«ΑΛΛΟΣ ΛΑΟΣ»

Μιλούσα με πρώην Υπουργό Οικονομικών που έζησε την εμπειρία της χρεοκοπίας. Την ξεπέρασε χωρίς φόρους ή οριζόντια μείωση μισθών και συντάξεων. «Μόνο εσωτερικές ανακατατάξεις, παρακολούθηση δαπανών και έλεγχο σε κάθε κονδύλι και εκταμίευση. Σε ένα χρόνο δείξαμε πρωτογενές πλεόνασμα», μου είπε, αλλά, συνέχισε με πίκρα, «τότε ήταν άλλος λαός, άλλη ή έννοια του Υπουργού και άλλη η αξιοπιστία στην Κοινωνία». Στην Κυριακάτικη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 2ας Οκτωβρίου, ο πρώτος τίτλος ήταν το άρθρο «SOS από Σημίτη». Το διάβασα με νοσταλγία για ένα τρόπο διακυβέρνησης που, δυστυχώς, πέρασε. Τη χειρουργική προσέγγιση που πολλοί πολιτικοί αεριτζήδες κυρίως του κόμματός του, μίσησαν και άλλοι λοιδόρησαν. Τη βαρύτητα που αποκτά η σπανιότητα των παρεμβάσεών του (και, δυστυχώς, η ακρίβεια των προβλέψεών) σε σχέση με τη σημερινή λογοδιάρροια Υπουργών, μετά από κάθε αποτυχημένη προσπάθεια. Το κύρος της επαφής με το πραγματικό Ευρωπαϊκό οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον και όχι με νεφελώδεις «επιχειρηματικές» πρωτοβουλίες , ή ονειρικές σχέσεις με άσχετους θεσμούς. Μας είπε ότι δεν υπάρχει χώρος για σχέδια Δραχμής, έξοδο από την ΟΝΕ, νταηλίκια , ή «επαναδιαπραγμάτευση». Για άλλη μία φορά, την τρίτη σε τρία χρόνια, ο Κ. Σημίτης είπε: «σοβαρευτείτε γιατί θα καταστραφεί η χώρα και εμείς μαζί». Είναι γνωστό τί συμβαίνει συνήθως στην τρίτη προειδοποίηση. Η βαρύτητα των λεγομένων για το μέλλον ήταν τέτοια που σχεδόν συγχωρούσες τη σιωπή για τα τραγικά σφάλματα της δεύτερης θητείας του. Και αυτό γιατί ο Σημίτης ήταν ο τελευταίος μίας γενιάς πολιτικών που σήμερα λείπουν.
Μετά από λίγο διάβασα το πρωτοσέλιδο των Financial Times: «Οι απεργίες εμποδίζουν τη σωτηρία της Ελλάδας». Περιέγραφε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Κυβέρνηση για να εφαρμόσει πολιτικές που έχει συμφωνήσει με τους δανειστές της. Αναφερόταν στην αντίδραση από αυτούς που «δεν πληρώνουν», από κόμματα που προτρέπουν σε οργανωμένη «ανυπακοή», και, κυρίως από το κόμμα που κυβερνά. Το μήνυμα ήταν η αμφιβολία για τη δυνατότητα της Ελλάδας να «σωθεί». Διαβάζοντας τους Times, με το άρθρο του Κ. Σημίτη ακόμη στο μυαλό μου, κατάλαβα ότι η Ελλάδα πηγαίνει γρήγορα στην καταστροφή. Και με αυτά που μου είπε και ο φίλος πρώην Υπουργός Οικονομικών, κατάλαβα και το γιατί. Άλλος λαός, άλλη Κυβέρνηση, άλλη χώρα, θα πρόσθετα και εγώ. Μας τέλειωσαν οι Ράλληδες και οι Παπαληγούρες, όπως χάθηκαν οι Μαύροι, οι Γιαννόπουλοι και οι Ζολώτες. Όπως να το κάνουμε, άλλο το ΚΚΕ του Φλωράκη και άλλο της Παπαρήγα, άλλος ο Συνασπισμός του Παπαγιαννάκη και άλλος ο ΣΥΡΙΖΑ ΤΟΥ Αλαβάνου και του Τσίπρα. Και, κυρίως, άλλο η κοινωνία του Βέγγου του 1960 και άλλο η Μύκονος, η Πάρος και η Τζιά του 2008.
Τι άλλαξε, όμως, σε 20 χρόνια και πώς θα ξαναβρούμε τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις λειτουργίας ως χώρα, ως λαός, ως κοινωνία, ως σύγχρονο Κράτος; Αναλύσεις από επιστήμονες και πολιτικούς υπάρχουν (μία σοβαρή κυβέρνηση θα είχε ήδη φτιάξει ένα think tank, για να προετοιμάσει ανάλογες πολιτικές). Χωρίς να είμαι ειδικός, νομίζω ότι η διάλυση της κοινωνίας και της οικονομίας, οφείλεται στην καταρράκωση, τη σχετικοποίηση και, τελικά, την ακύρωση της έννοιας της προσωπικής εντιμότητας, όχι ως προς το νόμο, αλλά ως προς τους ηθικούς κανόνες. Η χαλάρωση ξεκίνησε με την ισοπέδωση αξιών και στάσεων ζωής που υπηρέτησαν τη μεταπολεμική κοινωνία και οικονομία καλά, μέχρι το 1965. Η Δικτατορία και η Αλλαγή του 1981 έφεραν την ταχεία και σχεδόν βίαιη ενσωμάτωση στη μεσαία τάξη κοινωνικών στρωμάτων που ήσαν ανέτοιμα για την ένταξη αυτή. Κάποιοι τους είπαν ότι σε ελάχιστα χρόνια θα μπορούσαν να φτάσουν εκεί που οι πατεράδες και οι παππούδες τους χρειάσθηκαν μία και δύο γενιές και πολύ κόπο για να φτάσουν. Το ρεσάλτο στην κοινωνική και οικονομική ανέλιξη έγινε με την ανοχή της πολιτικής ηγεσίας, με δανεικά και με αντάλλαγμα την εδραίωση του κόμματος στην εξουσία. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε το ίδιο ανέντιμα από όλα τα κόμματα, Δεξιά και Αριστερά. Η κοινωνία έμαθε ότι το έτοιμο, το τζάμπα και το εύκολο είναι δικαίωμα, που μάλιστα περιβάλλεται με τη θεσμική προστασία του νόμου. Έτσι χτίσθηκαν τα «κεκτημένα», ως περιφρόνηση για την εντιμότητα. Ποιο ανέντιμο πράγμα από τη διόγκωση του Κράτους σε βάρος του ιδιώτη επιχειρηματία, μαγαζάτορα και εργαζόμενου δεν υπάρχει. Η προσωπική ανεντιμότητα πολιτικών, πολιτευτών, κομματικών και συνδικαλιστών εξέθρεψαν μία κοινωνία- τέρας που τώρα απειλεί να την κατασπαράξει. Αυτό πρέπει να κατανοήσει και να αποδεχθεί ο «μεταλλαγμένος», πλέον, ελληνικός λαός. Αφού το κατανοήσει και το αποδεχθεί, οφείλει να δείξει άμεσα την πόρτα της εξόδου σε αυτούς που έφεραν την καταστροφή. Να επιβάλλει αλλαγή κυβέρνησης, αλλά και πολιτικού «υποδείγματος» χωρίς να καταστρέψει την πατρίδα με καταλήψεις, απεργίες και βανδαλισμούς, ή την παράδοσή της σε επικίνδυνους εθνικιστές . Εκτός και αν πρέπει να φτάσουμε στην αυτοχειρία, κάτι που δεν αποκλείεται, ως το τελευταίο στάδιο της απόγνωσης, κατά τους ψυχίατρους.

Advertisements

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: