Archive for Δεκέμβριος 2009

Η ΑΝΟΜΙΑ ΩΣ ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ

Δεκέμβριος 31, 2009

Η υπόθεση των γιατρών που χρηματίστηκαν για την τοποθέτηση υλικών ξένων εταιρειών έχει μία πολύ δυσάρεστη και ανησυχητική πτυχή . Αυτοί και όσοι άλλοι εμφανιστούν στη συνέχεια, αποκαλύπτονται σπάνια και μόνο από έρευνες που γίνονται στο εξωτερικό, για λόγους που δεν έχουν καμία σχέση με την Ελλάδα. Στη χώρα μας, πολλοί γνωρίζουμε τα σκάνδαλα, όμως ποτέ αυτά δεν φτάνουν στο προσκήνιο. Στη σπάνια περίπτωση που αυτό συμβαίνει, η με κάθε τρόπο τελική συγκάλυψη, ή ατιμωρησία είναι ο κανόνας. Φαίνεται να επικρατεί μία γενικευμένη ομερτά, χωρίς όσοι σιωπούμε να έχουμε κανένα όφελος, το αντίθετο μάλιστα, από τη συνομωσία σιωπής που αποτελεί εθνικό χαρακτηριστικό.
Όλοι μας γνωρίζουμε επαγγελματίες που ζουν πολύ πέρα από τις φανερές δυνατότητές τους. Πολύ συχνά, αυτοί είναι φίλοι, συνεργάτες, συγγενείς, κάτι περισσότερο από τυχαίες κοινωνικές γνωριμίες. Στην θεωρητικά πιο ανώδυνη περίπτωση, όλοι γνωρίζουμε κοντινά μας άτομα που φοροδιαφεύγουν ασύστολα, ή αξιοποιούν την επαγγελματική ή επιστημονική τους θέση με τρόπο πρόδηλα καταχρηστικό της εμπιστοσύνης που τους δείχνει η πολιτεία και η κοινωνία. Όταν και αν κάποιοι από εμάς βρεθούμε σε θέσεις ευθύνης, είναι πολύ πιθανόν να χρειασθεί να τους κρίνουμε ή να τους αξιολογήσουμε. Δεν είναι καθόλου φιλολογικό το ερώτημα τί κάνουμε στην περίπτωση αυτή.
Η σχέση του Έλληνα με το κράτος βρίσκεται στη ρίζα του κακού. Η έκφραση του κράτους στον οικονομικό τομέα έχει να κάνει με τη νομοθεσία που διέπει την οικονομική μας συμπεριφορά και με τη σχέση μας με την εφορία. Το κράτος και το εθνικό ταμείο ποτέ στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίσθηκαν ως μέσα επίτευξης γενικότερων εθνικών ή συλλογικών σκοπών, στους οποίους θεωρούμε σκόπιμο και συμφέρον να συμβάλλουμε. Βλέπουμε το κράτος, είτε ως δυνάστη, είτε ως άσχετη προς εμάς ευκαιρία πλουτισμού. Η νομοθεσία μας δεν έχει σκοπό να αποτρέψει το έγκλημα, ορίζοντας μόνο τι απαγορεύεται, αλλά κυρίως να ελέγξει τη συμπεριφορά μας, νομοθετώντας σε εκνευριστική λεπτομέρεια, για το τι επιτρέπεται, επιβάλλοντάς μας και ένα αντίτιμο, ακόμη και για την ποιο ασήμαντη λειτουργία (άδειες, παράβολα, τέλη κλπ). Ένα κράτος εχθρικό και απαγορευτικό, μας αποξενώνει όλους και απενοχοποιεί κάθε συμπεριφορά που στρέφεται εναντίον του. Η γενικευμένη φύση της ανομίας κάνει την πάταξή της εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Ταυτόχρονα, εξηγεί και τους λόγους για τους οποίους οι όποιες προσπάθειες, σε πολιτικό ή διαχειριστικό επίπεδο δεν τελεσφόρησαν ποτέ.
Αν τα παραπάνω αληθεύουν, τότε καταλαβαίνει κανείς πόσο δύσκολη υπόθεση είναι η ριζική μεταβολή στο εθνικό συλλογικό υποσυνείδητο. Η δυσκολία, όμως, δεν αποτελεί δικαιολογία, απλώς υποδεικνύει την κατεύθυνση. Το βάρος πέφτει στο κράτος και όχι στους πολίτες. Η κίνηση Παπανδρέου να αναγνωρίσει το λάθος με τα τέλη στα παλιά αυτοκίνητα είναι μία σωστή ενέργεια για το κτίσιμο εμπιστοσύνης. Η φυλακή για κάποιος από τους γιατρούς που αναφέραμε πιο πάνω θα ήταν κάτι ακόμη ισχυρότερο. Αν, όμως, και αυτό περάσει έτσι, τότε θα δικαιολογούνται να γίνουν φοροφυγάδες και οι μέχρι σήμερα έντιμοι φορολογούμενοι.