ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ

Πολλοί μιλούν για την ανάγκη ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού. Ας δούμε από πού ξεκινάμε για να κρίνουμε πού θέλουμε να πάμε. Στην Ελλάδα, τρεις διακριτές πολιτικές και φιλοσοφικές γραμμές ενδύονται το μανδύα της πολιτικής επιλογής, με κριτήριο την προσήλωση στη Δημοκρατία. Η πιο πρόσφατη, με αφετηρία τον Εμφύλιο, είναι η «γραμμή ΚΚΕ». Αδιαφορεί για τη Δημοκρατία, το Έθνος και την πραγματικότητα και αποδέχεται μόνο το Κόμμα ως εκφραστή και σκοπό της εξουσίας. Η δεύτερη γραμμή, όπου η Δημοκρατία επίσης μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, είναι αυτή του Εθνικισμού, η Μεγάλη Ιδέα, η Ελλάδα των 5 Θαλασσών και λοιπά , πασπαλισμένα με ξενοφοβία και ολίγο ρατσισμό. Η γραμμή αυτή διαπερνά όλα τα κόμματα, όπως η ΠΟΛ.ΑΝ και η «λαϊκή δεξιά» στη ΝΔ και το ρεύμα Χαραλαμπίδη και το ΔΗ.Κ.ΚΙ στο ΠΑΣΟΚ. Πρόσφατα απέκτησε και δραστήρια κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και κυβερνητική εμπειρία. Η παλαιότερη είναι η Δημοκρατική Παράταξη, που στη Μεταπολίτευση εκφράσθηκε από δύο κόμματα. Της κεντροδεξιάς με τη Νέα Δημοκρατία και της κεντροαριστεράς με το ΠΑΣΟΚ. Η εναλλαγή στην εξουσία γινόταν δημοκρατικά με ποσοστά της τάξης του 40% και συνολική αποδοχή πάνω από 75%.
Σήμερα τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει. Το πολιτικό σκηνικό έχει θρυμματισθεί και επικρατεί σύγχυση, απελπισία, φόβος και, το χειρότερο, τάσεις φυγής. Σε μία κοινωνία στα πρόθυρα ανοικτής χρεοκοπίας, το αντίθετο θα ήταν περίεργο. Τα δύο κόμματα εξουσίας, σύμφωνα με το βαρόμετρο της Public Issue (9/12), φθάνουν ως εκλογική επιρροή 30% και 15%. Τα τρία (!) κουμμουνιστογενή, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ φτάνουν στο 37,5%, όπως το 1958, υπό δραματικές, πάλι, συνθήκες. Οικολόγοι και η κα Μπακογιάννη (προς το παρόν) ελπίζουν σε ποσοστά που θα τα βάλουν στη Βουλή, δηλαδή 7% συνολικά. Το ΛΑΟΣ ελπίζει σε 8-10%, μάλλον αισιόδοξο. Τέλος, τα ΚΚΕ light ως «απόνερα» του ΠΑΣΟΚ, και ορισμένοι, κυρίως αριστεροί, νεοσσοί που μονίμως εκκολάπτονται, μαζεύουν 5%. Η παραπάνω αριθμητική, δεν δίνει κυβέρνηση ότι και να γίνει. Τα αριστερά κόμματα αποκλείεται να ενωθούν, και αν αυτό γίνει, το 15-20% είναι το ανώτερο στο οποίο θα ελπίζουν. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αν επιχειρήσουν να ενωθούν, θα διασπασθούν σε 100 κομμάτια. Το συμπέρασμα είναι ότι η αποχή, το άκυρο και το λευκό θα σαρώσουν, θα ψηφίζουμε μέχρι «να παγώσει η κόλαση» και θα καταλήξουμε με κυβέρνηση την οποία θα αντιπολιτεύεται το 70% των πολιτών. Η δε οικονομία θα θυμίζει Αλβανία του 1980, ειδικά αν πραγματοποιηθεί το όνειρο της παράφρονος αριστεράς.
Υπάρχουν δύο τρόποι να αποφύγουμε την τραγωδία των εκλογών. Ο πρώτος, αλλά καθόλου πιθανός, είναι τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να πείσουν την κοινοβουλευτική τους ομάδα ότι με τον κ. Παπαδήμο Πρωθυπουργό μπορεί η χώρα να πάει ως το Σεπτέμβρη του 2013. Ανυπέρβλητα προβλήματα είναι ότι η κοινωνία δεν θα ανεχθεί την παραμονή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, και, κυρίως, ότι αποκλείεται να δεχθεί ο κ. Παπαδήμος να ταυτισθεί με κόμμα εξουσίας. Ο δεύτερος τρόπος είναι το μόνο σενάριο με πιθανότητες επιτυχίας. Σοβαροί και ικανοί Έλληνες, μεταξύ των οποίων και ορισμένοι πολιτικοί, με συγκεκριμένες προδιαγραφές, πείθουν τον κ. Παπαδήμο να παίξει το ρόλο που του έταξε η ιστορία. Ο κ. Παπαδήμος παραιτείται, ας πούμε πριν το Πάσχα, φτιάχνει πολιτική κίνηση σωτηρίας και πάμε σε εκλογές, το όνειρο του κ. Σαμαρά και ο εφιάλτης του κ. Παπανδρέου. Κατά την Public Issue, η αποδοχή του κ. Παπαδήμου τώρα είναι 60% και αποτελεί αξιόπιστη βάση πάνω στην οποία ο ίδιος μπορεί να «χτίσει» με υπαρκτά πολιτικά υλικά, τύπου κ. Γιαννίτση, αλλά όχι με «μπάζα». Το υγιές ΠΑΣΟΚ που έχει μεταναστεύσει ή αδρανήσει και το κομμάτι της ΝΔ που παθαίνει αλλεργία με τους τυχοδιωκτισμούς του κ. Σαμαρά, είναι ισχυρά πολιτικά ρεύματα που θα ήθελαν ξαναβρούν την κοίτη που τα γέννησε. Κεντρικές τους ιδέες η δημοκρατία, η πρόοδος, η δημιουργία και η ηθική ως κοινωνικές αξίες. Σε αυτούς θα προστεθούν εύκολα οι οραματικοί αριστεροί του Λευτ. Παπαγιαννάκη που σήμερα αγνοούνται ή βρίσκονται αναγκαστικά στη ΔΗΜΑΡ, αλλά και πολλοί απογοητευμένοι και ακόμη περισσότεροι που αδιαφορούν για την πολιτική. Αυτοί είναι, τελικά, η μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, και μπορούν να αναλάβουν το νέο ξεκίνημα της χώρας. Όταν αυτοί ξαναβρούν τη δημοκρατική πολιτική τους αναφορά, τα σημερινά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα μείνουν «πουκάμισα αδειανά».
Ο κ. Παπαδήμος είναι η θεόσταλτη μοναδική ευκαιρία, γιατί, «τύχη αγαθή», είναι ήδη Πρωθυπουργός. Εμείς μόνοι μας ποτέ δεν θα τον εκλέγαμε. Διαθέτει το προφίλ και την ουσία που απαιτούν αυτοί που θα μας συντηρούν για 10 χρόνια. Ήδη αποκαλύπτει προσόντα που δεν γνωρίζαμε. Η φράση «δεν θα μας κρίνει η Τρόικα, θα μας κρίνει η Ιστορία» στην ομιλία για τον προϋπολογισμό, δείχνει πολιτικό αισθητήριο και εθνικό φρόνημα. Η γνώση της οικονομίας, και η σχέση του με όσους καθορίζουν τις τύχες μας δεν αμφισβητείται. Η ελευθερία από προσωπικές δουλείες, αποτελεί προσόν που κανένας από τους διαθέσιμους επίδοξους σωτήρες μας δεν διαθέτει, τώρα ή στο παρελθόν. Ο κ. Παπαδήμος έδειξε τα πρώτα σημάδια. Δεν κάνει διαχείριση συμβόλων, αλλά ασκεί την εξουσία για το δικά μας καλό και με γνώμονα ιδέες με τις οποίες όλοι συμφωνούμε. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να ανακτήσουμε το ηθικό μας και να στρατευθούμε σε μία προσπάθεια που χρειάζεται δουλειά από όλους. Ας ελπίσουμε ότι κάποιοι θα πείσουν τον Πρωθυπουργό να το επιχειρήσει. Ο Έλληνας θα στοιχηθεί πίσω από μία κυβέρνηση που, μετά από πολλά χρόνια, στηρίζεται σε αυτό που αποκαλέσαμε πολιτική ηθική. Ίσως μερικοί θα πληρώναμε και τους φόρους μας με μία κυβέρνηση Παπαδήμου.

Advertisements

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: