Archive for Ιανουαρίου 2012

ΜΙΑ ΒΡΩΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ιανουαρίου 31, 2012

Ποιος από εμάς δεν άκουσε μεγαλώνοντας τους μεγάλους να λένε κουνώντας το κεφάλι «βρώμικο πράγμα η πολιτική». Πόσες φορές το ακούσαμε και πόσες συμφωνήσαμε και εμείς καθώς μεγαλώναμε. Και όμως, η πολιτική είναι, λένε, «στο αίμα του Έλληνα». Ξέρουμε, αλλά συγχωρούμε τους … «δικούς μας». Ξεχνάμε και συγχωρούμε και ψηφίζουμε ξανά και ξανά. Γιατί;; Ίσως γιατί μέχρι τώρα δεν θεωρούσαμε ότι η «βρώμικη» πολιτική αφορούσε εμάς τους ίδιους. Οι βρωμιάρηδες από το Κράτος κλέβανε, όχι από τα δικά μας. Από τους … άλλους. Εκείνους που πλήρωναν τους φόρους, τα κορόιδα. Όχι από εμάς!!
Όμως, φαίνεται ότι τώρα αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι τα του Κράτους είναι δικά μας. Όχι «και» δικά μας, αλλά δικά μας, κατά δικά μας. Εμάς κλέβανε τόσο καιρό. Απόδειξη, ότι τώρα εμείς θα τα πληρώσουμε, αυτά που …φάγανε εκείνοι. Γιατί … «μαζί τα φάγαμε». Και τώρα, ξαφνικά, είμαστε όλοι στα κάγκελα. Έξαλλοι, θυμωμένοι με αυτούς που μέχρι τώρα γλείφαμε και ψηφίζαμε. Μήπως, όμως, είμαστε πιο πολύ θυμωμένοι με τον εαυτό μας. Τι είναι, άραγε, χειρότερο, να σε κλέβουν ή να σε περνάνε για κορόιδο ή κάτι χειρότερο;
Προσέξτε, δεν είναι ασήμαντη αμπελοφιλοσοφία αυτή. Σήμερα, ακόμη και σήμερα, οι πολιτικοί ανερυθρίαστα ζητάνε, ξανά, την ψήφο μας. Σεμνά, είναι η αλήθεια, ορισμένοι το λένε με τρόπο, αλλά δεν άκουσα και πολλούς να πούνε ανοιχτά. «Συγνώμη δεν έχουμε τα μούτρα να ζητήσουμε την ψήφο σας ξανά». Ο κ. Σαμαράς μάλιστα, και όλα τα καλά παιδιά που μετείχαν στο πάρτι του 2004-2009, αναιδώς μας υπόσχονται εκλογές μέχρι να… παγώσει η κόλαση ή αυτοί ξαναγίνουν κυβέρνηση. Οι του ΠΑΣΟΚ μία από τα ίδια. Συνέδριο, Αρχηγός κλπ. Η κυρία Μπακογιάννη το βλέπει αλλιώς. Μας λέει ότι όλοι εμείς που τσαντιστήκαμε και αρχίσαμε να ψαχνόμαστε μεταξύ μας για να κάνουμε παιγνίδι, είμαστε ανώριμοι, δεν «ξέρουμε», έχουμε … ανάγκη τους επαγγελματίες και άλλα τέτοια. Δηλαδή, συγνώμη, ο μαστροπός [νταβατζής, ελληνιστί] τί διαφορετικό λέει στα …κορίτσια «του»;
Όχι!! Νταβατζή δεν ψάχνουμε. Ούτε ανεπάγγελτα παλιόπαιδα, κληρονόμους περιουσιών, τεμπέληδες της πράσινης και γαλάζιας εύφορης κοιλάδας με Μάστερ από Αμερικάνικα Πανεπιστήμια «της σειράς» που καβάλησαν την «Αλλαγή» και στο όνομα του … Πατριάρχη πλούτισαν και άλλαξαν τα φώτα στην Ελλάδα και σε δύο γενιές Ελλήνων. Ξέρουμε ότι η Πολιτική είναι σοβαρή ιστορία, το ξέρουμε καλύτερα από αυτούς. Θέλουμε πολιτικούς, αλλά τύπου Παπαληγούρα, Γιαννίτση, Στέφανου Μάνου και Αλέκου Παπαδόπουλου. Ο ένας πέθανε προ πολλού, αλλά υπάρχει το πνεύμα του και το παράδειγμά του, πέθανε φτωχός σε ένα υπόγειο στην Αναγνωστοπούλου, νομίζω. Ο άλλος, το παλεύει ήδη, παρά το φτύσιμο που έφαγε από το «έμπειρο» πολιτικό σύστημα και μία προσωπική τραγωδία, ο τρίτος δίνει ίσως την τελευταία του αλλά και καλύτερη μάχη και ο τέταρτος μένει να πεισθεί ότι ο ελληνικός λαός θέλει να σωθεί. Μαζί τους, είμαστε και εμείς, νέοι και … ώριμοι, οι πιο πολλοί … ερασιτέχνες της πολιτικής. Ελπίζω με τη βοήθειά τους και την καθοδήγησή τους να τα καταφέρουμε.

The Rise of the Praetorian Class

Ιανουαρίου 14, 2012

Much attention has been paid to the «disappearing middle class» and the «vanishing American Dream.» While the observations are largely accurate, they are also misleading. The traditional three-tier model of the upper, middle and lower class broadly categorizes people according to income and net worth. One significant problem with this model is that membership in any particular class is very much in the eye of the beholder. One man’s «scraping by» is another man’s «opulent living.» This subjective and arbitrary grouping and boundary assessment inevitably gives rise to the simmering class warfare that is starting to rear its ugly head in many Western countries. Such categorization is therefore meaningless at best, if not outright deceptive as it conflates a variety of economic actors.

The chief fallacy of this model rests in the fact that it focuses on how much those actors are compensated, as opposed to how and why they are compensated. A far better perspective is perhaps gained using two classes, the Political Class and the Economic Class, with a third class emerging.

The Butcher, the Baker, the Candlestick Maker – The Economic Class

The Economic Class, at least in the United States, has historically been the numerically dominant group, although in recent decades its dominance has noticeably waned. The economic class would traditionally be called the Private Sector, but even that term has become misleading for reasons we will delve into later in this article.

Members of the Economic Class provide goods and services that are voluntarily sought by consumers and paid at rates that the market will bear. In an unfettered environment, the economic class would count farmers, engineers, coal miners, artists, physicians, janitorial staff, security guards, merchants and company executives among its membership. They participate freely and competitively in the market place, using the economic principles of Division of Labor and the Law of Comparative Advantage to increase the wealth of society as well as improve their personal position. Capital, entrepreneurial and human resources are brought together collaboratively to meet the needs of the market place. This is standard Economics 101 fare and hopefully generates little controversy among the readership. The important factor defining Economic Class membership is not the amount of money a person earns but rather their participation in the free and open market.

The Lazy Highwaymen – The Political Class

Like the Economic Class, members of the Political Class are not properly defined by their wealth but rather by how they exert influence in the market place. Whereas members of the Economic Class engage the market openly and voluntarily, members of the Political Class employ coercion and deceit to achieve their economic objectives. The coercion and deceit may either be exerted directly or, as is increasingly observed, through a variety of proxy agents. The most obvious members of the Political Class are, unsurprisingly, politicians. This group includes elected individuals at every level of government as well as various appointed officials.

In addition to this primary membership category, a second distinct group exists within the Political Class. It consists of various advocates including lobbyists, influence peddlers and miscellaneous other supplicants of government cheese. These creatures exist to serve as envoys for the third distinct group, which is made up of a patchwork of commercial entities that have learned that employing a politically well-connected pitch man replaces the need for an effective sales and marketing organization and in some cases even the requirement to have a desirable product.

Furthermore, it is commonly observed that members of the Political Class routinely migrate between the three aforementioned groups. An unfortunate consequence of allowing these economic actors to «cut in line» is that the rewarded event becomes the prevailing trend. Because of that, there is virtually no industry that has opted out of the rent-seeking game. From the military-industrial complex to agricultural subsidies, to the utterly corrupt banking system, the Political Class is inexorably claiming an increasing share of the world’s economic activity, a highly disturbing trend indeed.

Subsidized inefficiency, intentional destruction of productive assets and confiscation of property are but some of the effects that are observed when the Political Class employs force to serve those that are «more equal than others.» The arrangement can be summed up by saying that economic activity within the Economic Class places the bargaining power in the hands of the buyer whereas the economic activity within the Political Class places the bargaining power in the hand of the seller. This gives rise to dislocations in the free exchange of goods and services as well as widespread misallocations of capital as businesses adjust their practices based not on the normal mechanics of supply and demand but rather based on the dictates of the Political Class. Over the years, the scale of the intrusions of the Political Class into economies around the world, and very definitely here in the United States, has grown to the point where truly free markets are now the exception and not t he norm.

Because the Economic Class operates in the realm of voluntary exchange whereas the Political Class employs force to achieve its objectives, many of which are anathema to the Economic Class, it follows that a significant amount of resources must be dedicated by the Political Class to the enforcement of their objectives. This role has traditionally fallen on the wide array of military and law enforcement organizations as well as numerous regulatory agencies and departments.

From the US military’s role in protecting the Political Class’s global interests and the IRS keeping the Treasury full, to the FDA serving «Big Pharma» and various law enforcement agencies maintaining a low-level chronic fear in the populace, the level of physical control that the Political Class needs to extend over productive resources is staggering. And in lockstep with the virtually unchecked growth in the Political Class, so has grown the size and scope of the enforcement branch deployed to protect its interests.

Paradoxically, for reasons I’ll touch on momentarily, the allegiance of this enforcement branch belongs to neither the Political Class whom they serve nor the Economic Class whom they «service.» In time, their level of influence grows to the point in which they become a class of their own. They are the Praetorian Class.

Legions and Lictors – the Praetorian Class

The Praetorian Class includes members of the Armed Services, federal, state and local law enforcement personnel as well as numerous militarized officials including agents from the DEA, Immigrations, Customs Enforcement, Air Marshalls, US Marshalls, and more. It also includes, although to a lesser extent, various stage actors in the expanding security theater such as TSA personnel. The main mission of the Praetorian Class is to keep the order of the day. This requires displaying an intimidating presence in their interactions with the Economic Class.

As the Praetorian Class ascends, the clear, albeit unstated, message that emerges is that actions and events in the Economic Class only occur with its tacit consent. Whether driving on roads, traveling in the air, visiting public land, walking down the street or even living in your own home, every action you take is predicated on its permission. By preconditioning the populace to enforcement of its edicts, most of which are completely arbitrary, the Praetorian Class sets itself up for a high degree of autonomy in its actions. This is confirmed by the fact that consequences for malfeasance within the Praetorian Class are almost never observed, and when it happens, it typically becomes a grotesque spectacle in which one of their own is sacrificed as an example, so as to keep appearances of effective internal controls.

Members of the Praetorian Class are typically recruited from the Economic Class and usually from the lower socio-economic spectrum, which offers them an opportunity for personal and professional gain that otherwise might be out of their reach. Early on in the training and indoctrination process, a strong emphasis is placed on teamwork and advancing the welfare of the team above the individual. While independent thought is never overtly discouraged, the fact is that questioning authority and failing to display complete loyalty to the team results in censure, shunning and even expulsion. Naturally, the recruit learns in short order which behavior is rewarded and responds accordingly. This forges a lifelong, unbreakable bond between the brothers-in-arms. This bond can be observed when people proudly display unit insignia and decorations decades after their departure from service.

As they serve in their martial role, members of the Praetorian Class learn to despise members of the Political Class and to view the plight of the Economic Class with detachment or even contempt. Law enforcement and military personnel will converse behind closed doors about the most horrific injustices and brutalities with cavalier amusement. While perhaps natural, their training for violence and teamwork is a fundamental cause for why members of the Praetorian Class abandon their roots and in time come to view their peers «back on the farm» with contempt. Likewise, the steady displays of the craven and treacherous character of the Political Class causes the Praetorian Class to privately disavow emotional allegiance to their masters, usually early in their service.

Naturally, as the members of the Praetorian Class socially distance themselves from both their origins and their masters, even though they are paid to do their bidding, a new group identity among them emerges. Adoption of this group identity, forged by the training, indoctrination and work, defines membership in the Praetorian Class. Some of the characteristics of this identity include:

Viewing everything and everyone according to a perceived threat posture. The members’ thought processes, beliefs and actions center on viewing the world through a paradigm of a graduated conflict spectrum and how to posture themselves accordingly. Even in the most mundane settings, their conversations tend to be awkward if not centered on their martial duties.
Tight internal socialization. Because they view life through a martial paradigm, members tend to socialize almost exclusively amongst themselves. Immediate family members are expected to do the same, which naturally occurs anyway as they can share experiences that external relationships simply are unable to address.
Loyalty is the highest honor. Whether referred to as the blue wall of silence or the brotherhood in arms, even the most egregious transgressions are buried. If the misdeeds are internal, meaning member versus member, the justice is handled internally. On the other hand, external missteps are typically swept under the rug and significant chicane is experienced by outsiders who seek to learn the truth.
In a relatively free and peaceful society, members of the communities that form the Praetorian Class lead a discrete existence. Members of the military commute to and from their place of work and are largely invisible to both the Political and Economic Class, certainly in communities that are not «Praetorian» communities. Attendance at cultural events in uniform is frowned upon, if not explicitly forbidden. During these times, members of the military and law enforcement are expected to live and operate outside the perception of other members of society, their purpose and function regarded with a sense of detachment and perhaps even subtle curiosity.

As the Political Class increasingly calls upon the Praetorian Class to ensure their order, however, their martial nature becomes more visible in the fabric of day-to-day life. This serves several purposes. For one, it allows the Political Class to demonstrate its willingness to use unlimited force to achieve its objectives, something that was always the case but is now made publicly visible. Rationalizing the increased public profile, a stream of honorifics is bestowed upon the Praetorian Class so that they may be presented as defenders of the Economic Class. This is accomplished through the time-tested use of pageantry, pomp and circumstance.

Over time, additional perquisites are bestowed upon the Praetorian Class including preferential treatment in both private and public facilities. Preferred air travel accommodations for uniformed personnel, including dedicated lines at TSA checkpoints and preferential boarding, have recently emerged as cultural standards that further distance the Praetorian Class from the masses.

Another clear change is the physical appearance of members of the Praetorian Class. The uniforms transition from relatively inconspicuous attire to «battle uniforms» such are those now standard issue to both the military and law enforcement personnel. These optics reinforce the position of the Praetorian Class as maintainers of public order, convey a message of physical dominance and establish chronic low-level fear among the masses. Sometimes referred to as the militarization of the police force, this characterization traditionally refers to the increasing firepower in even municipal police departments. Frequently lost in this observation, however, is the psychological impact that such a heavily armed police presence has on the «civilian» population – specifically that it further separates the Praetorian Class from the Economic Class.

As the influence of the Praetorian Class grows, so do the resources it consumes. This is manifested in the form of continuous «equipment» upgrades, training budgets and costly «interagency collaboration» in addition to the usual staff augmentation. This, of course, has the ancillary benefit of directing resources to equipment and service providers that are favored by the Political Class and in some cases may in fact be the primary purpose.

Perhaps less obvious is the need to constantly keep the Praetorian Class on the march. A bored Praetorian is a dangerous creature that will start looking for things to do. In order to keep the Praetorian Class engaged, they must be fed a continuous source of adversaries that they in turn actively engage. In «peace time,» actual engagement is replaced by training and rehearsing the defeat of the adversaries.

While the Praetorian Class emerges as its own entity, with allegiance only to the members’ peers, the most senior of the Praetorians are eventually invited to join the Political Class. Prior to that occurring, they are vetted for suitability, after which they become «made men.» Consider the long list of senior military officers and police chiefs that joined the ranks of the political elite. It is a sight to behold, their new-found support of the Political Class, a class they had silently held in contempt until their recent assumption. Metropolitan police chiefs, district attorneys and joint chiefs of staff are selected for political compatibility, not conviction of character.

How Does It Play Out?

History does not keep a flattering record of societies that allowed the Praetorian Class to rise. The Roman Empire’s decline from splendor to squalor extended for two centuries whereas the Nazi Third Reich collapsed in less than two decades. The continuous drain on productive resources, continuous warfare against new foes, abrogation of human rights and liberties and a pervasive culture of fear inevitably send the society into a tail spin. Some societies are able to observe the retreat of the Praetorian Class, but it is usually a function of economic necessity and often after a great price has been paid by the general population.

Unfortunately, as the tragedy unfolds, the Economic Class often tries to ride out the calamity. This is understandable, since people have a limited capacity to internalize long-term trends. In fact, because people adjust to new circumstances relatively quickly, it is almost impossible for them to compare the condition of life in the present versus the past. The common vernacular for this concept is «the new normal», which upon the slightest reflection represents an obvious paradox, since the word normal implies a historically stable trend.

The Third Reich as a Textbook Example

History books are filled with examples of societies that have seen the rise of the Praetorian Class, followed by their own subsequent collapse, ranging from the Roman Empire to the Soviet Union. Of all the examples, however, none seems more instructive than the rise and fall of the Nazi Third Reich in Germany.

Over a period of two decades, starting with the collapse of the Weimar Republic and the end of World War II, Germany saw the rise of a charismatic demagogue, the rise of police and paramilitary forces, the development of a military-industrial complex, the assumption of industry by the State, the demonization and persecution of scapegoats finally resulting in widespread warfare and societal ruin. Because the timeline is relatively compressed compared to other historical examples, spanning a single generation, the Third Reich serves as an excellent example of the broader consequences a society experiences when we observe the rise of the Praetorian Class. Furthermore, by virtue of its recent occurrence, many cultural and technological parallels serve as clear milestones.

Call to Action for the Economic Class

In order to evade the inexorable path to ruin, two critical actions must be taken. First, it is imperative to understand historically how events play out, identifying key milestones along the process. Some milestones may include the level of military spending, such as the $700 billion that the United States spends annually on defense. Consider the escalating threat propaganda. Leading up to the war with Iraq in 2003, a common justification heard was «We gotta fight them there, so we don’t have to fight them here.» Apparently that strategy didn’t work, since the 2012 National Defense Authorization Act declared the United States part of the global battlefield. Is it the increasing monitoring and control exerted over the media, including the subpoena and detention of free-speech activists? Or perhaps it is the tortuous argument that the private minting of silver coins bearing no resemblance to US legal tender currency represents domestic terrorism.

As the saying goes, «History does not repeat, but it does rhyme», which is to say there are events that have played out universally in the past and are likely to do so again. An implied task that emerges is the need to be an avid student of history. Usurpations of power observed today have historical precedents in some form or another and therefore serve in some instances as predictable milestones.

Second, identify the milestone that defines the «point of no return,» at which point taking no action is likely to have very adverse consequences. This is a very difficult task emotionally as it usually requires taking drastic action before circumstances clearly warrant it. It may involve winding down business and social commitments while conditions on the surface still seem fine. This, of course, represents a personal balancing act. While there is merit in the saying that it is better to be a month early than a minute late, there is a practical limit to the value of that axiom. Predicting a financial collapse twenty years early, and making adjustments accordingly, results in significant opportunities lost, both personally and professionally.

In Summary

The emergence and rise of the Praetorian Class is a common observation in societies that have transitioned from market-based meritocracies to societies governed by coercive syndicates formed by the Political Class. The Praetorian Class is formed and grown to defend the Political Class and in time becomes the dragon that rules its master. It represents a highly disturbing trend because it foretells the decline, not the advance, of a society. In some instances, the decline is peaceful, clearing the path for an improved future. Unfortunately, in many instances that is not the case. The Political Class leverages the full force of the Praetorian Class representing significant loss in wealth, personal freedom and, in many cases, human life. For this reason, it is critical that productive members of society take steps to protect themselves.

Pete Kofod is the founder and president of Datasages (www.datasages.com), a technology services firm that offers cloud computing and strategic technology services to various private organizations. Before entering the technology sector, Pete served with the US Military, both in the United States and abroad, where he forged many close friendships that still thrive today.

Pete is a property owner at La Estancia de Cafayate in Argentina and enjoys a variety of outdoor activities including tennis, skydiving and hiking. His most recent adventure is pursuing his private pilot’s license. Pete is married and homeschools his two children.

ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

Ιανουαρίου 10, 2012

Η κρίση είναι το κυρίαρχο στοιχείο στη ζωή όλων σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία δύο χρόνια. Στην Ελλάδα, έχει υπαρξιακές διαστάσεις που δεν έχουμε ζήσει ξανά. Για ένα τόσο σημαντικό γεγονός, είναι αξιοπερίεργο ότι κυβερνήσεις, κόμματα και πνευματικοί ταγοί, στην Ελλάδα και σε όλη της ΕΕ, δεν έχουν ενημερώσει έγκαιρα και αξιόπιστα για τα διακυβεύματα, τις επιλογές και τους κινδύνους. Ένας από τους τομείς όπου η κρίση θα έχει σοβαρές συνέπειες στην Ελλάδα είναι ο τομέας της Υγείας. Αυτό, επειδή στην Υγεία είναι έντονη η παθολογία στην οποία οφείλεται η κρίση γενικότερα, δηλαδή η υπέρμετρη σπατάλη με κρατική χρηματοδότηση από δανεικά.
Έχω ξαναγράψει ότι η Ελλάδα τα τελευταία 10 χρόνια, και ιδιαίτερα μετά το 2003, σπατάλησε στην Υγεία, δημόσια και ιδιωτική, 50 δις €. Σπατάλη, διαφθορά και παραοικονομία στοίχιζαν 5 δις €, ή 2% του ΑΕΠ, το χρόνο. Αυτά συντήρησαν άχρηστα μικρά παλαιά δημόσια νοσοκομεία με υπεράριθμους γιατρούς και πλασματικές εφημερίες, κυρίως στην επαρχία, ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα και κλινικές που συντηρούσε ένας διεφθαρμένος άχρηστος ασφαλιστικός τομέας, υπερτιμολογημένα και υποχρησιμοποιούμενα δημόσια μηχανήματα και πανάκριβα «κουβανέζικα» υλικά. Έτσι, η οικονομική κρίση, που αντικατοπτρίζεται στην ανεργία και στα δημοσιονομικά ελλείμματα, στην Υγεία έχει δύο διαστάσεις. Η πρώτη είναι η αυξημένη ανάγκη για δημόσιες υπηρεσίες υγείας από άτομα που δεν μπορούν να πληρώσουν τον ιδιωτικό τομέα. Η δεύτερη είναι η ανάγκη για αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα στο δημόσιο τομέα, για να μπορέσει, αφ’ ενός να συνεχίσει να λειτουργεί και, αφ’ ετέρου, να καλύψει την αυξημένη ζήτηση.
Η πτώση στον ιδιωτικό τομέα είναι εμφανής. Καθώς το δημόσιο χρήμα στερεύει και τα νοικοκυριά στενάζουν από μείωση αποδοχών και ανεργία, η πελατεία περιορίζεται στους λίγους που μπορούν να ξοδέψουν. Ιδιωτικοί κολοσσοί απολύουν εργαζομένους, κλείνουν μονάδες και πωλούν περιουσιακά στοιχεία. Η μεγαλύτερη στην Ευρώπη ιδιωτική πρωτοβουλία στην Υγεία περιορίζεται στα ευρωπαϊκά μεγέθη, δηλαδή προς το 10% του συνολικού εθνικού «τζίρου», αντί του 40% που είχε την περασμένη 10ετία. Στην καθοδική αυτή πορεία θα «επιπλεύσουν» μόνο όσοι πετύχουν συμπληρωματικότητα με το δημόσιο τομέα και δώσουν προστιθέμενη αξία σε όσα μπορεί να προσφέρει ο δημόσιος τομέας, σε κόστος που να ταιριάζει με τα πραγματικά μεγέθη της οικονομίας. Αυτή την ανάγκη για προσαρμογή λίγοι θα αντιληφθούν και ακόμη λιγότεροι θα επιτύχουν.
Ο δημόσιος τομέας θα έχει ακόμη δυσκολότερο έργο αφού πρέπει να αναδιαρθρωθεί εκ βάθρων. Το Υπουργείο Υγείας πρέπει να μεταβληθεί σε επιτελικό όργανο με 250 άτομα αντί για 1500. Νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας να ενταχθούν στον ΕΟΠΥΥ για να γίνει πραγματικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών, όχι ένα μεγαλύτερο ΙΚΑ όπως είναι σήμερα. Να ανανεώσει το προσωπικό, κυρίως το ιατρικό, με έξοδο των άνω των 61 ή 62 γιατρών και αντικατάσταση κατά 70% με νέους. Να συγχωνεύσει νοσοκομεία και να βελτιώσει τη διοίκηση των (λιγότερων) ομάδων νοσοκομείων. Είναι ευκαιρία να αποκτήσει ή να ανανεώσει τον εξοπλισμό, είτε σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, είτε αγοράζοντας από τις χρεοκοπημένες ιδιωτικές μονάδες. Τώρα είναι ο καιρός να αποκτήσουμε ένα ευρωπαϊκό σύστημα υγείας που να δίνει περισσότερα κοστίζοντας λιγότερο. Έτσι θα γίνει η κρίση ευκαιρία.

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΟΠΥΥ

Ιανουαρίου 3, 2012

Ενιαίος Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας. Όνειρο 35 ετών, ίσως γίνει πραγματικότητα, καθώς τα τέσσερα μεγάλα «Ταμεία Υγείας» ενώνονται σε ένα νομικό πρόσωπο. Πρωτοεμφανίσθηκε το 1976 στην «Έκθεση για την Υγεία» του ΚΕΠΕ. Επανήλθε ως νομοθετική ρύθμιση με το Ν. 1397/83 για το ΕΣΥ, αλλά έπεσε θύμα συνδικαλιστικής αμετροέπειας, όταν ο Πρόεδρος της Βουλής Γ. Αλευράς, πρώην Πρόεδρος των Τραπεζοϋπαλλήλων, έθεσε βέτο. Ξεχάστηκε για χρόνια, καθώς οι πολιτικές εξουσίες υπέκυπταν σε κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη που βολεύονταν με τα προνόμια και ωφέλη της συμμετοχής στη διοίκηση και διαχείριση των Ταμείων. Τρίτη και φαρμακερή προσπάθεια το 2011, από δύο Υπουργούς, το βολονταριστή Λοβέρδο, που φημίζεται για τη σύλληψη (ενίοτε και ατελή) μεγάλων πρωτοβουλιών και το μετρημένο τεχνοκράτη Κουτρουμάνη. Δυστυχώς, η σημερινή εκδοχή του ΕΟΠΥΥ δικαιώνει την εικόνα του δεύτερου, αλλά όχι και του πρώτου από τον οποίο θα περιμέναμε «τη μεγάλη εικόνα» . Ο νεοπαγής οργανισμός χαρακτηρίζεται από ελλιπή προετοιμασία, σύγχυση στόχων και σκοπού και ατυχία λόγω της κρίσης μέσα στην οποία γεννήθηκε. Ακόμη και έτσι, αν η προσπάθεια τελεσφορήσει, με αλλαγές στο σκοπό και τρόπο λειτουργίας, οι δύο Υπουργοί θα μείνουν, δικαίως, ως αναμορφωτές της Υγείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης.
Η ελλιπής προετοιμασία έγκειται στη συνήθη τσαπατσουλιά κατά την εισαγωγή νέων θεσμών και οργανωτικών σχημάτων στη χώρα μας. Η δημόσια διοίκηση αδυνατεί να κάνει τα απλά, όπως να βρει κτίρια, γραφεία και τηλέφωνα, να φτιάξει Οργανισμούς, να κάνει μετατάξεις, να εκδώσει εγκυκλίους, να υπολογίσει υποχρεώσεις σε χρονική συνάρτηση με τα έσοδα κλπ. Αποτέλεσμα οι διαμαρτυρίες γιατρών, φαρμακοποιών και ίσως σύντομα, των πολιτών. Το ότι οι διαμαρτυρίες είναι και πολιτικά και κομματικά ιδιοτελείς, δεν απαλλάσσει τα Υπουργεία από την αδυναμία τους να χειριστούν με τρόπο σαφή ημερομηνίες, ποσά και διαδικασίες πληρωμής. Αν περίμεναν ότι τέτοια κοσμογονία θα έμενε ανεκμετάλλευτη από πολιτικούς αντιπάλους και «μπαχαλάκηδες» , τότε να προσθέσουμε και την αφέλεια στις αδυναμίες τους.
Η σύγχυση στόχων και σκοπού του ΕΟΠΥΥ είναι ουσιαστικότερο πρόβλημα, αφού αφορά την πολιτική σύλληψη και το σχεδιασμό. Είναι προφανές ότι το «Π – Παροχής» είναι άστοχο και μάλλον εννοεί «Π-Πληρωμής». Η συνένωση ασφαλιστικών φορέων δεν «παρέχει» υπηρεσίες υγείας. Απλώς πληρώνει για τις υπηρεσίες που παρέχουν δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία, κέντρα υγείας, διαγνωστικά κέντρα, συμβεβλημένοι ιδιώτες γιατροί και φαρμακεία. Ως οργανισμός πληρωμής, ανήκει μόνο ή κυρίως στο Υπουργείο Κοινωνικής Ασφάλισης. Η σύγχυση ίσως οφείλεται στην ένταξη του ΙΚΑ, με τις δικές του υπηρεσίες παροχής ιατρικών, κυρίως, υπηρεσιών. Έτσι, όμως, επέβαλε, κακώς, και την εμπλοκή του Υπουργείου Υγείας. Με την ευκαιρία, είχαμε και τη σύλληψη, αντιγραφή από το εξωτερικό και βιαστική εφαρμογή των Κεντρικών Ενιαίων Νοσηλίων – ΚΕΝ. Ένα απλό εργαλείο υπολογισμού ασφαλιστικής αποζημίωσης κατέληξε να σηματοδοτεί την οργάνωση του συστήματος υγείας με τη χρήση, σχεδόν εναλλακτικά, των νέων όρων ΕΟΠΥΥ και ΚΕΝ. Η τέλεια σύγχυση, που επιτρέπει αμφιλεγόμενους ακροβατισμούς, όπως η αποζημίωση μικρών ιδιωτικών κλινικών με 20% περισσότερο από ότι ο Ευαγγελισμός για την ίδια πάθηση. Για να γίνει ο ΕΟΠΥΥ οργανισμός παροχής υπηρεσιών πρέπει να αναλάβει τη λειτουργία των νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας του ΕΣΥ και των 30 οργανισμών που εποπτεύονται σήμερα από το Υπουργείο Υγείας, αφού αυτοί μείνουν οι μισοί. Οι ΔΥΠΕ πρέπει να μετατραπούν σε Περιφερειακές Υπηρεσίες του ΕΟΠΥΥ και το Υπουργείο Υγείας να μετατραπεί σε επιτελικό όργανο χάραξης πολιτικής υγείας με 250 καταρτισμένους υπαλλήλους, αντί για τους 1500 που έχει σήμερα. Μαζί με την «καρδιά» της τρόικας, θα κέρδιζε αρκετά εκατομμύρια ευρώ και θα δικαιολογούσε την εμπλοκή του στον ΕΟΠΥΥ.
Και τώρα, η κυριότερη ένσταση. Η απλή συνένωση Ταμείων, χωρίς αναθεώρηση του ρόλου και του σκοπού του ΕΟΠΥΥ, θα έχει ως συνέπεια την οικονομική καχεξία του νέου θεσμού. Με έσοδα κυρίως ασφαλιστικές εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών, σε εποχή υψηλής ανεργίας και βαθειάς ύφεσης, ο ΕΟΠΥΥ ξεκινάει με βέβαιο και διαρκές πρόβλημα χρηματοδότησης. Ενας Οργανισμός, όπως η Εθνική Υπηρεσία Υγείας της Βρετανίας, μπορεί και πρέπει να στηρίζεται σε ένα προοδευτικό φορολογικό σύστημα. Προτείνω, συνεπώς, την κατάργηση των εισφορών ασφάλισης υγείας σε ΙΚΑ, ΟΑΕΕ και ΟΠΑΔ, που θα δώσει ανάσα σε οικογενειακούς προϋπολογισμούς και επιχειρήσεις. Η απώλεια εισφορών μπορεί να αντισταθμισθεί από αυξημένα φορολογικά έσοδα και εξοικονόμηση δαπανών που σήμερα χάνονται στη διαχείριση μιας κοινωνικής ασφάλισης υγείας χωρίς νόημα, αφού όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα σε υπηρεσίες υγείας. Αυτές οι δαπάνες μπορούν να μεταφερθούν στη χρηματοδότηση νοσοκομείων, που, επίσης, μπορούν να μειώσουν τις δαπάνες τους. Για παράδειγμα, η ανανέωση του ΕΣΥ με την έξοδο γιατρών που έχουν υπερβεί το 61ο ή 62ο έτος θα μειώσει δαπάνες, ενώ θα βελτιώσει την παροχή υπηρεσιών. Η άμεση συγχώνευση νοσοκομείων που έχει μελετηθεί, μπορεί, επί τέλους, να υλοποιηθεί. Υπάρχουν, όμως, και άλλες δυνατότητες από τον ανασχεδιασμό του ΕΟΠΥΥ. Η κατάργηση των εισφορών υγείας θα βοηθήσει άμεσα την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και θα αυξήσει την απασχόληση. Η ελάφρυνση του μη μισθολογικού κόστους των επιχειρήσεων κατά 7,5%, αν μειώσει την εισφοροδιαφυγή στην ασφάλιση γήρατος, θα βοηθήσει στη χρηματοδότηση των συντάξεων, με όφελος για τον προϋπολογισμό. Τελικά, η ατυχία της έναρξης του ΕΟΠΥΥ σε εποχή βαθειάς οικονομικής κρίσης, μπορεί να εξελιχθεί σε ευκαιρία. Τώρα είναι η ώρα να αφήσουμε τα … μπαλώματα και να φτιάξουμε ένα νέο σύστημα κοινωνικής προστασίας με ασφαλή θεμέλια, 30 χρόνια μετά από τη δειλή πρώτη εφαρμογή του ΕΣΥ. Αυτή θα ήταν μία πραγματική και επωφελής μεταρρύθμιση και μία ευκαιρία για αυτήν την Κυβέρνηση να μην είναι απλώς διεκπεραιωτική.

