Archive for Δεκέμβριος 2010

Η ΥΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ

Δεκέμβριος 10, 2010

Στις 7/10 δημοσιεύθηκε άρθρο μου με τίτλο «οι προκλήσεις του νέου Υπουργού Υγείας». Στο άρθρο τόνιζα ότι η πολιτική αποτελεσματικότητα που έδειξε ο κ. Λοβέρδος στην αντιμετώπιση του Ασφαλιστικού θα δοκιμασθεί σκληρά στον πολυπαραγοντικό χώρο της υγείας, όπου ετερόκλητα συμφέροντα με διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες επιδιώξεις δημιουργούν σκηνικό αδιαφάνειας, σπατάλης και διαφθοράς. Σε αυτό το πεδίο, οι υγιείς δυνάμεις, στις οποίες πρέπει να στηρίζεται η πολιτική υγείας, δίνουν μάχες οπισθοφυλακής που, συχνά, φαίνεται να χάνουν. Στο χώρο της Υγείας υπάρχει συσσωρευμένη απογοήτευση, μετά από τρεις δεκαετίες καλών προσπαθειών που έμειναν στη μέση, αλλά και ιδιοτελούς διαχείρισης, εκ μέρους πολλών.
Στους δύο μήνες που πέρασαν, ο κ. Λοβέρδος ξεκίνησε έναν αναγκαίο μαραθώνιο περιστολής δαπανών, αλλά και άλλες παρεμβάσεις που κατέληξαν σε ένα νομοσχέδιο. Μόνη της, όμως, η Υγεία δεν μπορεί να δώσει μία μάχη όπου ο εχθρός είναι η συνολική παθογένεια του πολιτικού συστήματος και το κοινωνικό και πολιτισμικό μας έλλειμμα. Νομίζω ότι τώρα είναι η ώρα να συστρατευθούν και άλλες δυνάμεις της πολιτικής και της κοινωνίας, η καθεμία από το χώρο ευθύνης της.
Οι προμηθευτές των νοσοκομείων πρέπει να πάψουν να μπορούν να καθυστερούν διαγωνισμούς για χρόνια και για «ψύλλου πήδημα» με δικονομικά τερτίπια. Αυτό, όμως, είναι υπόθεση του Υπουργείου Δικαιοσύνης, όχι του Υπουργού Υγείας. Ορισμένοι γιατροί πρέπει να πάψουν να επιδιώκουν τον πλουτισμό με κάθε τρόπο, όπως, προφανώς, έκαναν οι 2.250 που εντοπίσθηκαν με περιουσιακά στοιχεία αναντίστοιχα με τις δηλωθείσες αποδοχές τους. Αυτό είναι υπόθεση του Υπουργείου Οικονομικών. Η αρρώστια της γραφειοκρατίας και της ατιμωρησίας επίορκων υπαλλήλων είναι υπόθεση του Υπουργείου Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης. Το ότι ο Υπουργός Υγείας δεν γνωρίζει πόσα ξοδεύει, για πιο σκοπό και από ποια πηγή χρηματοδότησης, είναι υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ. Για τη διόγκωση της φαρμακευτικής δαπάνης ευθύνεται (ακόμη) το Υπουργείο Εργασίας και Ασφάλισης. Τέλος, για το σημαντικότερο από όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο Υπουργός Υγείας, δηλαδή τον απίστευτα μεγάλο αριθμό γιατρών, ευθύνεται το σύνολο των Υπουργών Παιδείας (και οι Πρωθυπουργοί) μέχρι σήμερα.
Με άλλα λόγια, για να λύσει πραγματικά το διαχρονικά διογκούμενο πρόβλημα της Υγείας ο (όποιος) Υπουργός χρειάζεται τη συνδρομή ολόκληρου του Υπουργικού Συμβουλίου. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι συνάδελφοί του Υπουργοί πρέπει να ασχοληθούν ειδικά με τα ζητήματα της Υγείας. Απλώς πρέπει να λύσουν προβλήματα της δικής τους αρμοδιότητας που ταλανίζουν για δεκαετίες την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Από τη συνολική αυτή αναδιάταξη του θεσμικού, νομικού και πολιτισμικού μας οικοδομήματος, θα ωφεληθούν και τομείς όπως η Υγεία, ενώ χωρίς αυτήν, πολύ λίγα μπορούν να γίνουν. Αυτό, όμως, δεν είναι το νόημα όλης της προσπάθειας που γίνεται τώρα με την εφαρμογή του Μνημονίου; Υπάρχει καλύτερη απόδειξη της ευκαιρίας που κρύβεται μέσα σε κάθε κρίση;

Advertisements

ΟΙ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ Η ΥΓΕΙΑ

Δεκέμβριος 9, 2010

Οι στατιστικές των οικονομικών μεγεθών στην Ελλάδα δεν ήταν μόνο παραποιημένες. Συχνά ήταν και ηθελημένα ανύπαρκτες. Αν γίνει μία εξεταστική για τα οικονομικά στοιχεία, ο κ. Αβραμόπουλος ίσως είναι ο πρώτος που θα κάτσει «στο σκαμνί». Όταν ο κ. Λοβέρδος μιλάει για «έλλειμμα €400 εκ που δεν γνωρίζουμε σε τι οφείλεται», μπορώ να τον διαβεβαιώσω ότι οφείλεται σε πράξεις και παραλείψεις του προκατόχου του, που όχι μόνο τίναξε την «μπάνκα» της υγείας, αλλά φρόντισε και να το κρύψει.
Οι δαπάνες υγείας είναι ένα μέγεθος με τρεις διαστάσεις. Πρώτον, πόσα ξοδεύει μία χώρα, σε ποσά και ποσοστό του ΑΕΠ. Δεύτερον, τι αγοράζει (αγαθά και υπηρεσίες) με αυτή τη δαπάνη. Τρίτον, πώς κατανέμεται αυτή η δαπάνη, μεταξύ κράτους, κοινωνικής ασφάλισης και ιδιωτών. Αυτό το Σύστημα Λογαριασμών Υγείας ακολουθεί η EUROSTAT και ο ΟΟΣΑ, και έγινε μετά το 2000 απαραίτητο για κάθε χώρα που θέλει να θεωρείται «σοβαρή». Ειδικά για χώρες της ΕΕ, από το 2007 είναι υποχρεωτικό. Τελευταία το υιοθέτησε και η Αλβανία, που δεν ανήκει καν στην ΕΕ ή στον ΟΟΣΑ. Με το σύστημα αυτό, δεν γίνεται να ξέρεις ότι ξόδεψες €400 εκ χωρίς να ξέρεις γιατί και ποιος τα πλήρωσε.
Ως εκπρόσωπος του Υπουργείου Υγείας στον ΟΟΣΑ, είχα εγκαίρως, επανειλημμένα και φορτικά ενημερώσει τον Υπουργό και το Γενικό Γραμματέα κ. Καλογερόπουλο για την ανάγκη να αναλάβουν τη σχετική πρωτοβουλία προσαρμογής της χώρας στα διεθνή λογιστικά πρότυπα . Προσέφερα, μάλιστα, και προτάσεις σχετικά με το οργανωτικό σχήμα που ήταν απαραίτητο για τη σχετική εργασία και τις υπηρεσίες μου. Βλέποντας ότι δεν υπήρχε ουσιαστική πρόοδος, παρά τις οχλήσεις μου, στράφηκα και στον κ. Κοντοπυράκη, Γραμματέα της τότε ΕΣΥΕ. Άκρα του τάφου σιωπή και από εκεί. Η πολιτική ηγεσία αδιαφορούσε. Όταν, όμως, άρχισαν οι «αναθεωρήσεις» του ΑΕΠ, το 2007, με την αυθαίρετη υπερεκτίμηση της ιδιωτικής δαπάνης υγείας και την απόκρυψη άλλων μεγεθών όπως, για παράδειγμα, τα ελλείμματα των νοσοκομείων, κατάλαβα τι γινόταν. Η δαπάνη υγείας, περίπου το 10% του ΑΕΠ, ήταν «πολιτικά χρήσιμο» να μένει άγνωστη, ή μάλλον, ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνο να γίνει γνωστή. Άλλωστε, φουσκώνοντας την ιδιωτική δαπάνη, μεγάλωνε το ΑΕΠ και «μίκραινε» το έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ. Στην τελευταία μου οργισμένη συνομιλία με το Γενικό Γραμματέα, τον Οκτώβρη του 2008, παραιτήθηκα, αντικαταστάθηκα εντός μίας ώρας (!!!!) και η κατάσταση έμεινε ως ήταν. Τώρα η Τρόικα ανακαλύπτει ότι η Υγεία «βούλιαξε» την οικονομία, αλλά τα μεγέθη είναι ακόμη άγνωστα. Αυτή είναι η συμβολή του κ. Αβραμόπουλου στη δημοσιονομική «τραγωδία» για την οποία ευθύνεται η κυβέρνηση της οποίας ήταν , δυστυχώς, επίλεκτο μέλος.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ…

Δεκέμβριος 3, 2010

Η ενοποίηση των κλάδων υγείας των μεγάλων ασφαλιστικών οργανισμών προτάθηκε για πρώτη φορά το 1976 στο 5ετές Πρόγραμμα Κοινωνικής και Οικονομικής Ανάπτυξης του ΚΕΠΕ. Προβλεπόταν και στο νόμο για το ΕΣΥ του ΠΑΣΟΚ, αλλά το 1983 οι «ευαισθησίες» του πολύ σοσιαλιστικού τότε κόμματος δεν άντεξαν την επανάσταση των «ευγενών Ταμείων με πολέμαρχο τον αείμνηστο Αλευρά, τότε Πρόεδρο της Βουλής. Το όραμα «κοιμήθηκε» για 20 χρόνια ώσπου το αναβίωσε ο Αλέκος Παπαδόπουλος, το 2000, αλλά δεν “επιβίωσε” ο ίδιος. Αν μετά από 35 χρόνια τα καταφέρει ο κ. Λοβέρδος, θα μείνει στην ιστορία. Ας έχει, όμως, κατά νου ότι το να νομοθετείς μία δομική αλλαγή στην Ελλάδα έχει ιστορικά αποδειχθεί απείρως ευκολότερο από την υλοποίησή της. Και σε όσους, τυχόν, αντιδράσουν, ας τους θυμίσει ότι αν είχε γίνει, έστω 10 χρόνια πριν, ίσως η Τρόικα να ήταν για εμάς απλώς μία ρομαντική λέξη από τη Ρωσική λογοτεχνία.