεθεί σε Ομάδες Έργου αποτελούμενες από εμπειρογνώμονες, Έλληνες και ξένους, που θα εργάζονται, όμως, στο πλαίσιο της Ομάδας Δράσης υπό τον Horst Reihenbach.

Τέταρτον: την αναδιοργάνωση του Υπουργείου Υγείας σε επιτελικό όργανο με 300 υπαλλήλους, αντί των 1.400 που έχει σήμερα. Πλήρες σχέδιο διοικητικής αναδιοργάνωσης του όλου συστήματος υγείας, περιλαμβάνεται στην Έκθεση των Εμπειρογνωμόνων για την Παρακολούθηση του Μνημονίου. Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και η βοήθεια των Γάλλων εμπειρογνωμόνων.

Όλα αυτά μπορούν να γίνουν σε διάστημα ελάχιστων μηνών. Τα οικονομικά αποτελέσματα θα είναι σημαντικά και η εκτίμησή μου είναι ότι μέσα στο 2012 θα ισοδυναμούν με 1δις € σε ετήσια βάση. Με βάση το πρόγραμμα αυτό, η άμεση διάθεση 500 εκ. € μέσα στον Ιούνιο, από τα προβλεπόμενα για τη δόση του ΔΝΤ, θα έδινε τη λύση στα σημερινά αδιέξοδα του ΕΟΠΥΥ, αλλά και των ασφαλισμένων και επιχειρήσεων που κινούνται στον τομέα της υγείας. Η σημερινή κατάσταση δεν είναι μόνο ανυπόφορη, είναι και αδικαιολόγητη. Βέβαια, η σημερινή ακυβερνησία και το διαφαινόμενο αδιέξοδο που έρχεται στις 17 Ιουνίου, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος, δεν επιτρέπει μεγάλη αισιοδοξία. Αυτό, πάντως, δεν σημαίνει ότι η λύση δεν υπάρχει.

ΠΟΙΟΣ ΕΚΛΕΓΕΙ ΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ

Ιουνίου 3, 2012

Ο ΕΟΠΥΥ χρωστάει στο Φαρμακείο 100 €. Το Φαρμακείο χρωστάει στη Φαρμακαποθήκη 100 €. Η Φαρμακαποθήκη χρωστάει στη Φαρμακευτική Εταιρεία 100 € και αυτή χρωστάει στην πολυεθνική μητρική της 100 €. Το σύνολο των χρεών είναι 400 €, αν πιστέψουμε τους τίτλους των εφημερίδων. Ο ίδιος κύκλος ισχύει για τις πληρωμές από τον ΕΟΠΥΥ στο Νοσοκομείο, από αυτό στην εταιρεία υλικών, από αυτήν στον εισαγωγέα και από αυτόν στην εταιρεία στο εξωτερικό. Σύνολο χρεών 800 € και όλος ο κόσμος σε αναταραχή. Αν ο ΕΟΠΠΥΥ είχε 200 € και οι πληρωμές μπορούσαν να γίνουν εσωτερικά, με αυτόματη αντιστάθμιση χρεών, το συνολικό πρόβλημα εξαφανίζεται.

Γιατί, όμως, δεν έχει ο ΕΟΠΥΥ τα 200 €;  Επειδή όταν δημιουργήθηκε, βιαστικά και χωρίς μελέτη, προέβλεπε την ενσωμάτωση τριών ταμείων, ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΟΑΕΕ και του ΟΠΑΔ. Στην πορεία, προστέθηκαν και πολλά άλλα, μικρότερα. Τα ταμεία θα εκχωρούσαν στον ΕΟΠΥΥ τα έσοδα από τις ασφαλιστικές εισφορές του κλάδου υγείας και το Κράτος θα έδινε επιχορήγηση ίση με το 0.6% του ΑΕΠ, δηλαδή 1,3 δις € για το 2012. Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Το Κράτος, την τελευταία στιγμή, προφανώς για να ισοσκελίσει το οικονομικό πρόγραμμα, στα χαρτιά, μείωσε την επιχορήγηση σε 0,4% του ΑΕΠ, δηλαδή 500 εκ € λιγότερο. Τα ταμεία αντιμετωπίζουν μείωση εισφορών λόγω ύφεσης και ανικανότητας είσπραξης, αλλά κάνουν και λαθροχειρία, παρακρατώντας μέρος των εισφορών υγείας για να πληρώσουν συντάξεις. Ένας μύλος, με τραγικές κοινωνικές επιπτώσεις και, το κυριότερο, χωρίς κανένα λόγο. Η, μάλλον, επειδή οι πολιτικοί μας είναι απίστευτα τεμπέληδες, δειλοί και άσχετοι με οτιδήποτε άλλο εκτός από την …πολιτική, όπως την καταλαβαίνουν αυτοί. Όχι τη λύση των προβλημάτων, αλλά την επανεκλογή τους. Δεν ακούν, δεν διαβάζουν και δεν τολμούν να αναθεωρήσουν απαρχαιωμένες αντιλήψεις. Τι θα έπρεπε, λοιπόν, να κάνουν οι επόμενοι, όποιοι και αν είναι αυτοί; Υπάρχει εύκολη λύση; Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει και είναι σχεδόν υποχρεωτική.

Πρώτον: Κατάργηση τώρα των κλάδων υγείας των Ταμείων και θέσπιση Εθνικής Ασφάλισης Υγείας για όλους, ανεξάρτητα από το αν και που εργάζονται. Προσωρινά, οι νομοθετημένες εισφορές εισπράττονται από την Εφορία, κατευθείαν από τις Τράπεζες και αποδίδονται αυτομάτως στον ΕΟΠΥΥ. Αυτό σημαίνει άμεση αύξηση των εισπράξεων και μείωση των εξόδων, αφού οι υπάλληλοι του ΙΚΑ, κ.λπ., που ασχολούνται με τον κλάδο υγείας, καθίστανται περιττοί. Σταδιακά, καταργούνται οι εισφορές και αντικαθίστανται από φορολογικά έσοδα. Σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία, ο παράγοντας εργασία δεν μπορεί και δεν είναι δίκαιο να σηκώνει το βάρος της ασφάλισης υγείας.

Δεύτερον: Άμεση υπαγωγή νοσοκομείων και Κέντρων Υγείας στον ΕΟΠΥΥ, ο οποίος μετατρέπεται σε Εθνικό Οργανισμό Υγείας (κάτι σαν την NHS της Βρετανίας) με διακομματική Διοίκηση. Αυτό σημαίνει ότι ο ΕΟΠΥΥ αναλαμβάνει την ευθύνη ισοσκελισμού του προϋπολογισμού του. Σήμερα, αντίθετα, επιδίδεται σε μία διαρκή και απέλπιδα προσπάθεια επαιτείας πόρων, χωρίς να μπορεί να μειώσει δαπάνες, για παράδειγμα, με την άμεση συγχώνευση νοσοκομείων και υπηρεσιών και συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα.

Τρίτον: Άμεση ενίσχυση του ελεγκτικού ρόλου του ΕΟΠΥΥ με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, τη δημιουργία ανεξάρτητου Οργανισμού Αξιολόγησης Τεχνολογίας και Υπηρεσιών Υγείας και την προκήρυξη των θέσεων Διοικητών νοσοκομείων μετά από κρίση. Η υλοποίηση αυτών των μέτρων και η χρηματοδότησή τους, μπορεί  να ανατεθεί σε Ομάδες Έργου αποτελούμενες από εμπειρογνώμονες, Έλληνες και ξένους, που θα εργάζονται, όμως, στο πλαίσιο της Ομάδας Δράσης υπό τον Horst Reihenbach.

Τέταρτον: την αναδιοργάνωση του Υπουργείου Υγείας σε επιτελικό όργανο με 300 υπαλλήλους, αντί των 1.400 που έχει σήμερα. Πλήρες σχέδιο διοικητικής αναδιοργάνωσης του όλου συστήματος υγείας, περιλαμβάνεται στην Έκθεση των Εμπειρογνωμόνων για την Παρακολούθηση του Μνημονίου. Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και η βοήθεια των Γάλλων εμπειρογνωμόνων.

Όλα αυτά μπορούν να γίνουν σε διάστημα ελάχιστων μηνών. Τα οικονομικά αποτελέσματα θα είναι σημαντικά και η εκτίμησή μου είναι ότι μέσα στο 2012 θα ισοδυναμούν με 1δις € σε ετήσια βάση. Με βάση το πρόγραμμα αυτό, η άμεση διάθεση 500 εκ. € μέσα στον Ιούνιο, από τα προβλεπόμενα για τη δόση του ΔΝΤ, θα έδινε τη λύση στα σημερινά αδιέξοδα του ΕΟΠΥΥ, αλλά και των ασφαλισμένων και επιχειρήσεων που κινούνται στον τομέα της υγείας. Η σημερινή κατάσταση δεν είναι μόνο ανυπόφορη, είναι και αδικαιολόγητη. Βέβαια, η σημερινή ακυβερνησία και το διαφαινόμενο αδιέξοδο που έρχεται στις 17 Ιουνίου, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος, δεν επιτρέπει μεγάλη αισιοδοξία. Αυτό, πάντως, δεν σημαίνει ότι η λύση δεν υπάρχει.

ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΘΕ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Ιουνίου 1, 2012

Κάθε τριάντα χρόνια περίπου, ο ελληνικός λαός, συνήθως έπειτα από εκλογές, επιφυλάσσει στον τόπο μία καταστροφή. Οχι επειδή το έχει η μοίρα του, αλλά επειδή κάνει λάθος επιλογές. Το 1920, ο ελληνικός λαός κατέστρεψε, στις εκλογές, όλα τα οράματα για τη Μεγάλη Ελλάδα, που θα περιέκλειε στα σύνορά της την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Καταψήφισε τον Ελευθέριο Βενιζέλο και έτσι οδηγήθηκε ο τόπος κατ’ ευθείαν στη Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1946 – ’49, όταν όλος ο κόσμος επούλωνε πληγές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο τόπος γνώρισε τον Εμφύλιο που αποτελείωσε την καταστροφή. Μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού στρατεύθηκε όχι για την ανασυγκρότηση, αλλά για τη μετατροπή της Ελλάδας σε σοσιαλιστική δημοκρατία, δορυφόρο της ΕΣΣΔ. Το 1981, πάλι με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ο Ανδρέας Παπανδρέου έβαζε τις βάσεις για την υπερχρέωση της χώρας, ακόμη και αν τα ελλείμματα της πρώτης τετραετίας μπορεί να θεωρηθούν ιστορικά και πολιτικά δικαιωμένα. Τότε ξεκίνησε και η ηθική αποδιοργάνωση της χώρας, που οδήγησε νομοτελειακά στην καταστροφή του 2009, έργο σε μεγάλο βαθμό και της Ν.Δ., πάντα με την έγκριση του ελληνικού λαού.

Πέρα από λανθασμένες πολιτικές επιλογές, ο ελληνικός λαός φαίνεται, ιστορικά, να έχει προβληματική σχέση με τον «ξένο παράγοντα». Η Ελλάδα, ως νικήτρια χώρα στο πλευρό της Αντάντ κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ανταμείφθηκε με παραχώρηση εδαφών από τη Βουλγαρία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που είχαν ταχθεί με τις κεντρικές δυνάμεις. Από τη Βουλγαρία η Ελλάδα απέσπασε τη Δυτική Θράκη, με τη συνθήκη του Νεϊγί. Επίσης, με τη συνθήκη των Σεβρών, η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέδιδε στην Ελλάδα όλη την Ανατολική Θράκη -πλην Κωνσταντινούπολης- και τη ζώνη της Σμύρνης στη δυτική Μικρά Ασία. Η τραγική επιλογή του 1920 κατέστρεψε τον δεσμό με τις δυνάμεις αυτές και έστειλε την Ελλάδα αβοήθητη στην καταστροφή.

Το 1950, η Ελλάδα ανασυγκροτήθηκε με το Σχέδιο Μάρσαλ, αλλά το άγαλμα του Τρούμαν περιπλανιέται από πλατεία σε πλατεία και κανένας Αμερικανός πρόεδρος δεν διανοείται πια επίσκεψη στην Ελλάδα. Το 1981, με τη χώρα ήδη στην ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ευτυχώς, ξέχασε την προεκλογική του υπόσχεση για έξοδο, αλλά, επί ημερών του, η σχέση της Ελλάδας με την ΕΟΚ ποτέ δεν εξελίχθηκε από αυτήν του επαίτη σε αυτήν του εταίρου. Τέλος, το 2012, μετά τη μεγαλύτερη διάσωση χώρας στα παγκόσμια χρονικά από τους ξένους δανειστές της, η Ελλάδα είναι έτοιμη για επιστροφή στη δραχμή.

Τι μας υποχρεώνει να αυτοκτονούμε κάθε τριάντα χρόνια; Η Ελλάδα συμπεριφέρεται σαν το ψυχικά διαταραγμένο άτομο που δεν αντέχει και τα χαλάει όλα καθώς πλησιάζει προς την επιτυχία. Οπως επισημαίνει ο Κων. Παπαρρηγόπουλος, ίσως φταίει η «…επικρατήσασα τότε εν ταις ηπειρωτικαίς της Ελλάδος χώρας αμάθεια». Η αμάθεια αυτή οφείλεται στο ότι «αι φοβεραί ανωμαλίαι και καταστροφαί της 15ης και 16ης εκατονταετηρίδας δεν επέτρεψαν την ίδρυσιν σχολών νέων, ώστε αι ηπειρωτικαί χώραι εστερήθησαν επί 200 περίπου έτη πάσης παιδεύσεως». Η αμάθεια αυτή εμποδίζει ακόμη και σήμερα, τον Ελληνα να κατανοήσει και να ενσωματωθεί στο ευρωπαϊκό πολιτισμικό κεκτημένο. Ο μεγάλος ιστορικός, αναφερόμενος στην ηπειρωτική Ελλάδα (σε αντίθεση με τα νησιά) εξηγεί: «Επί του διανοητικού όμως βίου των χωρών τούτων δεν φαίνεται επενεργήσασα η φραγκοκρατία». Η Ελλάδα, παρά την ενετική κατά τόπους επιρροή, και την πνευματική ανάπτυξη στα νησιά και στα Γιάννενα, δεν κατόρθωσε να αποφασίσει αν (θέλει να) ανήκει στη Δύση ή στην Ανατολή του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας. Η Ελλάδα δεν πέρασε από τη φάση του Διαφωτισμού και δεν κουβαλάει στο συλλογικό της υποσυνείδητο παράδοση εθνικού διαλογισμού.

Ο Ελληνας δεν σκέπτεται προτού αποφασίσει. Αποφασίζει σύμφωνα με τα ορμέμφυτά του και μετά ψάχνει για δικαιολογίες. Γι’ αυτό συνήθως για όλα φταίνε οι ξένοι, συνήθως οι Αμερικανοί. Γι’ αυτό και ένας επίδοξος πρωθυπουργός που μορφώθηκε (;) στα 15μελή και στις καταλήψεις των πανεπιστημίων της μεταπολίτευσης χλευάζει, περιφρονεί και προκαλεί την Ευρώπη. Στο κόμμα των νέων «κλεφτών και αρματολών» δεν ταιριάζει ο ορθολογισμός της δυτικής πραγματικότητας. Γι’ αυτό, πάλι με εκλογές, η Ελλάδα, το 2012, θα επιστρέψει, επιτέλους στον αιώνιο αυτιστικό εαυτό της. Και, σε πείσμα του Καβάφη, «οι Βάρβαροι» αυτή τη φορά θα έρθουν. Θα δούμε μόνο αν «θα είναι μία κάποια λύσις».

ΛΑΪΚΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ

Ιουνίου 1, 2012

Κάθε περίπου 30 χρόνια, ο Ελληνικός λαός, συνήθως μετά από εκλογές, επιφυλάσσει στον εαυτό του και στον τόπο μία καταστροφή. Όχι επειδή το έχει η μοίρα του, αλλά επειδή κάνει λάθος επιλογές. Το 1920, ο ελληνικός λαός κατέστρεψε, στις εκλογές, όλα τα οράματα, για τη Μεγάλη Ελλάδα, που θα περιέκλειε στα σύνορά της όλα τα τέκνα της, την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Καταψήφισε τον Ελευθέριο Βενιζέλο και την πολιτική του και, έτσι οδηγήθηκε ο τόπος κατ’ ευθείαν στη Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1946 – 49, όταν όλος ο κόσμος επούλωνε πληγές του Β’ Παγκόσμιου, ο τόπος γνώρισε τον Εμφύλιο που αποτελείωσε την καταστροφή. Μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού στρατεύθηκε, όχι για την ανασυγκρότηση, αλλά για τη μετατροπή της Ελλάδας σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία, δορυφόρο της ΕΣΣΔ. Το 1981, πάλι με τη συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, ο Ανδρέας Παπανδρέου έβαζε τις βάσεις για την υπερχρέωση της χώρας, ακόμη και αν τα ελλείμματα της πρώτης τετραετίας μπορεί να θεωρηθούν ιστορικά και πολιτικά δικαιωμένα. Τότε ξεκίνησε και η ηθική αποδιοργάνωση της χώρας, που οδήγησε νομοτελειακά στην καταστροφή του 2009, έργο σε μεγάλο βαθμό και της ΝΔ, πάντα με την έγκριση και απαίτηση του ελληνικού λαού.
Πέρα από λανθασμένες πολιτικές επιλογές, ο ελληνικός λαός φαίνεται, ιστορικά, να έχει προβληματική σχέση με τον «ξένο παράγοντα». Η Ελλάδα, ως νικήτρια χώρα στο πλευρό της Αντάντ κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ανταμείφθηκε με παραχώρηση εδαφών από τη Βουλγαρία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που είχαν ταχθεί με τις κεντρικές δυνάμεις. Από τη Βουλγαρία η Ελλάδα απέσπασε τη Δυτική Θράκη, με τη συνθήκη του Νεϊγύ. Επίσης, με τη συνθήκη των Σεβρών, η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέδιδε στην Ελλάδα όλη την Ανατολική Θράκη -πλην Κωνσταντινούπολης- και τη ζώνη της Σμύρνης στη δυτική Μικρά Ασία. Η τραγική επιλογή του 1920 κατέστρεψε το δεσμό με τις δυνάμεις αυτές και έστειλε την Ελλάδα αβοήθητη στην καταστροφή. Το 1950 η Ελλάδα ανασυγκροτήθηκε με το «Σχέδιο Μάρσαλ», αλλά το άγαλμα του Τρούμαν περιπλανιέται από πλατεία σε πλατεία και Αμερικανός Πρόεδρος δεν διανοείται πια επίσκεψη στην Ελλάδα. Το 1981, με τη χώρα ήδη στην ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ευτυχώς, ξέχασε την προεκλογική του υπόσχεση για έξοδο, αλλά, επί ημερών του, η σχέση της Ελλάδας με την ΕΟΚ ποτέ δεν εξελίχθηκε από αυτήν του επαίτη, σε αυτήν του Εταίρου. Τέλος, το 2012, μετά τη μεγαλύτερη διάσωση χώρας στα παγκόσμια χρονικά από τους ξένους δανειστές της, η Ελλάδα είναι έτοιμη για επιστροφή στη Δραχμή.
Τι μας υποχρεώνει να αυτοκτονούμε κάθε 30 χρόνια; Εθνικές καταστροφές, χρεοκοπίες, εμφύλιοι, δικτατορίες, επαναλαμβάνονται με συχνότητα που εκπλήσσει. Η Ελλάδα συμπεριφέρεται σαν το ψυχικά διαταραγμένο άτομο που δεν αντέχει και τα χαλάει όλα καθώς πλησιάζει προς την επιτυχία. Όπως επισημαίνει ο Κων. Παπαρρηγόπουλος, ίσως φταίει η «…επικρατήσασα τότε εν ταις ηπειρωτικαίς της Ελλάδος χώρας αμάθεια». Η αμάθεια αυτή οφείλεται στο ότι «αι φοβεραί ανωμαλίαι και καταστροφαί της 15ης και 16ης εκατονταετηρίδας δεν επέτρεψαν την ίδρυσιν σχολών νέων, ώστε αι ηπειρωτικαί χώραι εστερήθησαν επί 200 περίπου έτη πάσης παιδεύσεως». Η αμάθεια αυτή εμποδίζει ακόμη και σήμερα, τον Έλληνα να κατανοήσει και να ενσωματωθεί στο Ευρωπαϊκό πολιτισμικό κεκτημένο. Ο μεγάλος ιστορικός, αναφερόμενος στην ηπειρωτική Ελλάδα (σε αντίθεση με τα νησιά) εξηγεί «Επί του διανοητικού όμως βίου των χωρών τούτων δεν φαίνεται επενεργήσασα η φραγκοκρατία». Η Ελλάδα, παρά την Ενετική κατά τόπους επιρροή, και την πνευματική ανάπτυξη στα νησιά και στα Γιάννενα, δεν κατόρθωσε μέχρι τις μέρες μας να αποφασίσει αν (θέλει να) ανήκει στην Δύση ή στην Ανατολή του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας. Η Ελλάδα δεν πέρασε από τη φάση του Διαφωτισμού και δεν κουβαλάει στο συλλογικό της υποσυνείδητο παράδοση εθνικού διαλογισμού. Ο Έλληνας δεν σκέπτεται πριν αποφασίσει. Αποφασίζει σύμφωνα με τα ορμέμφυτά του και μετά ψάχνει για δικαιολογίες. Γι αυτό συνήθως για όλα φταίνε οι ξένοι, συνήθως οι Αμερικάνοι. Γι αυτό και ένας επίδοξος Πρωθυπουργός που μορφώθηκε (;) στα 15μελή και στις καταλήψεις των Πανεπιστημίων της Μεταπολίτευσης χλευάζει, περιφρονεί και προκαλεί την Ευρώπη. Στο κόμμα των νέων «κλεφτών και αρματολών» δεν ταιριάζει ο ορθολογισμός της Δυτικής πραγματικότητας. Γι αυτό, πάλι με εκλογές, η Ελλάδα, το 2012, θα επιστρέψει, επί τέλους στον αιώνιο αυτιστικό εαυτό της. Και, σε πείσμα του Καβάφη, «οι Βάρβαροι» αυτή τη φορά θα έρθουν. Θα δούμε μόνο αν «θα είναι μία κάποια λύσις».