ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Το ελληνικό σύστημα υγείας χαρακτηρίζεται από μία σύνθετη, αρκετά ασαφή και όχι πάντα έντιμη σχέση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού. Μετά το 1983, διαμορφώθηκε ένα δημόσιο σύστημα παροχής υπηρεσιών με δύο κύριους πόλους, το ΕΣΥ στη νοσοκομειακή και το ΙΚΑ στην ανοικτή (εξωνοσοκομειακή) φροντίδα. Παράλληλα αναπτύχθηκε και διογκώθηκε ένα ιδιωτικό σύστημα, με πεδίο αναφοράς το σύνολο της φροντίδας υγείας. Ο ιδιωτικός τομέας κυριαρχεί στα διαγνωστικά και στην τεχνολογία, ανταγωνίζεται το δημόσιο σε μέρος της νοσοκομειακής περίθαλψης στα αστικά κέντρα και λειτουργεί συμπληρωματικά, αλλά άναρχα στην ανοικτή φροντίδα, με πολλές χιλιάδες ελεύθερους επαγγελματίες. Ο ιδιωτικός τομέας στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ιδιωτική δαπάνη που εκτιμάται σε 40-45% της συνολικής εθνικής δαπάνης, αλλά και σε δημόσια χρηματοδότηση, κυρίως μέσω της Κοινωνικής Ασφάλισης. Ο δημόσιος τομέας στηρίζεται σε φόρους και εισφορές, αλλά και σε παράτυπες πληρωμές που δημιουργούν σημαντικά παράνομα εισοδήματα για ορισμένους συντελεστές παραγωγής, κυρίως γιατρούς, τόσο στη νοσοκομειακή όσο και στην ανοικτή δημόσια περίθαλψη. Τα εισοδήματα αυτά αντισταθμίζουν, με ανορθόδοξο, βέβαια, τρόπο την ελλιπή δημόσια χρηματοδότηση.
Στη σημερινή συγκυρία τόσο ο δημόσιος τομέας όσο και ο ιδιωτικός αντιμετωπίζουν σοβαρά, αλλά αντίθετα, προβλήματα. Ο δημόσιος τομέας έχει πρόβλημα, αφ’ ενός μεν, χρηματοδότησης και αφ’ ετέρου ανταπόκρισης στην αυξημένη ζήτηση, που δημιούργησε η οικονομική κρίση. Η κρίση έχει επίσης επηρεάσει αρνητικά τον ιδιωτικό τομέα που αντιμετωπίζει πρόβλημα σχολάζουσας δυναμικότητας. Οι πιθανές συνέπειες είναι αυξημένη κοινωνική ένταση λόγω της αδυναμίας του δημόσιου τομέα να ανταποκριθεί και επιπτώσεις στην ανεργία αν ο ιδιωτικός τομέας υποχρεωθεί σε απολύσεις. Μία λύση στο δίδυμο αυτό πρόβλημα θα ήταν η αναζήτηση συνεργασιών μεταξύ του δημοσίου και το ιδιωτικού τομέα. Σε πολλές περιπτώσεις, η σχολάζουσα δυναμικότητα του ιδιωτικού τομέα θα μπορούσε να ικανοποιήσει δημόσια ζήτηση, με την προϋπόθεση αμοιβαία επωφελών τιμών και συμβάσεων.
Μία μερική έμμεση λύση στο πρόβλημα ήδη διαφαίνεται από πλευράς δημοσίου. Ο νόμος που μόλις ψηφίσθηκε θα προσθέσει δημόσια ζήτηση για χιλιάδες ιδιώτες γιατρούς στην εξωνοσοκομειακή περίθαλψη, με ανακατανομή της «δέσμιας» αγοράς των γιατρών του ΙΚΑ. Ταυτόχρονα, η αναδιοργάνωση των νοσοκομείων του ΕΣΥ, μέσα στο 2011, θα βελτιώσει την απόδοση των δημόσιων νοσοκομείων. Για να επιτευχθεί, όμως, μία ριζικότερη λύση, θα πρέπει να δημιουργηθούν άμεσες συνεργασίες με ταυτόχρονη αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων των δύο τομέων. Ο ιδιωτικός τομέας συχνά παράγει με χαμηλότερο κόστος, αλλά μόνο σε επιλεγμένους τομείς. Ο δημόσιος, αντίθετα, έχει υψηλό κόστος, αλλά «θεραπεύει» και μέρος της ζήτησης όπου ο ιδιωτικός τομέας έχει αδυναμίες (αιμοδοσία, μεταμοσχεύσεις, ογκολογία, επείγουσα φροντίδα κλπ). Μία άλλη μορφή συνεργασίας θα μπορούσε να προέλθει από την μερική αναθεώρηση κανόνων λειτουργίας του δημόσιου τομέα που φαίνεται ότι έχουν ξεπερασθεί από τις εξελίξεις. Τέτοιος είναι ο θεσμός του γιατρού πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, ιδιαίτερα στα νοσοκομεία της επαρχίας, αλλά όχι μόνο. Η θέσπιση του Γιατρού-Συμβούλου, με μερική απασχόληση στους τρεις τομείς (παθολογικό, χειρουργικό, εργαστηριακό) στις εφημερίες και στα εξωτερικά ιατρεία, θα συμπληρώσει ελλείψεις σε ειδικότητες και υποειδικότητες με μικρότερο κόστος για το νοσοκομείο και, ταυτόχρονα, θα βελτιώσει κατά πολύ τις δυνατότητες των επαρχιακών νοσοκομείων. Οι γιατροί αυτοί, που ταυτόχρονα θα ασκούν και την ιδιωτική ιατρική, θα έχουν το κίνητρο να εργασθούν στην επαρχία και έτσι, θα αποφευχθεί το συνηθισμένο φαινόμενο των άγονων προκηρύξεων σε θέσεις πλήρους απασχόλησης που παρουσιάζεται σήμερα.
Η συζήτηση για το ρόλο του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα πρέπει να ανοίξει. Οι παραπάνω σκέψεις είναι μία μόνο μικρή συμβολή.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ”

  1. Nektarios Nikolopoulos Says:

    Κε Λιαρόπουλε ουδεις ιατρός δεν πρόκειται να πάει στην επαρχία απλά και μόνο διότι θα του δίνεται η δυνατότητα να & κάνει ελ. επάγγελμα. Η επαρχία είναι μικρή αγορά και τό ΕΣΥ ανταγωνιστής.
    Δύο τρόποι υπάρχουν για να πάνε οι ιατρόι στην επαρχία.
    1.Μισθολόγιο παρόμοιο με τους Δικαστές.
    2.Ταχεία έναρξη ειδικότητας,ωστε να είναι δυνατή η μετακόμιση όλης της οικογένειας πριν αρχίσουν τα παιδια σχολείο.Με το ισχύον σύστημα λήψης ειδικότητας, οι ιατροί όταν την ολοκληρώνουν τα παιδιά τους ήδη πάνε σχολείο.
    Και μια λεπτομέρεια…άρκετές φορές εφόσον ληφθεί η απόφαση της οικογενειακής μετακόμισης είναι πιο προσοδοφόρα εαν αυτή έχει προορισμό την Αγγλία παρά ….την Κάρυστό.
    Καλη συνέχεια στο έργο σας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: