ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΡΕΚΒΙΕΜ, ΑΝΑΣΑ ΖΩΗΣ ΣΤΟ ΕΣΥ

Το ΕΣΥ ξεκίνησε ως όνειρο το 1981 και κατέληξε ως εφιάλτης το 2008. Απετέλεσε τη δυνατότερη ίσως «πολεμική ιαχή» του ΠαΣοΚ καθώς προήλαυνε προς την εξουσία και καταλήγει ως επιθανάτιος ρόγχος μιας κυβέρνησης παραδομένης σε σκάνδαλα, προσωπικές στρατηγικές και επικοινωνιακά τερτίπια. Η διακήρυξη του κ. Αβραμόπουλου «έκλεισα τον κύκλο μου στην Υγεία» ενόχλησε, αλλά σήμερα, μετά την επιβεβαίωση (;) της εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού, αντηχεί μακάβρια. Αυτό που έκλεισε πάντως φαίνεται να είναι η επικοινωνιακή ασυλία. Ο ένας μετά τον άλλον οι σχολιαστές, ειδικοί και μη, διαπιστώνουν ότι το να αρρωστήσεις στην Ελλάδα είναι ένα δράμα με συνέπειες που κυμαίνονται με ταξύ φυσικού θανάτου και οικονομικής εξόντωσης. Η οικονομική κρίση που έρχεται θα δείξει το πρόβλημα σε όλη του την τραγική έκταση. Οι ιδιωτικές μονάδες, όσες επιβιώσουν, θα συνεχίσουν να αρμέγουν την «κρέμα», αλλά η πίεση στις υποβαθμισμένες υποδομές του ΕΣΥ θα γίνει ανυπόφορη. Η δημόσια υποχρηματοδότηση θα ρίξει ακόμη μεγαλύτερο οικονομικό βάρος σε μία κοινωνία ανέργων, φτωχών και νεόπτωχων. Αν το ΕΣΥ έφερε το ΠαΣοΚ στην εξουσία το 1981, ο θάνατος του ΕΣΥ θα είναι ένα από τα καρφιά στο φέρετρο της ΝΔ αν η σημερινή ηγεσία… συνεχίσει το έργο της.

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει η διάδοχος κατάσταση να δείξει ότι έχει την εναλλακτική λύση, κάτι που δεν φαίνεται ακόμη. Αν οι οικονομικοί αναλυτές προτείνουν «φυγή προς τα εμπρός» με δημόσιες επενδύσεις για την τόνωση της οικονομίας, στην Υγεία χρειαζόμαστε τόνωση του δημόσιου χαρακτήρα του ΕΣΥ. Το ΕΣΥ πρέπει να πάψει να είναι η αγελάδα που τροφοδοτεί την παραοικονομία και να μεταβληθεί σε κέρβερο του δημοσίου συμφέροντος. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με συνταγή του 1981, αλλά με τις πραγματικότητες του 2008. Ο επαναπροσδιορισμός των ρόλων του δημοσίου και του ιδιωτικού είναι αναγκαίος, αλλά πρέπει να γίνει με το κράτος σε ρόλο οδηγού και όχι υπηρέτη.

Το κράτος οφείλει να αξιοποιήσει την οικονομική κρίση και τη δεσπόζουσα θέση του ως μονοψωνίου, να ενοποιήσει τη δημόσια ζήτηση (ασφαλιστικά ταμεία και κράτος) και να αναγκάσει τις ιδιωτικές μονάδες που επιθυμούν να συνεχίσουν σε προγραμματικές συμβάσεις. Οσοι δεν επιθυμούν, πιθανότατα θα κλείσουν και θα αποτελέσουν πρόσφορη «επενδυτική ευκαιρία» για ένα ΕΣΥ με αίσθηση της αποστολής του. Οι τεράστιες ιδιωτικές επενδύσεις της τελευταίας 5ετίας αποτελούν εθνικό κεφάλαιο και πρέπει να ενταχθούν στον εθνικό σχεδιασμό προς όφελος των πολιτών-φορολογουμένων. Η μετατροπή της κερδοσκοπίας και της άνομης διαπλοκής σε νόμιμη κερδοφορία είναι εφικτή σε μία κοινωνία που κάνει συνετή διαχείριση πόρων. Αυτό που δεν είναι ανεκτό είναι η υποκρισία της δημόσιας εξουσίας που εκχωρεί με- φανερά για όσους βλέπουν – ανταλλάγματα δημόσιο έργο, χώρο και πλούτο. Αυτό είναι εθνικό έγκλημα το οποίο πρέπει να αποκαλυφθεί και τιμωρηθεί.

Advertisements

Ετικέτες:

Ένα Σχόλιο to “ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΡΕΚΒΙΕΜ, ΑΝΑΣΑ ΖΩΗΣ ΣΤΟ ΕΣΥ”

  1. Dr Panos Papanikolaou Says:

    Αγαπητέ Καθηγητά Λ. Λιαρόπουλε,

    Εχω μελετήσει προσεκτικά το παραπάνω άθρο σας και έτερα άθρα που έχουν γραφεί στο θέμα αυτό.

    Απλά και τιμία, η Ελληνική Κυβέρνηση, αναφέρομαι στην γενική της έννοια και δεν προσάπτω μία χροία πολιτικής-κομματικής τοποθέτησης, πότε δεν δημιούργησε ένα ΕΣΥ. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει Εθνικό σύστημα υγείας με την έννοια του NHS στην Μ. Βρετανία, λόγω δομής του συστήματος. Οι έλληνες πολίτες δεν έχουν όλοι απαραίτητα πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας. Δηλαδή το να είσαι κάτοικος είναι ανάγκαι αλλά δεν είναι επαρκής συνθήκη. Αυτό επειδή αυτό το Ελληνικό Σύστημα Υγείας είναι ένα κακό αντίγραφο του γερμανικού & γαλλικού υποδείγματος.

    Πέρα από αυτό, η Ελληνική Κυβέρνηση, ως ορίζεται παραπάνω, ποτέ δεν είχε τα κότσια και την αποφασιστηκότητα να επιβάλει και να εκτελέσει τίμιους, κοινωνικά δίκαιους και υπεύθυνους νόμους στην αγορά υγείας (δημόσια και ιδιωτική). Οι ελλήνες πολιτικοί, με την ευρεία έννοια και ανεξάρτητα πολιτικής-κομματικής τοποθέτησης, έχουν αποτύχει να πραγματοποήσουν μια πολυ καλή προσέγγιση του λεγόμενου στην οικονομική ορολογία Principal-agent relationship, τουλάχιστον σε σύγκριση με ότι παρατηρείται στις Δυτικές οικονομίες & κοινωνίες, και όχι αναγκαστικά στις ΗΠΑ.

    Εκδηλώσεις του φαινομένου αυτού βρίσκονται σε διάφορες πτυχές της οικονομικής και οικονομικής ζωής. Η χώρος της υγείας είναι μια τέτοια περίπτωση. Ο χώρος της εκπαίδευσης αποτελεί μια άλλη τέτοια περιπτώση. Εσείς σαν παν/κός δάσκαλος και με πολλά χρόνια εμπερεία μπορείτε να συλλάβετε και έτερες τέτοιες περιπτώσεις.

    Η μόνη διέξοδος είναι να βελτιωθεί η παράπανω σχέση (Principal-agent relationship). Αυτό απαιτεί υπευθύνοτητα, αποφασηστικότα και αλλαγή στο τρόπο του σκέπτεσθαι. Οσπου να πραγματοποηθεί αυτό το κοινωνικό και συνεπώς οικονομικό κόστος στην ευημερία των ελλήνων πολιτών τόσο εντό-γενεαλογικά όσο και δια-γενεαλογικά θα είναι υψηλό εκδηλωνόμενο με χαμηλό επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων της πατρίδας μας, Ελλάδα.

    Συμπερασματικά, χρειάζεται πολύ προσπάθεια, βούληση και αποφασιστηκότητα ώστε οι κάτοικοι της Ελλάδας γευθούν τους καρπούς ενώ Εθνικού Συστήματος Υγείας όπως εκείνοι που πρώτοι το συννέλαβαν.

    Ελπίζω τα προαναφερθένται να είναι κάποιας χρήσης.

    Ευχαριστώ για τον χρόνος σας.

    Με πιο καλούς Χαιρετισμούς
    Δρ Παναγιώτης Παπανικολάου PhD

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: