Archive for Μαΐου 2012

ΕΠΤΑ ΓΕΝΙΕΣ

Μαΐου 26, 2012

Δύο φίλοι συναντιούνται τυχαία στο γιατρό τους. Ο ένας, βαρύς καπνιστής με έντονο αναπνευστικό πρόβλημα, ο άλλος, εμφανώς παχύσαρκος. Ο γιατρός συμβουλεύει τον πρώτο να κόψει το τσιγάρο γιατί αλλιώς θα πεθάνει. Για το δεύτερο, η συμβουλή είναι σοβαρή δίαιτα για να χάσει τουλάχιστον τριάντα κιλά. Σκασμένοι, οι δύο φίλοι φεύγουν μαζί. Μόλις βγαίνουν στο δρόμο, ο καπνιστής βγάζει το πακέτο και ανάβει τσιγάρο. «Δεν μας παρατάς ρε φίλε, δεν γίνεται», λέει. Ο χοντρός τον κοιτάει σκεπτικός και απαντά «Εδώ δίπλα είναι ένα τσιπουράδικο με φοβερούς μεζέδες». Φεύγουν μαζί, ρίχνοντας μία ένοχη ματιά στην πολυκατοικία του γιατρού.
Ιδανικοί αυτόχειρες υπάρχουν παντού και πάντοτε. Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από άτομα που ενώ έχουν ενημερωθεί, διαλέγουν να αγνοήσουν το πραγματικό τους συμφέρον από αδυναμία, από βλακεία, σίγουρα από κάποιας μορφής μειονεξία. Υπάρχει, τέλος, και το ενδεχόμενο της συνειδητής αργής αυτοκτονίας με αντάλλαγμα κάποια απόλαυση. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου θα έλεγε ο ποιητής, αλλά τι να πούμε όταν η ίδια συμπεριφορά παρατηρείται σε ένα έθνος, σε έναν ολόκληρο λαό;;; «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή», είπε ο εθνικός μας ποιητής, αλλά δεν ξέρω τι θα έλεγε σήμερα. Ποια ελεύθερη ζωή προτιμάμε αντί ποιάς σκλαβιάς; Αυτοκτονούμε ως έθνος και ως χώρα, αυτό είναι φανερό, αλλά το κάνουμε γιατί;; Από βλακεία, από άγνοια, από γινάτι; Υπάρχει κάτι στο συλλογικό μας υποσυνείδητο, στη μοίρα μας που «επιβάλλει» την αυτοκαταστροφή; «Έχουμε ήδη γυρίσει 40 χρόνια πίσω» γράφει ο Κώστας Σοφούλης. Ο πειρασμός της αναφοράς στο 1974 ως περιγραφή του σημερινού πολιτικού σκηνικού είναι μεγάλος, όπως, άλλωστε, και η παρομοίωση του Αλέξη Τσίπρα με τον Α. Παπανδρέου. Και μόνο η ανθρωπογεωγραφία του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ με τα «μπάζα» του ΠΑΣΟΚ να τον φέρνουν στο 30%, αρκεί. Και όμως, φοβάμαι ότι γυρνάμε πολύ πιο πίσω, ίσως εκεί από όπου δεν φύγαμε ποτέ. Στην εποχή της Τουρκοκρατίας.
Το νέο Ελληνικό έθνος μετράει ζωή 165 ετών πριν από τη δική μας γενιά. Ένας σημερινός 25άρης φέρει στο πολιτισμικό του DNA την ιστορική εμπειρία, αλλά και το μορφωτικό κεκτημένο μόλις επτά γενεών από την εποχή της Επανάστασης του 1821. Όποιος θυμάται τον παππού του σήμερα έχει ήδη φτάσει στο 1920. Είχαμε και τότε εκλογές και περιφρονώντας το διεθνή παράγοντα, φτάσαμε εθνικά υπερήφανοι στη Μικρασιατική Καταστροφή. Άλλες τέσσερις γενιές πίσω και φτάσαμε στο 1826, τότε που ο Ιμπραήμ αλώνιζε, ενώ εμείς σφαζόμασταν μεταξύ μας. Μόνο κατά λάθος, στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου, σώθηκε η Μετεπαναστατική Ελλάδα από τις ξένες δυνάμεις. Σήμερα, αφού σωθήκαμε προσωρινά από ξένους δανειστές και εταίρους, ετοιμαζόμαστε να τους πετάξουμε τα δισεκατομμύρια «στα μούτρα» και να γυρίσουμε εθνικά υπερήφανοι πίσω στις σπηλιές με τη δραχμή μας.
Τι είναι αυτό που μας υποχρεώνει, λες, να αυτοκτονούμε κάθε 30-40 χρόνια; Εθνικές καταστροφές, χρεοκοπίες, εμφύλιοι, δικτατορίες, επαναλαμβάνονται δύο αιώνες τώρα με συχνότητα που εκπλήσσει. Γενιά παρά γενιά, η Ελλάδα συμπεριφέρεται σαν ψυχικά διαταραγμένο άτομο που δεν αντέχει την ευτυχία και τα χαλάει όλα καθώς πλησιάζει προς την επιτυχία. Η αλήθεια, όπως επισημαίνει ο Κων. Παπαρρηγόπουλος ίσως βρίσκεται στην «…επικρατήσασα τότε εν ταις ηπειρωτικαίς της Ελλάδος χώρας αμάθεια». Η αμάθεια αυτή οφείλεται στο ότι «αι φοβεραί ανωμαλίαι και καταστροφαί της 15ης και 16ης εκατονταετηρίδας δεν επέτρεψαν την ίδρυσιν σχολών νέων, ώστε αι ηπειρωτικαί χώραι εστερήθησαν επί 200 περίπου έτη πάσης παιδεύσεως». Η αμάθεια αυτή εμποδίζει ακόμη και σήμερα, και παρά τις προσπάθειες πολλών, τον Έλληνα να κατανοήσει και να ενσωματωθεί στο Ευρωπαϊκό πολιτισμικό κεκτημένο. Και πάλι ο μεγάλος ιστορικός, αναφερόμενος στην ηπειρωτική Ελλάδα (σε αντίθεση με τα νησιά) εξηγεί «Επί του διανοητικού όμως βίου των χωρών τούτων δεν φαίνεται επενεργήσασα η φραγκοκρατία». Αντίθετα, Η Ελλάδα, παρά την Ενετική κατά τόπους επιρροή, και την αξιοσημείωτη πνευματική ανάπτυξη στα νησιά και στα Γιάννενα, δεν κατόρθωσε μέχρι τις μέρες μας να αποφασίσει αν (θέλει να) ανήκει στην Δύση ή στην Ανατολή του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας. Γι αυτό ένας επίδοξος Πρωθυπουργός που μορφώθηκε (;) στα 15μελή και στις καταλήψεις των Πανεπιστημίων της Μεταπολίτευσης χλευάζει, περιφρονεί και προκαλεί την Ευρώπη. Στο κόμμα των νέων «κλεφτών και αρματολών» δεν ταιριάζει ο ορθολογισμός της Δυτικής πραγματικότητας. Θα το υποστούμε και αυτό;

Advertisements

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ;;;

Μαΐου 24, 2012

Ο Στέφανος Μάνος, με τις γνωστές (και σωστές) ιδέες του, πριν από αρκετά χρόνια, έφτιαξε τη ΔΡΑΣΗ. Για λόγους που εκείνος γνωρίζει, σχετικά πρόσφατα, συνέπραξε με τη Φιλελεύθερη Συμμαχία, ένα μικρό κόμμα με έντονες πινελιές κοινωνικού φιλελευθερισμού, που πρεσβεύει αυτό που στην Αμερική ονομάζεται Gay Rights και έχει στεριώσει σε πολλές δυτικές δημοκρατίες. Στην πορεία, αναδείχθηκε πρόεδρος του κόμματος ο κ. Γρηγόρης Βαλλιανάτος, αναμφισβήτητα αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, που προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις μέσα στη ΔΡΑΣΗ, αλλά και σε πιθανούς υποστηρικτές της. Ταυτόχρονα, στον άλλο φιλελεύθερο … μαχαλά, ο κ. Τζήμερος, διαφημιστής, πρώην μουσικός και χαρισματικός άνθρωπος στη δημόσια ομιλία του, δημιουργούσε έναν στρατό …Μουτζαχεντίν κάτω από τον τίτλο «Δημιουργία Ξανά» με κεντρικό σλόγκαν «Όχι στους Πολιτικούς». Σχεδόν πάνδημη (τρόπος του λέγειν) ήταν η απαίτηση από τα μέλη της κοινωνίας που βρίσκονταν κοντά στο φιλελευθερισμό και είχαν αηδιάσει με το πολιτικό σύστημα μετά τη Μεταπολίτευση, για ένωση των δύο κομμάτων και κοινή κάθοδο στις Εκλογές. Και οι δύο ηγέτες το αρνήθηκαν μετά βδελυγμίας.
Στις εκλογές του Μάη, η Δράση πήρε 1,8% και η Δημιουργία Ξανά 2,1%. Αμέσως μετά τις εκλογές η Δράση άρχιζε να θολώνει στο εκλογικό ραντάρ, αλλά η ΔΗ-ΞΑ έδειχνε να «κρατάει». Με τις συνθήκες οξείας πόλωσης που άρχισαν να διαμορφώνονται στην πορεία για τις 17 Ιουνίου, όμως, φαίνεται ότι και οι δύο αρχηγοί άρχισαν να έχουν δεύτερες σκέψεις στο θέμα της συνεργασίας. Ο Στέφανος Μάνος, κοντά στα 73 του και με αναγκαστικά περιορισμένο πολιτικό χρόνο μπροστά του, ένοιωσε μάλλον ότι η ευκαιρία του να μπει στη Βουλή, κάτι που ολόψυχα πιστεύω ότι αξίζει, και η χώρα χρειάζεται, ήταν ή τώρα, ή ποτέ. Ο κ. Τζήμερος, νέος στην πολιτική, αλλά με τεράστιο Εγώ και το μεσσιανικό σύμπλεγμα του «Περόν» της Ελλάδας, δεν μπορούσε να το αφήσει στην τύχη, ούτε να περιμένει, σε περίπτωση οριακής αποτυχίας. Η συνένωση, άλλωστε, που θα έβαζε και τους δύο στη Βουλή, ήταν σχεδόν «φωνή λαού». Με κόπο, είναι η αλήθεια, «τα βρήκαν» και μετά από πολλές παλινωδίες, διαψεύσεις, ντρίπλες και δισταγμούς, ο λευκός καπνός άρχισε να ανεβαίνει από την .. καμινάδα.
Έλα, όμως, που υπήρχαν δύο … ανυπέρβλητα εμπόδια, ο «πολιτικός» και ο …Βαλλιανάτος. Μεγάλο μέρος των Μουτζαχεντίν της ΔΗ-ΞΑ επαναστάτησαν. Οι μισοί γιατί το «Όχι στους πολιτικούς» έδειξε να χαλαρώνει, και ο αρχηγός τους άρχισε να κυκλοφορεί ονόματα, εκτός του κ. Μάνου, όπως του γνωστού… πωρωμένου εκπροσώπου του … φαύλου πολιτικού συστήματος κ. Τ. Γιαννίτση και άλλων, που θα μπορούσαν να γίνουν δεκτοί. Εκεί όμως που η εξέγερση των πληβείων έγινε επανάσταση ήταν με τον κ. Βαλλιανάτο και την ανεπανόρθωτη ζημιά που θα προκαλούσε στα χρηστά ήθη, την καθαρότητα των ιδεών και του εθνικού φρονήματος και, γενικότερα, στα εικονίσματα του νεοσύστατου κόμματος. Κοντά σε αυτούς, υπήρχαν και κάποιοι στη ΔΡΑΣΗ που δεν έβλεπαν με καλό μάτι τον «λαϊκιστή της αγοράς», αλλά σέβονταν την επιλογή του κ. Μάνου, με το μάτι στη …μεγάλη εικόνα.
Οι … καντρίλιες και οι διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν για να «αποφασισθεί» αν ο κ. Βαλλιανάτος και η Φιλελεύθερη Συμμαχία (τρομάρα μας) μετέχει ή δεν μετέχει στο «νέο» σχήμα, ή ότι μετέχει μέχρι να αποχωρήσει, δεν περιγράφονται. Το παλιό πολιτικό σύστημα ποτέ δεν έφτασε σε τέτοια ύψη (ή βάθη) ομφαλοσκόπησης και ίντριγκας. Τελικά, υποθέτω ότι θα γνωρίζουμε το τι ακριβώς ισχύει μόνο αφού δούμε τους συνδυασμούς και, σίγουρα, μετά τις εκλογές που, ίσως και παρ’ όλα αυτά, να υλοποιήσουν τα … όνειρα των δύο αρχηγών. Για τον κ. Μάνο θα είναι το φινάλε που αρμόζει σε μία έντιμη, συνεπή, παραγωγική και υπερήφανη πολιτική διαδρομή. Για τον κ. Τζήμερο, η αρχή μίας περιπέτειας που ελπίζω να μην καταλήξει σε φαρσοκωμωδία. Ο τρόπος που διάλεξαν, πάντως, για να καταλήξουν στη συμφωνία δεν περιποιεί τιμή στους (όποιους) συντελεστές της. Μάλιστα, απώθησε κάποιους, λίγους, από τη συμμετοχή μας στις νέες εκλογές. Αν τα πράγματα πάνε καλά, κανείς δεν θα το θυμάται. Αν όχι, θα έχουν όλοι χρόνο να το σκεφτούν, αλλά όχι να επανορθώσουν. Και ο φιλελευθερισμός, το απαραίτητο συστατικό στοιχείο ενός ώριμου και σύγχρονου πολιτικού χάρτη, θα έχει χαθεί για άλλη μία φορά. Εκτός και αν εμφανισθεί σε κάποιο από τα μεγαλύτερα κόμματα. Σε κάθε περίπτωση, το ρίσκο δεν αξίζει να δούμε τον κ. Τσίπρα …Πρωθυπουργό.

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΨΕΜΑ

Μαΐου 16, 2012

Η σύγκρουση με αφορμή το Μνημόνιο, έφερε τη χώρα στην καταστροφή. Το φαινόμενο των κομμάτων που μάχονται για την εξουσία ενώ η χώρα πτωχεύει και αποσυντίθεται, είναι αποκρουστικό. Το τραγικότερο όλων είναι ότι η όλη σύγκρουση στηρίζεται σε ένα ψέμα. Το ότι «για όλα φταίει το Μνημόνιο». Οι «μνημονιακοί» βρίσκονται σε μία ιδιαίτερα δύσκολη, έως ανυπόφορη θέση. Η χώρα και όλοι ζούμε τα αποτελέσματα μίας πολιτικής που, εσφαλμένα, θεωρείται πρόβλεψη του Μνημονίου. Το γεγονός ότι το Μνημόνιο ποτέ δεν εφαρμόσθηκε στην πράξη, δεν εξηγήθηκε και δεν έγινε σαφές στον κόσμο. Έτσι, η κυβέρνηση και τα κόμματα που εφάρμοσαν την πολιτική των τελευταίων δύο ετών, δικαίως εξοστρακίσθηκαν, αλλά για λάθος λόγους. Υποτίθεται ότι τιμωρήθηκαν επειδή εφάρμοσαν το Μνημόνιο, ενώ θα έπρεπε να τιμωρηθούν επειδή δεν το εφάρμοσαν. Το ότι τιμωρήθηκαν για λάθος λόγους, έχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί σήμερα προκύπτει ως συμπέρασμα και προβάλλεται, ανέξοδα, από την Αριστερά, η ανάγκη κατάργησης του Μνημονίου, ενώ η παλλαϊκή απαίτηση θα έπρεπε να είναι η πλήρης και πιστή, επί τέλους, εφαρμογή του.

Αντίθετα, η αντιμνημονιακή θέση είναι, εκλογικά, απίστευτα εύκολη. Με ένα ψεύτικο επιχείρημα, η Αριστερά επιχειρεί να κυριαρχήσει για να φέρει την πραγματική καταστροφή του τόπου. Με δεδομένο ότι το εκλογικό σώμα έχει γονατίσει και η οργή είναι το κυρίαρχο συναίσθημα, η θέση που ενοχοποιεί τους «μνημονιακούς» είναι προνομιακή. Τόσο, μάλιστα, που είναι μάλλον αποτυχία της Αριστεράς η συγκέντρωση μόνο του 31,37% των ψήφων. Τα τρία κόμματα της Αριστεράς θα πρέπει να νοιώθουν άβολα με το τελικό αποτέλεσμα, ενώ, παραδόξως, ένα κόμμα του 17% έχει αναγορευθεί σε «θριαμβευτή» των εκλογών. Όπως και να το κάνουμε, οι δύο «απόβλητοι» του Μνημονίου, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, συγκέντρωσαν 32,03%. Μαζί με τις ψήφους των τριών μικρών φιλελεύθερων κομμάτων, που, αφρόνως, ακολούθησαν μοναχικές πορείες, αθροίζοντας 6,5%, το θεωρητικά «μνημονιακό» μέρος του εκλογικού σώματος ανέρχεται στο 38,53%. Αν τα τρία μικρά κόμματα είχαν συνασπισθεί, σήμερα θα μιλούσαμε για μία Ελλάδα, στοιχειωδώς, έστω, κυβερνήσιμη και όχι έρμαιο στις ορέξεις και φαντασιώσεις των κ.κ. Τσίπρα, Λαφαζάνη, Τσακαλώτου και Γλέζου.

Γιατί έμεινε το Μνημόνιο ανυπεράσπιστο; Γιατί σιώπησαν τόσον καιρό οι άνθρωποι που γνωρίζουν τι προέβλεπε στην πραγματικότητα; Γιατί έβλεπαν σιωπηλοί τις κυβερνήσεις των πολιτικάντηδων να ξεζουμίζουν το λαό αδίκως και άσκοπα για να μην πειράξουν τις στρατιές προνομιούχων που οι ίδιοι εξέθρεψαν; Πόσοι μίλησαν ανοικτά για την παραγωγική αποσάθρωση της χώρας, που η ανεύθυνη αριστερά χρέωνε στο Μνημόνιο, ενώ υπεύθυνος ήταν ο κομματικός κρατισμός και ο αδηφάγος κρατικός τομέας, στον οποίο οι ίδιοι ομνύουν; Πόσοι αναλώθηκαν σε ιδεολογικές αναζητήσεις συζητώντας για το φύλλο των αγγέλων, ενώ η ανεργία θέριευε, τράπεζες χρεοκοπούσαν και οι μικρομεσαίοι εξαφανίζονταν; Πόσοι οικονομολόγοι, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί και πολιτικοί επιστήμονες, φλέρταραν αυτάρεσκα με μία Αριστερά λάιτ, χαϊδεύοντας αυτιά, για να φέρουν τη χώρα στο σημερινό αδιέξοδο; Ποιος απέμεινε, τελικά, να στηρίξει ιδεολογικά την Ελλάδα της παραγωγής, της καινοτομίας, της εξωστρέφειας και της ανάπτυξης, με πρακτικά βήματα και προτάσεις, αλλά και πολιτική ένταξη; Πόσοι «λέρωσαν» τα χέρια τους κυνηγώντας ψήφους για να νομιμοποιήσουν μία αλλιώτικη πολιτική; Πόσοι κουράστηκαν να εξηγήσουν στον κουρέα τους και στο μπακάλη τι πραγματικά γινόταν στην οικονομία, τι σημαίνει Ευρώπη και Ευρώ, χρέος, έλλειμμα, δανειακή σύμβαση και «κούρεμα»;

Καταλαβαίνω, βέβαια, γιατί το έζησα, ότι όταν η οργή και ο φόβος πρυτανεύουν, είναι δύσκολο να εξηγήσεις στον ψηφοφόρο γιατί η στείρα καταδίκη του Μνημονίου που δεν εφαρμόζεται, είναι λάθος. Είναι δύσκολο να πείσεις ότι χρειάζονται κλείσιμο άχρηστοι κρατικοί φορείς, όταν η ανεργία θεριεύει και τα ΜΜΕ λαϊκίζουν ασύστολα. Είναι πολύ πιο συμπαθητικό να βρίσκεσαι μεταξύ «φίλων» σε αριστερά χάπενινγκ, σε φόρα ενεργών πολιτών, ακόμα και σε πολιτικούς σχηματισμούς, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτό είναι «ανταλλάξιμο» και με βουλευτική έδρα. Εκεί, βέβαια, μιλούν περισσότερο για δίκαιη κατανομή, κοινωνική προστασία και το ρόλο του Κράτους. Δεν μιλούν πολύ για παραγωγή, οικονομία και ανάπτυξη, επιχειρήσεις και δουλειές. Ο Στέφανος Μάνος έμεινε πάλι μόνος, αλλά αυτή τη φορά όχι μόνο με δική του ευθύνη. Αυτό δεν πρέπει να ξαναγίνει. Στις εκλογές που έρχονται, εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι θέλουν να δουν όλους όσοι συμβολίζουν τη φιλελεύθερη αντίληψη για την οικονομία, ενωμένους. Το γνωρίζω προσωπικά, γιατί, τώρα πια εκπροσωπώ περισσότερους από 2.000 από αυτούς. Όλοι μού ζητούν να ενωθούμε και να καλέσουμε μαζί μας όλα τα λαμπρά μυαλά που έζησαν την τελευταία εκλογική μάχη στην εξέδρα. Τους θέλουμε στο γήπεδο για να δείξουμε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, σωστός και ρεαλιστικός, προς την ανάπτυξη και την ευημερία. Δεν είναι ανάγκη να καταστρέψουμε πρώτα τη χώρα, για να τη σώσουμε, τάχα, στο άδηλο και αβέβαιο μέλλον.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΨΗΦΟ

Μαΐου 8, 2012

Οι «μνημονιακοί» βρίσκονται σε μία ιδιαίτερα δύσκολη ως ανυπόφορη θέση. Η χώρα και όλοι ζούμε τα αποτελέσματα μίας πολιτικής που, εσφαλμένα, θεωρείται πρόβλεψη του Μνημονίου. Το γεγονός ότι το Μνημόνιο ποτέ δεν εφαρμόσθηκε στην πράξη δεν εξηγήθηκε και δεν έγινε σαφές στον κόσμο. Έτσι, η κυβέρνηση και τα κόμματα που εφάρμοσαν την πολιτική των τελευταίων δύο ετών δικαίως εξοστρακίσθηκαν, αλλά για λάθος λόγους. Υποτίθεται ότι τιμωρήθηκαν επειδή εφάρμοσαν το Μνημόνιο, ενώ θα έπρεπε να τιμωρηθούν επειδή δεν το εφάρμοσαν. Το ότι τιμωρήθηκαν για λάθος λόγους έχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί σήμερα προκύπτει ως συμπέρασμα και προβάλλεται, ανέξοδα, από την Αριστερά, η ανάγκη κατάργησης του Μνημονίου, ενώ η παλλαϊκή απαίτηση θα έπρεπε να είναι η πλήρης και πιστή, επί τέλους, εφαρμογή του.
Αντίθετα, η αντιμνημονιακή θέση είναι, εκλογικά, απίστευτα εύκολη. Με δεδομένο ότι το εκλογικό σώμα έχει γονατίσει και η οργή είναι το κυρίαρχο συναίσθημα, η θέση που ενοχοποιεί τους «μνημονιακούς» είναι προνομιακή. Τόσο, μάλιστα, που είναι μάλλον αποτυχία της Αριστεράς η συγκέντρωση μόνο του 31,37% των ψήφων. Μάλιστα, τα δύο από τα τρία κόμματα της Αριστεράς πρέπει να νοιώθουν άβολα με το τελικό αποτέλεσμα, ενώ, όπως και να το κάνουμε, οι δύο «απόβλητοι», του Μνημονίου, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, συγκέντρωσαν 32,03%. Μαζί με τους ψήφους των τριών μικρών φιλελεύθερων κομμάτων, που, αφρόνως, ακολούθησαν μοναχικές πορείες, αθροίζοντας 6,5%, το θεωρητικά «μνημονιακό» μέρος του εκλογικού σώματος ανέρχεται στο 38,53%. Αν τα τρία μικρά κόμματα είχαν συνασπισθεί, σήμερα θα μιλούσαμε για μία Ελλάδα, στοιχειωδώς, έστω, κυβερνήσιμη και όχι έρμαιο στις ορέξεις και φαντασιώσεις των κ.κ. Τσίπρα, Λαφαζάνη, Τσακαλώτου και Γλέζου.
Γιατί έμεινε το Μνημόνιο ανυπεράσπιστο; Γιατί σιώπησαν τόσο καιρό οι άνθρωποι που γνωρίζουν τι προέβλεπε στην πραγματικότητα; Γιατί έβλεπαν σιωπηλοί τις κυβερνήσεις των πολιτικάντηδων να ξεζουμίζουν το λαό αδίκως και άσκοπα για να μην πειράξουν τις στρατιές προνομιούχων που οι ίδιοι εξέθρεψαν; Πόσοι μίλησαν ανοικτά για την παραγωγική αποσάθρωση της χώρας που η ανεύθυνη αριστερά χρέωνε στο Μνημόνιο, ενώ υπεύθυνος ήταν ο κομματικός κρατισμός και ο αδηφάγος κρατικός τομέας στον οποίο οι ίδιοι ομνύουν; Πόσοι αναλώθηκαν σε ιδεολογικές αναζητήσεις συζητώντας για το φύλλο των αγγέλων ενώ η ανεργία θέριευε, τράπεζες χρεοκοπούσαν και οι μικρομεσαίοι εξαφανίζονταν; Πόσοι οικονομολόγοι, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί και πολιτικοί επιστήμονες φλέρταραν αυτάρεσκα με μία Αριστερά λάιτ, χαϊδεύοντας αυτιά για να φέρουν τη χώρα στο σημερινό αδιέξοδο; Ποιος απέμεινε, τελικά, να στηρίξει ιδεολογικά την Ελλάδα της παραγωγής, της καινοτομίας, της εξωστρέφειας και της ανάπτυξης με πρακτικά βήματα και προτάσεις, αλλά και πολιτική ένταξη; Πόσοι «λέρωσαν» τα χέρια τους κυνηγώντας ψήφους για να νομιμοποιήσουν μία αλλιώτικη πολιτική; Πόσοι κουράστηκαν να εξηγήσουν στον κουρέα τους και στο μπακάλη τι πραγματικά γινόταν στην οικονομία, τι σημαίνει Ευρώπη και Ευρώ, χρέος, έλλειμμα, δανειακή σύμβαση και «κούρεμα»;
Καταλαβαίνω, βέβαια, γιατί το έζησα, ότι όταν η οργή και ο φόβος πρυτανεύουν, είναι δύσκολο να εξηγήσεις στον ψηφοφόρο γιατί η στείρα καταδίκη του Μνημονίου που δεν εφαρμόζεται είναι λάθος. Είναι δύσκολο να πείσεις ότι χρειάζονται κλείσιμο άχρηστοι κρατικοί φορείς όταν η ανεργία θεριεύει και τα ΜΜΕ λαϊκίζουν ασύστολα. Είναι πολύ πιο συμπαθητικό να βρίσκεσαι μεταξύ «φίλων» σε αριστερά χάπενινγκ, σε φόρα ενεργών πολιτών, ακόμα και σε πολιτικούς σχηματισμούς, ιδιαίτερα μάλιστα, όταν αυτό είναι «ανταλλάξιμο» και με βουλευτική έδρα. Εκεί, βέβαια, μιλούν περισσότερο για δίκαιη κατανομή, κοινωνική προστασία και το ρόλο του Κράτους. Δεν μιλούν πολύ για παραγωγή, οικονομία και ανάπτυξη, επιχειρήσεις και δουλειές. Ο Στέφανος Μάνος έμεινε πάλι, μόνος, αλλά αυτή τη φορά όχι μόνο με δική του ευθύνη. Αυτό δεν πρέπει να ξαναγίνει. Στις εκλογές που έρχονται εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι θέλουν να δουν όλους όσοι συμβολίζουν τη φιλελεύθερη αντίληψη για την οικονομία ενωμένους. Το γνωρίζω προσωπικά γιατί, τώρα πια εκπροσωπώ περισσότερους από 2.000 από αυτούς. Όλοι μου ζητούν να ενωθούμε και να καλέσουμε μαζί μας όλα τα λαμπρά μυαλά που έζησαν την τελευταία εκλογική μάχη στην εξέδρα. Τους θέλουμε στο γήπεδο για να δείξουμε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, σωστός και ρεαλιστικός προς την ανάπτυξη και την ευημερία. Δεν είναι ανάγκη να καταστρέψουμε πρώτα τη χώρα για να τη σώσουμε, τάχα, στο άδηλο και αβέβαιο μέλλον.