Archive for Μαΐου 2011

Η Ν.Δ ΚΑΙ Η ΡΩΣΙΚΗ ΡΟΥΛΕΤΑ

Μαΐου 30, 2011

Μία ζαλισμένη χώρα με καταρρακωμένο το ηθικό, παρακολουθεί μικρούς ηγέτες να επιδίδονται σε πολιτικά παίγνια άλλων εποχών. Αν υπήρχε πολιτικό «θυμόμετρο», δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα έδειχνε. Οι «Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα» είναι η μόνη απεγνωσμένη, αλλά υπέροχα πολιτισμένη αντίδραση μίας κοινωνίας που νοιώθει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια της. Κάποιοι πολιτικοί δείχνουν να είναι ακόμη στον … κόσμο τους, αλλά και πολλοί καταλαβαίνουν τι γίνεται και τι έρχεται, αλλά δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν. Κάποιο, τέλος, παίζουν επικίνδυνα παιγνίδια στα όρια της εθνικής προδοσίας. Ας δούμε, τρία δεδομένα για τα οποία δεν μπορεί να υπάρχει αντίρρηση, αλλά οδηγούν σε ένα κρίσιμο ερώτημα
Πρώτον: Η χώρα σήμερα έχει τεράστιο πρωτογενές έλλειμμα της τάξης του 10% του ΑΕΠ. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην παταγώδη αποτυχία του φοροεισπρακτικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ το 2010, αλλά και στην αναπόφευκτη ύφεση που έφερε η προσπάθεια συμμαζέματος των ελλειμμάτων της περιόδου 2007-2009. Αυτό σημαίνει ότι χωρίς εξωτερικό δανεισμό τώρα και όλο το 2012, η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να πληρώσει μισθούς για στρατό, αστυνομία, εκπαίδευση, υγεία και συντάξεις σε όλους τους πρώην δημόσιους υπαλλήλους. Επίσης, θα αφήσει απλήρωτα ομόλογα που λήγουν το 2011 και το 2012, δηλαδή θα χρεοκοπήσει. Οι τράπεζες θα κλείσουν και τα υπόλοιπα τα αφήνω στη φαντασία σας (εφιάλτης για πολλούς, όνειρο για ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ). Αυτό θα συμβεί τον Ιούλιο του 2011, αν δεν πάρουμε την 5η «Δόση» (κάθε συνειρμός με μία χώρα «πρεζάκια» των δανεικών δεκτός).
Δεύτερον: Η μείωση της φορολογίας που προβλήθηκε με το περίφημο «Ζάππειο-ΙΙ μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να έχει ισχυρό αναπτυξιακό αποτέλεσμα και να αυξήσει τα έσοδα, μετά από τουλάχιστον 2 χρόνια. Αν οι εγκέφαλοι της Ν.Δ. ισχυρισθούν ότι τα έσοδα θα αυξηθούν άμεσα, μέσα στο 2011, τόσο ώστε να μην χρειάζεται η 5η Δόση του Μνημονίου, ο ελληνικός λαός δικαιούται να ζητήσει εξηγήσεις και να πουλήσει αυτήν την πατέντα στη διεθνή αγορά (ίσως έτσι να καλύψει και μέρος του Χρέους). Δυστυχώς, κάθε πρωτοετής φοιτητής, όχι μόνο Οικονομολόγος, το αποκλείει.
Τρίτον: Η μείωση της φορολογίας τώρα, θα έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την αύξηση του ελλείμματος στο 17% του ΑΕΠ το 2011και στο 22% το 2012. Οι υπολογισμοί έγιναν από την Τρόικα πριν από λίγες ημέρες, παρόντων των συμβούλων της Ν.Δ. (διαψεύσεις δεν γίνονται αποδεκτές). Ο λόγος είναι απλός. Όταν κόβεις έσοδα σήμερα, αυξάνεις το σημερινό έλλειμμα. Το τι θα γίνει αύριο, κανείς δεν ξέρει και, όπως είπε και ο Keynes, τότε μπορεί να είμαστε και πεθαμένοι. Άλλωστε, ο «αιφνίδιος θάνατος»(sudden death) από κατάρρευση των τραπεζών ως αποτέλεσμα της στάσης πληρωμών, είναι ο τρόμος με τον οποίο κοιμούνται κάθε βράδυ οι νουνεχείς περί τα οικονομικά, τραπεζίτες και όχι μόνο.
Προκύπτει, συνεπώς, το ερώτημα γιατί η Ν.Δ. επιμένει σε ένα επιχείρημα που δεν έχει λογική. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η άγνοια, αν και οι ιδεοληψίες ορισμένων μπορεί όντως να τυφλώνουν ακόμη και τη στοιχειώδη κρίση που προφανώς διαθέτουν. Η απάντηση μάλλον είναι ότι στη Ν.Δ. δεν «πιστεύουν» ότι η Ευρώπη και το ΔΝΤ θα «μας αφήσουν έτσι». Το δεν «πιστεύουν», όμως, δεν είναι από προνομιακή εσωτερική πληροφόρηση που μόνο αυτοί κατέχουν. Είναι τυφλή πίστη, έστω αποτέλεσμα ανάλυσης βάσει υποθέσεων, είναι, δηλαδή, κάτι αβέβαιο, κάτι, τελικά σαν πολιτικός «τζόγος».
Αυτό είναι κατάπτωση. Το φαινόμενο μίας ολόκληρης παράταξης που παίζει πολιτική «Ρώσικη Ρουλέτα» με την τύχη μίας χώρας και ενός λαού με μόνο τίμημα την πραγματοποίηση μίας προσωπικής «ονείρωξης» του αρχηγού, αλλά και κάποιων σαλταρισμένων συμβούλων είναι θλιβερό. Αυτή η παράταξη, που κάποτε εκπροσωπούσε σχεδόν ολόκληρη την αστική τάξη, έστω και με κάποιες «πρώιμες» δημοκρατικές εκτροπές, μας πηγαίνει τώρα σε ένα οικονομικό 1945. Το ότι αυτό συμπίπτει και με τον παράδεισο του πολιτικού 1945 που ονειρεύεται το ΚΚΕ για να πάρει τον «2ο Γύρο», είναι δευτερεύον, αλλά όχι αμελητέο ως άλλη μία ανατριχιαστική εκδοχή.
Τα λάθη της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είναι τεράστια και πρέπει να αναλυθούν και να διορθωθούν άμεσα, με ριζικές αλλαγές πολιτικής και προσώπων. Ο ρόλος μίας νουνεχούς και σοφής αντιπολίτευσης είναι όσο ποτέ κρίσιμος. Αν το ρόλο αυτό τον παίξει σωστά, η Μείζων Αντιπολίτευση, η εξουσία σε μία χώρα που θα έχει σωθεί και με τη δική της σύμπραξη μπορεί να αποκτά νόημα (κάτι που φαίνεται ότι αντιλαμβάνεται ο πανούργος κ. Καρατζαφέρης). Αντίθετα, διερωτάται κανείς σε ποια χώρα σκοπεύει να κυβερνήσει ο κ. Σαμαράς με τη σημερινή του πολιτική. Μήπως στην Ελλάδα της Δραχμής;;;

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ… ΝΤΟΜΙΝΙΚ

Μαΐου 20, 2011

Μερικά σημεία για να μας βοηθήσουν στην ανάλυση και κατανόηση ενός σύνθετου φιλοσοφικού ερωτήματος, σχετικά με τη μεταχείριση του Dominic Strawss-Chan:
1. Ο φίλος (Ντομινίκ) στη …. δυστυχία φαίνεται. Πάνω στην συλλογική κατάθλιψη και πανικό, μας χάρισε λίγο γέλιο, έστω και πικρό.

2. Οι Αμερικανοί και ειδικά ο «χοντρός λαός» είναι απίστευτα πουριτανοί, φασιστόμουτρα, θρησκόληπτοι, ρατσιστές δηλαδή πολύ Ρεπουμπλικάνοι (αυτό είναι το χειρότερο, γιατί ως τέτοιοι … κυβερνάνε κιόλας). Εδώ ο φίλος Ν. Δήμου is spot on. Μην παρασύρεστε από τους υπέροχους Liberals, όπως η αφεντιά μου και πολλοί φίλοι, Αμερικανοσπουδασμένοι και μυημένοι στα χρόνια της μάχης κατά του Πολέμου του Βιετ Ναμ, το Womens Lib, και τον αγώνα για Civil Rights, ή τους διανοούμενους του East Coast, New York, Boston, αλλά και San Fransisco.

3. Οι Αμερικανοί είναι γνωστο ότι επιδίδονται σε σχετικά χοντροκομμένα πρακτοριλίκια-παρεμβάσεις-επεμβάσεις-παρενοχλήσεις. Σκεφθείτε το Bay of Pigs, Λατινική Αμερική Iraque, κλπ, (βλ. και το Shock Doctrine της Naomi Klein).

4. Η αδυναμία του Δολλαρίου είναι πολύ πιο επικίνδυνη με έναν ξένο στο IMF και μετά στη Γαλλική Προεδρία, ειδικά αν δεν ελέγχεται. Νομίζω ότι θα μάθουμε περισσότερα σύντομα. Σε κάθε περίπτωση, για τους Αμερικανούς που ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία, οι χειρότεροι «εχθροί» είναι κάτι σαν τους … Γάλλους.

5. Το exposure του Straus Khan, σε αντίθεση με την απίστευτα αποτελεσματική «εξαφάνιση» της Καμαριέρας (αλήθεια φαντάζεστε πόσοι θα την έψαχναν τις πρώτες ώρες και μέρες) με κάνει να σκέφτομαι πολλά.

Εγώ, πάντως λυπήθηκα. Θα μου λείψει και θα κάνω Πάρτυ αν μας βγει σκευωρία. Αλλοιώς, ας σκεφθούμε αν ο Ντομινικ αξίζει, ως άρρωστος άνθρωπος, τέτοια τιμωρία, όταν κυκλοφορούν ακόμη ελεύθεροι οι Rumsfeldt και Cheney.

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Μαΐου 12, 2011

Όταν το 2009 ξεκινούσε η συζήτηση για τα προβλήματα με αφορμή την κρίση, είχαμε δύο κύριες «σχολές» σκέψης. Η μία, με κύριο εκφραστή το ΙΟΒΕ, πρότεινε μείωση των ελλειμμάτων με το «κάψιμο του λίπους, που δημιούργησε η παραδοσιακή λειτουργία της οικονομίας στο πλαίσιο του πελατειακού κράτους, με αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος, απελευθέρωση επαγγελμάτων και αξιοποίηση κρατικής περιουσίας. Η άλλη, με κύριο εκφραστή τον Αλέκο Παπαδόπουλο, τόνιζε την ανάγκη συνολικού ανασχεδιασμού της οικονομίας, αλλά και του πολιτικού συστήματος, με αναθεώρηση του ρόλου του Κράτους και αναστοχασμό της Κοινωνίας σχετικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών. Δύο χρόνια μετά, είναι εμφανές ότι η κυβερνητική πολιτική δεν έχει, ακόμη, αποφασίσει προς ποια κατεύθυνση πρέπει να στραφεί.
Οι τελευταίες εξελίξεις στο χώρο της Υγείας αναδιατυπώνουν το ίδιο ερώτημα σε ένα συγκεκριμένο χώρο. Η Υγεία είναι ίσως ο τομέας με το περισσότερο «λίπος» στο σύνολο της οικονομίας. Η διαμόρφωση της εθνικής δαπάνης στο 11% του ΑΕΠ, από τα υψηλότερα ποσοστά στην ΕΕ, με δεδομένο το χαμηλό επίπεδο των προσφερόμενων υπηρεσιών, είναι απαράδεκτη. Αυτό παραπέμπει σε δυνατότητα μεγάλης εξοικονόμησης που ορισμένοι, μεταξύ αυτών και η Τρόικα, εκτιμούν σε τουλάχιστον 2% του ΑΕΠ, ή 4,5 δις € σε σχέση με το 2009. Στην τελευταία 10ετία, 45 δις € έφυγαν από τους δημόσιους και οικογενειακούς προϋπολογισμούς και κατέληξαν σε προσωπικούς λογαριασμούς γιατρών και προμηθευτών και σε ξένες τράπεζες. Είμαι μεταξύ αυτών που πιστεύουν ότι η συνολική δαπάνη υγείας, δημόσια και ιδιωτική, μπορεί να μειωθεί με ταυτόχρονη αναβάθμιση των υπηρεσιών. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να γίνει αν δεν αναθεωρήσουμε ριζικά τις απόψεις μας σχετικά με το ρόλο της δημόσιας υγείας, των δικαιωμάτων μας αλλά και των υποχρεώσεών μας.
Πριν από δύο εβδομάδες παρουσιάσθηκε η πρόταση για την αναδιάρθρωση των νοσοκομείων που κινήθηκε σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση. Η Μελέτη που εκπονήθηκε είναι μία μείζων παρέμβαση με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας των υπηρεσιών υγείας, αλλά και την εξοικονόμηση πόρων που σπαταλούνται χωρίς αποτέλεσμα. Προτείνουμε μικρή μείωση των νοσοκομείων και προσαρμογή της απασχόλησης, κυρίως των γιατρών, στις πραγματικές ανάγκες, κάτι που σημαίνει και αύξηση του αριθμού των νοσηλευτών. Προτείνουμε ομαδοποίηση των νοσοκομείων με κοινές διοικήσεις, λειτουργία και σχεδιασμό υπηρεσιών για να επιτύχουμε οικονομίες κλίμακας και αποδοτικότητα. Προτείνουμε, τέλος, ένα ανθρωποκεντρικό σύστημα υγείας που λειτουργεί με στόχο τα κύρια νοσήματα, προς όφελος των πολιτών, με αναδιάρθρωση της επείγουσας φροντίδας και ένα νέο ρόλο για την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας . Η τελική πρόταση είναι η αναθεώρηση του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την υγεία, δηλαδή ως κοινωνικό αγαθό και όχι ως τρόπο απασχόλησης ή προσπορισμού εισοδημάτων.
Οι αλλαγές στην Υγεία πρέπει να στοχεύουν στο λίπος που δημιούργησαν δεκαετίες ανομίας, διαφθοράς, αλλά και αγαστής συνεργασίας κλαδικών συμφερόντων και μικροπολιτικής. Χρειαζόμαστε λιγότερα, μεγαλύτερα και καλύτερα νοσοκομεία, λιγότερους γιατρούς περισσότερους νοσηλευτές και οργάνωση που θα εξοντώσει τα τρωκτικά και τα πιράνχας που απετέλεσαν το βολικό άλλοθι μίας πολιτικής και διοικητικής γραφειοκρατίας χωρίς έμπνευση και με μειωμένη ηθική. Ένα σύστημα υγείας που δεν απορροφά χρήσιμους πόρους που χρειάζονται για επενδύσεις, αλλά γίνεται κέντρο αριστείας στην ευρύτερη περιοχή. Ο ρόλος του Κράτους, όπως συμβαίνει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να είναι ρυθμιστικός και κανονιστικός. Μία κατακερματισμένη κοινωνία, με Οθωμανικές καταβολές, στην οποία άτομα και ενώσεις ατόμων επιδιώκουν ατομικά συμφέροντα σε βάρος της κοινωνίας, έφθασε στη χρεοκοπία. Αν η χώρα θέλει να συνεχίσει να υπάρχει και, το κυριότερο, να φθάσει στο επίπεδο που ταιριάζει στα πλεονεκτήματα που προσφέρει η γεωγραφική της θέση, η ιστορία της και η ποιότητα του πολιτισμού της, οφείλει να αλλάξει. Η φυσική δημιουργικότητα του Έλληνα πρέπει να απελευθερωθεί από τα δεσμά του κρατισμού, αλλά και να προσαρμοσθεί στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους. Η αυτογνωσία και η συστράτευση των υγιών δυνάμεων του τόπου, απαραίτητη στο σύνολο της κοινωνίας, αποτελούν όρο επιτυχίας και για την αναδιάρθρωση του συστήματος υγείας.