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

Ιανουαρίου 1, 2012

Την τελευταία ημέρα του χρόνου κηδέψαμε ένα προσφιλές μας πρόσωπο. Πλήρης ημερών στα 93 της, η θεία Ρίτσα έζησε 12 χρόνια σε Οίκο Ευγηρίας, τα τελευταία δύο κατάκοιτη, αλλά με μυαλό … ξυράφι. Στο Relax Palace στο Μαρούσι είχε την πιο ανθρώπινη, επαγγελματική και επιστημονική υποστήριξη και φροντίδα που θα μπορούσε κανείς να φαντασθεί. Γράφω αυτό, όχι μόνο για να εκφράσω, με τη γυναίκα μου, τις ευχαριστίες μας, αλλά, κυρίως, για να τονίσω την ανάγκη να ενισχύσει η Πολιτεία όσο μπορεί ένα θεσμό που συμπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο τα κενά της κοινωνικής φροντίδας στη χώρα μας. Έχω ασχοληθεί με τα θέματα της υγείας όλη μου τη ζωή, αλλά σε μία χώρα ηλικιωμένων, η φροντίδα στα τελευταία μας χρόνια έχει μία άλλη, κυρίαρχη, διάσταση. Αυτά σκεφτόμουν όταν έβλεπα τη Τζέννυ Προύσκα, ιδιοκτήτρια του Relax, και την Άρτεμη που ήρθαν στην κηδεία της θείας , τον καταπληκτικό Φίλιππο, το γιατρό, τη Ρένα, την Ελένη, τη Λίτσα, τη Χρύσα και τις άλλες κοπέλες, αλλά και το … φίλο της κ. Λάκη που έμεινε πίσω… Μία κοινότητα με πολλά άσπρα μαλλιά, ανθρώπινες ιστορίες με αιώνες ζωής που φτάνουν στο τέλος, με συνοδεία τη ζεστασιά και τη φροντίδα που προσφέρουν σοβαροί επαγγελματίες και άξιοι φροντιστές. Το 2011 μας αποχαιρέτησε με μία ζεστή νότα, που ελπίζω να διατηρηθεί μέσα στην καταιγίδα του 2012 που πλησιάζει.