Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Όταν το 2009 ξεκινούσε η συζήτηση για τα προβλήματα με αφορμή την κρίση, είχαμε δύο κύριες «σχολές» σκέψης. Η μία, με κύριο εκφραστή το ΙΟΒΕ, πρότεινε μείωση των ελλειμμάτων με το «κάψιμο του λίπους, που δημιούργησε η παραδοσιακή λειτουργία της οικονομίας στο πλαίσιο του πελατειακού κράτους, με αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος, απελευθέρωση επαγγελμάτων και αξιοποίηση κρατικής περιουσίας. Η άλλη, με κύριο εκφραστή τον Αλέκο Παπαδόπουλο, τόνιζε την ανάγκη συνολικού ανασχεδιασμού της οικονομίας, αλλά και του πολιτικού συστήματος, με αναθεώρηση του ρόλου του Κράτους και αναστοχασμό της Κοινωνίας σχετικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών. Δύο χρόνια μετά, είναι εμφανές ότι η κυβερνητική πολιτική δεν έχει, ακόμη, αποφασίσει προς ποια κατεύθυνση πρέπει να στραφεί.
Οι τελευταίες εξελίξεις στο χώρο της Υγείας αναδιατυπώνουν το ίδιο ερώτημα σε ένα συγκεκριμένο χώρο. Η Υγεία είναι ίσως ο τομέας με το περισσότερο «λίπος» στο σύνολο της οικονομίας. Η διαμόρφωση της εθνικής δαπάνης στο 11% του ΑΕΠ, από τα υψηλότερα ποσοστά στην ΕΕ, με δεδομένο το χαμηλό επίπεδο των προσφερόμενων υπηρεσιών, είναι απαράδεκτη. Αυτό παραπέμπει σε δυνατότητα μεγάλης εξοικονόμησης που ορισμένοι, μεταξύ αυτών και η Τρόικα, εκτιμούν σε τουλάχιστον 2% του ΑΕΠ, ή 4,5 δις € σε σχέση με το 2009. Στην τελευταία 10ετία, 45 δις € έφυγαν από τους δημόσιους και οικογενειακούς προϋπολογισμούς και κατέληξαν σε προσωπικούς λογαριασμούς γιατρών και προμηθευτών και σε ξένες τράπεζες. Είμαι μεταξύ αυτών που πιστεύουν ότι η συνολική δαπάνη υγείας, δημόσια και ιδιωτική, μπορεί να μειωθεί με ταυτόχρονη αναβάθμιση των υπηρεσιών. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να γίνει αν δεν αναθεωρήσουμε ριζικά τις απόψεις μας σχετικά με το ρόλο της δημόσιας υγείας, των δικαιωμάτων μας αλλά και των υποχρεώσεών μας.
Πριν από δύο εβδομάδες παρουσιάσθηκε η πρόταση για την αναδιάρθρωση των νοσοκομείων που κινήθηκε σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση. Η Μελέτη που εκπονήθηκε είναι μία μείζων παρέμβαση με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας των υπηρεσιών υγείας, αλλά και την εξοικονόμηση πόρων που σπαταλούνται χωρίς αποτέλεσμα. Προτείνουμε μικρή μείωση των νοσοκομείων και προσαρμογή της απασχόλησης, κυρίως των γιατρών, στις πραγματικές ανάγκες, κάτι που σημαίνει και αύξηση του αριθμού των νοσηλευτών. Προτείνουμε ομαδοποίηση των νοσοκομείων με κοινές διοικήσεις, λειτουργία και σχεδιασμό υπηρεσιών για να επιτύχουμε οικονομίες κλίμακας και αποδοτικότητα. Προτείνουμε, τέλος, ένα ανθρωποκεντρικό σύστημα υγείας που λειτουργεί με στόχο τα κύρια νοσήματα, προς όφελος των πολιτών, με αναδιάρθρωση της επείγουσας φροντίδας και ένα νέο ρόλο για την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας . Η τελική πρόταση είναι η αναθεώρηση του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την υγεία, δηλαδή ως κοινωνικό αγαθό και όχι ως τρόπο απασχόλησης ή προσπορισμού εισοδημάτων.
Οι αλλαγές στην Υγεία πρέπει να στοχεύουν στο λίπος που δημιούργησαν δεκαετίες ανομίας, διαφθοράς, αλλά και αγαστής συνεργασίας κλαδικών συμφερόντων και μικροπολιτικής. Χρειαζόμαστε λιγότερα, μεγαλύτερα και καλύτερα νοσοκομεία, λιγότερους γιατρούς περισσότερους νοσηλευτές και οργάνωση που θα εξοντώσει τα τρωκτικά και τα πιράνχας που απετέλεσαν το βολικό άλλοθι μίας πολιτικής και διοικητικής γραφειοκρατίας χωρίς έμπνευση και με μειωμένη ηθική. Ένα σύστημα υγείας που δεν απορροφά χρήσιμους πόρους που χρειάζονται για επενδύσεις, αλλά γίνεται κέντρο αριστείας στην ευρύτερη περιοχή. Ο ρόλος του Κράτους, όπως συμβαίνει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να είναι ρυθμιστικός και κανονιστικός. Μία κατακερματισμένη κοινωνία, με Οθωμανικές καταβολές, στην οποία άτομα και ενώσεις ατόμων επιδιώκουν ατομικά συμφέροντα σε βάρος της κοινωνίας, έφθασε στη χρεοκοπία. Αν η χώρα θέλει να συνεχίσει να υπάρχει και, το κυριότερο, να φθάσει στο επίπεδο που ταιριάζει στα πλεονεκτήματα που προσφέρει η γεωγραφική της θέση, η ιστορία της και η ποιότητα του πολιτισμού της, οφείλει να αλλάξει. Η φυσική δημιουργικότητα του Έλληνα πρέπει να απελευθερωθεί από τα δεσμά του κρατισμού, αλλά και να προσαρμοσθεί στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους. Η αυτογνωσία και η συστράτευση των υγιών δυνάμεων του τόπου, απαραίτητη στο σύνολο της κοινωνίας, αποτελούν όρο επιτυχίας και για την αναδιάρθρωση του συστήματος υγείας.

Advertisements

Ετικέτες:

Ένα Σχόλιο to “Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ”

  1. Γρηγόριος Καράχατζης Says:

    Συγχαρητήρια για το πολύ ενδιαφέρον άρθρο σας το οποίο όμως γεννά και σχετικά ερωτηματικά…
    ενα σύστημα υγείας όπως όλοι οι φορείς παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών οφείλει να είναι ΠΕΛΑΤΟ-κεντρικό.
    με βάση αυτή την αρχή, έστω και με περιορισμένο και για αυτό άδικο τρόπο , οι υποπαραγωγικοί και πολυπληθείς υψηλόμισθοι δημόσιοι υπάλληλοι αφενός έχουν ελεύθερη επιλογή γιατρού για εξωνοσοκομειακές πράξεις αφετέρου το κρατικό τους ταμείο έχει καθιερώσει τις ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ατομικές συμβάσεις..
    επεκτείνοντας αυτή την ΣΩΣΤΗ αρχή , αυτό το δικαίωμα δόθηκε πριν λίγους μήνες και στους χαμηλόμισθους ιδιωτικούς υπαλλήλους του ΙΚΑ..
    στη προοπτική ιδρυσης ΕΝΟΣ ταμείου υγείας για όλους τους ασφαλισμένους..
    με βάση τα παραπάνω είναι ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΗ η στέρηση αυτού του δικαιώματος της ελεύθερης επιλογής γιατρού για νοσοκομειακές πράξεις.
    γιατί να μην έχουν δικαιώμα επιλογής ιατρού οι ασθενείς για νοσοκομειακό έργο στα νοσοκομεία του ΕΣΥ, για πράξεις κυρίως χειρουργικές, αμοιβόμενοι οι ιατροί από το ταμείο των ασφαλισμένων με αντίστοιχο τρόπο , δηλαδή κατά πράξη, όπως κατά την κλινική εξέταση των 20 ευρώ ….??
    ( φυσικά κατόπιν αναπροσαρμογής της σημερινής τιμής, η οποία σήμερα συχνά είναι χαμηλότερη της απλής ιατρικής πράξης…)
    όταν επιπρόσθετα οι νοσοκομειακές πράξεις έχουν τον χαμηλότερο δείκτη τεχνητής ζήτησης , λόγω εξαιρετικών περιορισμών στην επαναληψιμότητα..
    έτσι μια κλινική εξέταση-επίσκεψη μπορεί να επαναλαμβάνεται καταχρηστικά πολλάκις και για αυτό πολύ σωστά έχουν τεθεί σχετικοί περιορισμοί..
    αντίθετα μια εγχείρηση αφαίρεση χολής , σπάνια και δύσκολα επαναλαμβάνεται καταχρηστικά, ιδιαίτερα όταν έχει καλή έκβαση…!!
    η δε αναπροσαρμογή της τιμής της χειρουργικής επέμβασης θα προέλθει από ανάλογη περικοπή των τεράστιων δαπανών υγείας στο ΕΣΥ, οι οποίες ουδεμία σχέση έχουν με την αποζημίωση του ιατρού-παρόχου…
    είτε γραφειοκρατικών , είτε περι-ιατρικών τεράστιων σπάταλων δαπανών οι οποίες απουσιάζουν από τον ιδιωτικό τομέα , στον οποίο συχνα οι γιατροί κάνουν έργο και νοσηλευτικό και γραφειοκρατικό – το υπουργείο εξέδωσε πρόσφατα εγκύκλιο για την αποδοχή πληρωμών τα σαββατοκύριακα από ανασφάλιστους..
    αναμένουμε τις πολύ γόνιμες ιδέες σας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: