Archive for Φεβρουαρίου 2011

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΚΑΙ ΧΡΕΟΣ

Φεβρουαρίου 27, 2011

Το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να πουλήσουμε μέρος της «εθνικής περιουσίας» για να μειώσουμε το χρέος. Για κάθε λογικό νοικοκύρη, η απάντηση είναι ναι. Το ερώτημα που με απασχολεί είναι αν μπορούμε, πόσο και πότε. Η απάντηση είναι αποκαρδιωτική και γίνεται πολύ δυσκολότερη με τη συζήτηση που μόλις άνοιξε. Γιατί και πώς άνοιξε, είναι μυστήριο. Κάποιοι ξέρουν, αλλά ο ελληνικός λαός τρελαίνεται από το «σκωτσέζικο ντους» στο οποίο υποβάλλεται. Η δε πολιτική σπέκουλα της μείζονος και της «τρελαμένης» αντιπολίτευσης είναι επιεικώς εξοργιστική και εθνικά επιζήμια, ειδικά, όταν το μεγαλύτερο μέρος του τεράστιου χρέους οφείλεται και σε δικά τους «κατορθώματα».
Το χρέος δημιουργείται από τα ετήσια πρωτογενή ελλείμματα. Κάθε χρονιά που το Κράτος ξοδεύει περισσότερα από όσα μαζεύει δημιουργεί πρωτογενές έλλειμμα. Αυτό προστίθεται στο χρέος και, φυσικά, τοκίζεται. Κάθε χρόνο το Κράτος δανείζεται για να καλύψει τόκους και δόσεις του παλαιού χρέους και το πρωτογενές έλλειμμα. Το διαβόητο Μνημόνιο έχει, συνεπώς, έναν πολύ απλό λόγο ύπαρξης. Μας δίνει δανεικά που καλύπτουν τις ανάγκες του χρέους και το ετήσιο πρωτογενές έλλειμμα, με την υπόσχεση, όμως, ότι θα το μηδενίσουμε το 2014. Αυτό σημαίνει ότι από το 2015 και μετά, το χρέος θα αρχίσει να μικραίνει και θα το χρηματοδοτούμε, πλέον, με τις δικές μας δυνάμεις, δηλαδή από πρωτογενή πλεονάσματα, όπως έγινε τις περισσότερες από τις χρονιές της Πρωθυπουργίας Σημίτη, με αποτέλεσμα την «κατάκτηση» του Ευρώ.
Το χρέος δεν είναι «αόρατο». Μπορεί να το δει κανείς στις πρώην κατάφυτες παρυφές τη Πάρνηθας και της Πεντέλης και στα Ολυμπιακά ερείπια κατεβαίνοντας την Κηφισίας, δεξιά. Του λέει καλημέρα κάθε πρωί. Είναι οι γείτονες, ο κ. Μάκης, 55άρης συνταξιούχος της ΔΕΗ και η κα Γεωργία, μόλις συνταξιοδοτηθείσα από το Υπ. Οικονομικών στα 50 της. Είναι και ο Κωστάκης, ο γιός, 25 χρονών, που προσλήφθηκε από το θείο στο Υπουργείο «με Σύμβαση». Μεταξύ τους, οικογενειακό εισόδημα €8.000 το μήνα, με προσφορά στην εθνική οικονομία ακριβώς μηδέν. Το βλέπουμε στον Έλληνα αγρότη που «πάχυνε» τα τελευταία 30 χρόνια με τις επιδοτήσεις και το καθισιό, τόσο που τα καρδιαγγειακά θερίζουν. Το βλέπουμε στο 600 δις των καταθέσεων στην Ελβετία, στους γάμους στο Παρίσι, στο Χρηματιστήριο του 2000, στους γιατρούς της DePuy, και στα «χρυσά παιδιά» της λαίλαπας του 2004-2009.
Έτσι μαζεύτηκαν τα 350 δις που χρωστάμε σήμερα στα συνταξιοδοτικά ταμεία της Γερμανίας και της Ολλανδίας και όχι στους «σπεκουλαδόρους», όπως ωρύεται η παράφρων αριστερά. Το ζήτημα είναι πώς ξεχρεώνουμε. Ο τρόπος που αναλύσαμε, δηλαδή τα πρωτογενή πλεονάσματα, είναι θεωρητικά σωστός και απόλυτα αναγκαίος, αλλά είναι βραδύς για το μέγεθος του χρέους. Είναι και αβέβαιος, γιατί προϋποθέτει λαό πιο πειθαρχημένο από τον ελληνικό και ταχεία οικονομική ανάπτυξη, κάτι δύσκολο στη σημερινή και προβλεπτή διεθνή συγκυρία. Ο μόνος άλλος τρόπος, συνεπώς, είναι ο αντίστροφος του τρόπου με τον οποίο δημιουργήθηκε το χρέος. Δηλαδή, περισσότερη φαντασία, δημιουργία και δουλειά, και πούλημα σε καλές τιμές όσων φτιάξαμε με δανεικά.
Φυσικά, πουλώντας τα αξιοθρήνητα Ολυμπιακά «σκουπίδια», δεν θα πάρουμε πολλά. Αν, όμως, βρεθεί κάποιος τρελός, κάποια λεφτά θα ξοδέψει για να τα αναπτύξει, κάποιοι θα δουλέψουν, θα εισπράξουμε φόρους και, κυρίως, θα γλυτώσουμε από τα έξοδα που ακόμη μας δημιουργούν. Το ίδιο και με τις περίφημες εθνικές ΔΕΚΟ. Αν παραφρονήσει κάποιος και αγοράσει το 30% της ΔΕΗ, πακέτο με τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, θα νοιώσει κανείς «εθνική ντροπή» ή αντίθετα απέραντη ανακούφιση; Εθνική ντροπή είναι να χάνεις τα καλύτερα παιδιά σου γιατί δεν μπορείς να τα σπουδάσεις και να τους βρεις δουλειά. Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις κλάψες και τον εθνικό αυτοχειριασμό και ας ψάξουμε για λύσεις πραγματικής εθνικής υπερηφάνειας. Δηλαδή, να μην χρωστάμε περισσότερα από όσα αντέχουμε να ξεπληρώνουμε με άνεση. Ίσως τότε να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε και τα άλλα εθνικά μας δίκια, που τα «ξεχνάμε» αναγκαστικά όσο είμαστε «πνιγμένοι στα χρέη».

Advertisements

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Φεβρουαρίου 15, 2011

Το ελληνικό σύστημα υγείας χαρακτηρίζεται από μία σύνθετη, αρκετά ασαφή και όχι πάντα έντιμη σχέση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού. Μετά το 1983, διαμορφώθηκε ένα δημόσιο σύστημα παροχής υπηρεσιών με δύο κύριους πόλους, το ΕΣΥ στη νοσοκομειακή και το ΙΚΑ στην ανοικτή (εξωνοσοκομειακή) φροντίδα. Παράλληλα αναπτύχθηκε και διογκώθηκε ένα ιδιωτικό σύστημα, με πεδίο αναφοράς το σύνολο της φροντίδας υγείας. Ο ιδιωτικός τομέας κυριαρχεί στα διαγνωστικά και στην τεχνολογία, ανταγωνίζεται το δημόσιο σε μέρος της νοσοκομειακής περίθαλψης στα αστικά κέντρα και λειτουργεί συμπληρωματικά, αλλά άναρχα στην ανοικτή φροντίδα, με πολλές χιλιάδες ελεύθερους επαγγελματίες. Ο ιδιωτικός τομέας στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ιδιωτική δαπάνη που εκτιμάται σε 40-45% της συνολικής εθνικής δαπάνης, αλλά και σε δημόσια χρηματοδότηση, κυρίως μέσω της Κοινωνικής Ασφάλισης. Ο δημόσιος τομέας στηρίζεται σε φόρους και εισφορές, αλλά και σε παράτυπες πληρωμές που δημιουργούν σημαντικά παράνομα εισοδήματα για ορισμένους συντελεστές παραγωγής, κυρίως γιατρούς, τόσο στη νοσοκομειακή όσο και στην ανοικτή δημόσια περίθαλψη. Τα εισοδήματα αυτά αντισταθμίζουν, με ανορθόδοξο, βέβαια, τρόπο την ελλιπή δημόσια χρηματοδότηση.
Στη σημερινή συγκυρία τόσο ο δημόσιος τομέας όσο και ο ιδιωτικός αντιμετωπίζουν σοβαρά, αλλά αντίθετα, προβλήματα. Ο δημόσιος τομέας έχει πρόβλημα, αφ’ ενός μεν, χρηματοδότησης και αφ’ ετέρου ανταπόκρισης στην αυξημένη ζήτηση, που δημιούργησε η οικονομική κρίση. Η κρίση έχει επίσης επηρεάσει αρνητικά τον ιδιωτικό τομέα που αντιμετωπίζει πρόβλημα σχολάζουσας δυναμικότητας. Οι πιθανές συνέπειες είναι αυξημένη κοινωνική ένταση λόγω της αδυναμίας του δημόσιου τομέα να ανταποκριθεί και επιπτώσεις στην ανεργία αν ο ιδιωτικός τομέας υποχρεωθεί σε απολύσεις. Μία λύση στο δίδυμο αυτό πρόβλημα θα ήταν η αναζήτηση συνεργασιών μεταξύ του δημοσίου και το ιδιωτικού τομέα. Σε πολλές περιπτώσεις, η σχολάζουσα δυναμικότητα του ιδιωτικού τομέα θα μπορούσε να ικανοποιήσει δημόσια ζήτηση, με την προϋπόθεση αμοιβαία επωφελών τιμών και συμβάσεων.
Μία μερική έμμεση λύση στο πρόβλημα ήδη διαφαίνεται από πλευράς δημοσίου. Ο νόμος που μόλις ψηφίσθηκε θα προσθέσει δημόσια ζήτηση για χιλιάδες ιδιώτες γιατρούς στην εξωνοσοκομειακή περίθαλψη, με ανακατανομή της «δέσμιας» αγοράς των γιατρών του ΙΚΑ. Ταυτόχρονα, η αναδιοργάνωση των νοσοκομείων του ΕΣΥ, μέσα στο 2011, θα βελτιώσει την απόδοση των δημόσιων νοσοκομείων. Για να επιτευχθεί, όμως, μία ριζικότερη λύση, θα πρέπει να δημιουργηθούν άμεσες συνεργασίες με ταυτόχρονη αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων των δύο τομέων. Ο ιδιωτικός τομέας συχνά παράγει με χαμηλότερο κόστος, αλλά μόνο σε επιλεγμένους τομείς. Ο δημόσιος, αντίθετα, έχει υψηλό κόστος, αλλά «θεραπεύει» και μέρος της ζήτησης όπου ο ιδιωτικός τομέας έχει αδυναμίες (αιμοδοσία, μεταμοσχεύσεις, ογκολογία, επείγουσα φροντίδα κλπ). Μία άλλη μορφή συνεργασίας θα μπορούσε να προέλθει από την μερική αναθεώρηση κανόνων λειτουργίας του δημόσιου τομέα που φαίνεται ότι έχουν ξεπερασθεί από τις εξελίξεις. Τέτοιος είναι ο θεσμός του γιατρού πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, ιδιαίτερα στα νοσοκομεία της επαρχίας, αλλά όχι μόνο. Η θέσπιση του Γιατρού-Συμβούλου, με μερική απασχόληση στους τρεις τομείς (παθολογικό, χειρουργικό, εργαστηριακό) στις εφημερίες και στα εξωτερικά ιατρεία, θα συμπληρώσει ελλείψεις σε ειδικότητες και υποειδικότητες με μικρότερο κόστος για το νοσοκομείο και, ταυτόχρονα, θα βελτιώσει κατά πολύ τις δυνατότητες των επαρχιακών νοσοκομείων. Οι γιατροί αυτοί, που ταυτόχρονα θα ασκούν και την ιδιωτική ιατρική, θα έχουν το κίνητρο να εργασθούν στην επαρχία και έτσι, θα αποφευχθεί το συνηθισμένο φαινόμενο των άγονων προκηρύξεων σε θέσεις πλήρους απασχόλησης που παρουσιάζεται σήμερα.
Η συζήτηση για το ρόλο του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα πρέπει να ανοίξει. Οι παραπάνω σκέψεις είναι μία μόνο μικρή συμβολή.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ

Φεβρουαρίου 10, 2011

Μπράβο στους Γιατρούς – Διευθυντές και στον Υπουργό Υγείας. Αντιγράφω από mail του φίλου Ν. Μαρουδιά:

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ενημερώσω ότι οι προσπάθειές μας χθες δικαιώθηκαν! Ο υπουργός Α. Λοβέρδος απεδέχθη και τις 2 τροπολογίες μας, διακριτή βαθμίδα Συντονιστή Διευθυντή και ανοικτές προκηρύξεις στις κενούμενες θέσεις μας με συμμετοχή όλων των γιατρών ΕΣΥ – ιδιωτών – Πανεπιστημιακών – Εξωτερικού. Επιτέλους, ένα νομοσχέδιο μιλάει για αξιολόγηση και αποτελεσματικότητα και βάζει με τον ΕΟΠΥ τα ισχυρά θεμέλια Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας! Χιλιάδες νέοι γιατροί θα μπορέσουν να εισαχθούν στον ΕΟΠΥ χωρίς ταυτόχρονα οι γιατροί του ΙΚΑ να αλλάξουν τις εργασιακές τους σχέσεις.

Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους και τα 1984 μέλη μας, για τη συμπαράσταση στο πρόσωπό μου μετά την αήθη επίθεση που δέχομαι καθημερινά σε προσωπικό επίπεδο. Θέλω να ξέρετε ότι δεν με απασχολούν καθόλου οι ύβρεις Τσούκαλου και Βαρνάβα, αποτελεί τιμή για μένα που ηγούμαι μιας εταιρείας που αντιστάθηκε στην ισοπέδωση του ΕΣΥ. Θλίβομαι μόνο για την κατάντια και την κατηφόρα των συνδικαλιστών μας τους οποίους «απολαύσαμε» όλοι στις τηλεοράσεις.

Με εκτίμηση,

Ν. Μαρουδιάς

ΤΑ ΝΕΑ: 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Φεβρουαρίου 8, 2011

1. Συντονιστής συγχωνεύσεων – θα υπάρξουν αντιδράσεις.
Βέβαια. Αλλά κάποτε στη χώρα μας η κοινή λογική πρέπει να ακουσθεί, ειδικά τώρα. Ένα κατακερματισμένο σύστημα, που εξυπηρετεί ανάγκες του παρελθόντος, δεν ανταποκρίνεται στην ιατρική και τις ανάγκες του σήμερα.

2. Συγχωνεύσεις νοσοκομείων: τι θα προσφέρουν;
Ποιότητα φροντίδας για τον κόσμο και ευκαιρία αναγνώρισης για την καλή δουλειά που θα κάνουν τα ενισχυμένα νοσοκομεία. Δεν μπορεί η μισή Ελλάδα να έρχεται στην Αθήνα όταν αρρωσταίνει και όλοι μαζί σε πέντε νοσοκομεία.

3. Το είχατε προβλέψει πως θα φτάναμε εδώ;
Από το 2002 όταν στο Α’ ΠεΣΥΠ Αττικής κάναμε το πρώτο βήμα. Η Υπουργική Απόφαση για τα νοσοκομεία Παίδων βγήκε, αλλά, δυστυχώς, μείναμε με το ένα πόδι στον αέρα.

4. Ποια είναι τα κριτήρια που οδηγούν στις συγχωνεύσεις;
Η ανάγκη να μπορεί ένα νοσοκομείο να αντιμετωπίσει πλήρως τις συνήθεις ανάγκες του πληθυσμού αναφοράς του. Πολλά μικρά νοσοκομεία απλώς υποκρίνονται ότι είναι νοσοκομεία και αυτό συχνά είναι επικίνδυνο.

5. Πότε θα είστε έτοιμος να καταθέσετε τις προτάσεις σας;
Στις 12 το μεσημέρι της 31ης Μαρτίου.

6. Τα νοσοκομεία Παίδων θα συγχωνευτούν;
Όχι, γιατί υπάρχουν νομικά κωλύματα. Αλλά θα λειτουργήσουν, ελπίζω, με ενιαία διοίκηση και σχέδιο. Το σημερινό καθεστώς είναι εξοργιστικό, παράλογο και παράνομο, αφού δεν εφαρμόζεται η απόφαση του 2003. Τελικά, στρέφεται εναντίον της κοινωνίας και όλα αυτά από ένα πείσμα ελάχιστων που βολεύονται, χρόνια τώρα.

7. Γίνεται λόγος για υπερπληθώρα νοσοκομείων. Εντοπίζονται κενά σε περιοχές της χώρας;
Έχουμε περίπου τα διπλάσια νοσοκομεία ανά 1 εκ. κατοίκων. Έτσι, και παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει γεωγραφικές δυσκολίες, κενά υπάρχουν μόνο στα νησιά. Εκεί η αντιμετώπιση θα είναι διαφορετική.

8. Πως μπορούν να αντιμετωπιστούν;
Χρειάζονται ενίσχυση, όχι μόνο με κτίρια, αλλά και με οργανωτικές αλλαγές και τη συνδρομή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

9. Αρκετά νοσοκομειακά κτίρια είναι παλιά…
Τα περισσότερα χτίσθηκαν πριν τον Πόλεμο, αρκετά στις αρχές του 20ου αιώνα. Ήρθε ο καιρός για «απόσυρση» κτιρίων που είναι ακατάλληλα, ενεργειακά ασύμφορα και δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες της Ιατρικής και της Τεχνολογίας.

10. Υπάρχει λύση για αυτά;
Βεβαίως, αλλά και μία μοναδική ευκαιρία για την Υγεία να συμβάλλει στην ανάπτυξη. 10 νέα νοσοκομεία των 350 κρεβατιών θα κόστιζαν 750 εκ. € και θα έδιναν άμεσα δουλειά σε χιλιάδες άτομα. Έχουμε έτοιμα σχέδια από πρόσφατα ανεγερθέντα νοσοκομεία, όπως των Αγ. Αναργύρων, που είναι ένα «κόσμημα». Έχουμε κρατικά οικόπεδα για αντιπαροχή και άμεση ανάγκη ιδιωτικών επενδύσεων που περιμένουν να γίνουν. Χρειάζεται πολιτική βούληση και έξυπνο σχέδιο δράσης.

11. Εκπροσωπείτε την Ελλάδα στον ΟΟΣΑ – η παρουσία της χώρα μας είναι…(με αφορμή την δήλωση του κ. Λοβέρδου που είχε υπογραμμίσει την ντροπή που ένιωσε)
Μία θαρραλέα, αλλά ειλικρινής δήλωση. Ασυνήθιστη για Έλληνα πολιτικό.

12. Τα Greek statistics ανήκουν στο παρελθόν;
Η ΕΛΣΤΑΤ κάνει σήμερα πολύ καλή δουλειά. Υπογράψαμε, ως Εργαστήριο στο Πανεπιστήμιο, Μνημόνιο συνεργασίας μαζί τους και με το Υπουργείο Υγείας. Σε ένα χρόνο η Ελλάδα θα ξέρει πόσα ξοδεύει, για πιο σκοπό, ποιος τα πληρώνει και που πάνε τα λεφτά.

13. Δηλαδή, τόσες δεκαετίες πως «μετρούσαμε» τα οικονομικά της υγείας;
Απλώς δεν τα μετρούσαμε. Οι πολιτικές ηγεσίες της Υγείας, στο πρόσφατο παρελθόν, «αντιστάθηκαν» σθεναρά, ίσως για δικούς τους λόγους.

14. Ως μέλος της «επιτροπής σοφών» στην υγεία, διατυπώσατε ενστάσεις για την σύνθεση της.
Ο κ. Μόσιαλος είναι ένας ειδικός παγκόσμιας εμβέλειας και ξέρει τι κάνει. Νομίζω απλώς ότι ένας – δύο, γιατροί της Επείγουσας Φροντίδας και της Πρωτοβάθμιας, θα βοηθούσαν, αντί των οικονομολόγων που υπερεκπροσωπούμαστε.

15. Εκτιμάτε πως το ΕΣΥ έχει ακόμη χρόνο να σωθεί;
Αν έλεγα όχι, θα έριχνα «λευκή πετσέτα». Παλεύω 35 χρόνια για κάτι που αξίζει ο ελληνικός λαός.

16. Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας: είναι υλοποιήσιμο σχέδιο;
Απολύτως. Το προτείναμε από το 1975 και χαίρομαι που έφθασε η ώρα. Θα είναι, όμως, ένα δύσκολο εγχείρημα.

17. Οι γιατροί κάνουν λόγο για ιδιωτικοποίηση της υγείας.
Η Ελλάδα έχει ήδη το πιο ιδιωτικοποιημένο σύστημα στην Ευρώπη. Όσοι το λένε, κρύβουν την αλήθεια.

18.Γενόσημα φάρμακα: γιατί τόση καθυστέρηση για το αυτονόητο;
Κάλιο αργά παρά ποτέ. Η ελληνική φαρμακοβιομηχανία μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης και εξαγωγών. Να τη στηρίξουμε.

19. Η κρίση κρύβει ευκαιρίες;
Ναι, γιατί μετά πάντα έρχεται η κάθαρση. Η Ελλάδα έχει πολλές δυνατότητες.

20. Τελικά, χρειαζόταν Τρόικα για την θεραπεία του ΕΣΥ;
Φαίνεται πως ναι. Ελπίζω, όμως, όταν φύγει, να μην την αναπολήσουμε με νοσταλγία.

ΜΑΧΕΣ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΩΝ

Φεβρουαρίου 7, 2011

Αυτό που συμβαίνει στη χώρα τις τελευταίες ημέρες είναι ιστορικής σημασίας. Αφού ο ελληνικός λαός έδειξε μία ασυνήθιστη ανοχή σε σκληρά μέτρα που επηρέασαν αρνητικά το βιοτικό του επίπεδο, χωρίς αντίδραση, γιατί απλώς δεν μπορούσε, παρατηρούμε την επανάσταση των «βολεμένων». Για έξι μήνες, οι χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι γνώρισαν την υποβάθμιση του εισοδήματος τους. Ο συνδικαλισμός, δεν αντέδρασε, ίσως γιατί ποτέ δεν τους εκπροσώπησε. Οι νέοι βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα μίας δεκαετίας ανεργίας, χαμένων ονείρων και προοπτικών. Αυτούς, επίσης κανείς δεν τους προστατεύει, εκτός αν τους «χρεώσουμε» στους «μπαχαλάκηδες», το «δεν πληρώνω» ή το ΣΥΡΙΖΑ, που αγωνίζεται να γίνει η πολιτική τους έκφραση, με στόχο το 3% και την κρατική επιχορήγηση .
Στις αρχές του 2011 η κατάσταση αλλάζει. Όσοι κατά τεκμήριο συμμετείχαν κατά προτεραιότητα στο «πάρτυ» της τελευταίας 30ετίας, αρνούνται να αναλάβουν το κόστος που τους αναλογεί για την εξυγίανση της οικονομίας. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν είναι σκληρές και εξόχως αντικοινωνικές. Αυτοί δε που αρνούνται την ένταξή τους στο πρόβλημα είναι αυτοί που κατά κύριο λόγο το δημιούργησαν. Την υπερχρέωση της οικονομίας δεν τη δημιούργησε ο συνταξιούχος των 800 €. Τη δημιούργησε αυτός που «χωρίς αιδώ» απαιτούσε και εξασφάλιζε, με την ανοχή και συμμετοχή του πολιτικού συστήματος, μερίδιο του πλούτου στη δημιουργία του οποίου δεν είχε καμία συμβολή. Ζήτησε, με άλλα λόγια, και επέτυχε μερίδιο, ενίοτε μεγάλο, από τα δανεικά που αποτέλεσαν την ψευδαίσθηση ευημερίας, την οποία άλλοι ζούσαν ως όνειρο και άλλοι ως πραγματικότητα.
Οι «πλούσιοι» στη χώρα μας χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Από τη μία έχουμε τους «σούπερ πλούσιους», αυτούς που ξεκοκάλισαν τα Κοινοτικά Πακέτα, τις Ολυμπιακές δαπάνες, το χάος των τηλεοπτικών δικαιωμάτων και το Χρηματιστήριο. Αυτοί είναι λίγοι, αλλά «λέοντες». Υπάρχει όμως και η πολύ μεγαλύτερη ομάδα των επαγγελματιών, που στήριξαν, με το αζημίωτο, το μεγάλο πάρτυ. Η διαχείριση της «μεγάλης κλοπής» των ονείρων της μεταδικτατορικής εποχής έγινε από εκατοντάδες χιλιάδες προθύμων ειδικών και καλά τοποθετημένων στο κοινωνικό τοτέμ αξιών.
Δεν χωράει καμία αμφιβολία για το ότι οι γιατροί και οι φαρμακοποιοί, ο καθένας με τον τρόπο τους, συμμετείχαν νόμιμα ή παράνομα στο πάρτυ. Η υψηλή ανταλλακτική αξία των υπηρεσιών τους στο πολιτικό χρηματιστήριο, η ιστορικά κατοχυρωμένη υψηλή κοινωνική τους θέση, και η υποτελής θέση την οποία πάντα υποδύεται η κοινωνία απέναντι στο «ιερό» της υγείας, τους έκανε απρόσβλητους σε οποιαδήποτε προσπάθεια εξορθολογισμού του συστήματος υγείας. Δεν είναι παράξενο ότι οι καλύτεροι υπουργοί υγείας της τελευταίας 35ετίας «απέτυχαν», ενώ «πέτυχαν» οι αδιαμφισβήτητα «φελλοί». Η κοινωνία ποτέ δεν κατάλαβε τι γινόταν στο χώρο της υγείας. Τώρα η κοινωνία θα καταλάβει. Σε ένα κατακερματισμένο σύστημα, πολλοί έφτιαξαν το δικό τους «παράδεισο» και πρώτοι οι γιατροί του ΙΚΑ, οι συνδικαλιστές του ΕΣΥ και οι Φαρμακοποιοί. Η ένταση της απαιτούμενης αλλαγής απαιτεί αποσαφήνιση του πραγματικού ρόλου που παίζει ο καθένας. Το πάρτυ τελείωσε, η κοινωνία «ξύπνησε» και όσοι θέλουν, ας ακολουθήσουν.