ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ) ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΥ

Ένα σύστημα υγείας είναι ένας πίνακας με δύο όψεις. Η πρώτη έχει να κάνει με το είδος των υπηρεσιών που προσφέρει στους πολίτες και τη συνεισφορά αυτών των υπηρεσιών στη διαμόρφωση του επιπέδου της υγείας του πληθυσμού. Η εικόνα περιλαμβάνει όλους τους συντελεστές που εμπλέκονται στην παραγωγή των υπηρεσιών, προσωπικό, κτίρια και μηχανήματα, αλλά και τις ίδιες τις υπηρεσίες, που προσφέρουν τα νοσοκομεία, οι εξωνοσοκομειακές, οι διαγνωστικές και οι άλλες υποδομές. Το άθροισμα αυτό των πόρων και υπηρεσιών έχει και την οικονομική του «αντανάκλαση», δηλαδή την εθνική δαπάνη υγείας, ή το πόσο κοστίζουν όλοι αυτοί οι πόροι και υπηρεσίες. Στην ορολογία της οικονομικής επιστήμης, αυτή είναι η πλευρά της προσφοράς.

Από την άλλη πλευρά του πίνακα έχουμε μία ανάλυση της εικόνας της εθνικής δαπάνης, δηλαδή τις πηγές των χρημάτων που χρηματοδοτούν την αγορά των πόρων και υπηρεσιών που χρησιμοποιούνται ή παράγονται από τους φορείς της προσφοράς. Αν έχουμε και ένα καλό σύστημα καταγραφής, όπως το Σύστημα Λογαριασμών Υγείας του ΟΟΣΑ, έχουμε και μία ένδειξη του τι αγοράζουν. Έτσι, για παράδειγμα, μπορούμε να ξέρουμε πόσες υπηρεσίες αγοράζει το ΙΚΑ, πόσες το Κράτος και για λογαριασμό ποιων, και πόσες ο φορολογούμενος πολίτης μέσα από τον οικογενειακό του προϋπολογισμό. Αυτή είναι η πλευρά της ζήτησης.

Στην Ελλάδα της τελευταίας 30ετίας, η συζήτηση επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στην πλευρά της προσφοράς. Μιλάμε για γιατρούς, για κρεβάτια, για ωράρια, για μισθούς και άλλους όρους απασχόλησης. Η τάση είναι να ζητάμε πάντα περισσότερα, ακόμη και όταν σε ορισμένες κατηγορίες, π.χ. γιατρούς, φάρμακα, έχουμε ήδη σαφή υπεροχή σε σχέση με άλλες χώρες της ΕΕ. Μιλάμε συνεχώς για αύξηση των μεγεθών της προσφοράς, ακόμη και όταν σύμφωνα με τις ενδείξεις (γιατί καλή επίσημη ενημέρωση δεν υπάρχει), έχουμε ξεπεράσει το 10% του ΑΕΠ (ακόμη και οι επίσημες εκτιμήσεις φτάνουν το 9,6%). Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά ο κύριος είναι ότι στη δημόσια συζήτηση κυριαρχούν οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές, δηλαδή οι κατηγορίες που κατ’ εξοχή ωφελούνται από την αύξηση της προσφοράς. Οι μεν παρουσιάζουν «έργο», δηλαδή εγκαίνια, θέσεις δουλειάς –ρουσφέτια και «προμήθειες», και οι άλλοι αυξάνουν τη μισθοδοσία και μειώνουν ώρες και χρόνια δουλειάς ή και τα δύο.

Αντίθετα, η αναφορά στην πλευρά της ζήτησης είναι ιδιαίτερα δυσάρεστη για τους κύριους «παίκτες». Εκεί μπορεί, για παράδειγμα, να φανεί ότι οι κρατικές δαπάνες συνεχώς μειώνονται, ότι οι προσωπικές μας δαπάνες για αμοιβές (αφορολόγητες) επαγγελματιών υγείας συνεχώς αυξάνονται, ότι το ΙΚΑ δεν μαζεύει και τόσο πολλά από τις εισφορές των εργαζομένων και εργοδοτών και τις δαπάνες των ασφαλισμένων του όλο και περισσότερο πληρώνει ο Τακτικός Προϋπολογισμός, δηλαδή τα ελάχιστα «κορόιδα» που πληρώνουν σήμερα τους φόρους και ο κλάδος των συντάξεων. Έτσι, αν ανοίξει η συζήτηση για τη ζήτηση, δηλαδή για τη σύνθεση και την προέλευση των κονδυλίων που «καταβροχθίζει» ο τομέας της υγείας, οι κύριοι «παίκτες» θα ψάχνουν να κρυφτούν. Οι μεν για να κρύψουν την ανικανότητά και οι δε την ιδιοτέλειά τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: