Archive for Οκτώβριος 2008

ΥΓΕΙΑ: Ο «ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ»

Οκτώβριος 31, 2008

Κύριε διευθυντά

Στην κυριακάτικη «Καθημερινή», «Να αλλάξουμε αυτά που μας θυμώνουν» (5/10/08), βάζετε δύο προϋποθέσεις για την έξοδο της χώρας από την πολυεπίπεδη κρίση. Πρώτον, «να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δηλαδή ότι για το χάος στην υγεία φταίνε οι εξής πολιτικοί». Δεύτερον, «να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε αυτά που μας θυμώνουν». Ως επιστήμων στο χώρο της υγείας, για πάρα πολλά (δυστυχώς) χρόνια, είμαι αρκούντως… θυμωμένος. Δεν ξέρω πόσα μπορώ να αλλάξω, αλλά ξέρω ότι για το χάος υπάρχει όνομα υπευθύνου. Είναι ο υπουργός κ. Δημ Αβραμόπουλος, ο οποίος μάλιστα δεν κρύβει και τις ελπίδες του να κυβερνήσει την Ελλάδα. Διαβάζω, πάλι στην «Καθημερινή», σε άρθρο του Γ. Τερζή, ότι «ο κ. Αβραμόπουλος βρέθηκε στο στόχαστρο συναδέλφων του επειδή περνάει περισσότερο χρόνο στο πολιτικό του γραφείο για επαφές, παρά στο υπουργείο για την προώθηση του κυβερνητικού έργου». Αυτό δεν περνάει απαρατήρητο στους σοβαρούς αναλυτές. Παρ’ όλα αυτά, διατηρείται πολύ ψηλά στη δημοφιλία, λόγω των ιδιαίτερα καλών σχέσεών του με τους εκπροσώπους του Τύπου και των ΜΜΕ.

Κανείς δεν μπορεί να αναφέρει ένα σημαντικό μέτρο που να εισηγήθηκε και να εφάρμοσε ο σημερινός υπουργός. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι τα πράγματα, έστω, έμειναν ως είχαν. Στο διάστημα της (μακράς, ήδη) υπουργίας του κ. Αβραμόπουλου, ο χώρος της υγείας υφίσταται μία μετάλλαξη, που δεν γίνεται αντιληπτή, ίσως επειδή συντελείται σιωπηλά και σταδιακά. Ο κύριος χαρακτήρας της είναι η αλλαγή στο μίγμα δημόσιου και ιδιωτικού, με τη νοσοκομειακή περίθαλψη ήδη κατά 30% ιδιωτική και τον διαγνωστικό τομέα πολύ περισσότερο. Οι ιδιωτικές δαπάνες έφθασαν το 50% του συνολικού κόστος της υγείας. Ο δημόσιος χώρος υποχωρεί άτακτα και ο ιδιωτικός γεμίζει το κενό, υποθέτω εν γνώσει του κ. υπουργού και με τη στήριξή του, όπως στο πρόσφατο Π.Δ. για τους ιδιωτικούς φορείς. Ενα στα τρία νοικοκυριά χρησιμοποιεί ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα και εργαστηριακούς γιατρούς. Εξι δισ. ή 200 ευρώ τον μήνα ξοδεύουν τα 3.612.000 νοικοκυριά που προσφεύγουν στον ιδιωτικό τομέα. Η συνεχής απαξίωση του ΕΣΥ αναγκάζει την ελληνική οικογένεια να αναζητεί άλλες λύσεις, ενώ εισφορές και φόροι που θα έπρεπε να καλύπτουν τις ανάγκες μας χάνονται σε ένα «πιθάρι» χωρίς πάτο» λόγω κακοδιαχείρισης, κακοδιοίκησης και λανθασμένων(;) επιλογών.

Ο υπουργός, πάντως, χτίζει εικόνα έργου. Νόμοι εξαγγέλλονται και ψηφίζονται ακόμη και με εφαρμογή στο… απώτερο μέλλον. Εχει κανείς αναρωτηθεί γιατί η περίφημη νέα νομοθεσία για το κάπνισμα θα αρχίσει να εφαρμόζεται το… 2010; Ισως γιατί προετοιμάζεται ένα διαφημιστικό blitzkrieg, όλο το 2009, και ως γνωστό, οι διαφημιστικές εταιρείες κάνουν και άλλες δουλειές σε περιόδους εκλογών. Δεν ξέρω πόσες φορές έχει εξαγγελθεί νόμος για την πρωτοβάθμια φροντίδα, ενώ ο ψηφισμένος νόμος για τις προμήθειες που «θα γλιτώσει 500 εκατ. ευρώ» ακόμη «προθερμαίνεται». Από εξαγγελίες που δημιουργούν αίσθηση «έργου», όμως, πάμε καλά. Με την ασθένεια του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, όταν οι μεταμοσχεύσεις και ο κ. Τζάκης «έπαιζαν» καθημερινά, είχαμε (βεβαίως) την εξαγγελία ίδρυσης «μεταμοσχευτικού κέντρου» (το απολύτως τελευταίο πράγμα που χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα). Ευτυχώς, ακόμη περιμένουμε τον κ. Τζάκη, αλλά καθυστερεί η εγκατάσταση άλλων κρίσιμων κλινικών στο νέο ογκολογικό νοσοκομείο που (υποτίθεται ότι) θα στεγάσει το … «Κέντρο Τζάκη».

Advertisements

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Οκτώβριος 17, 2008

Η παρούσα χρηματοπιστωτική κρίση έχει τρεις πλευρές. Η πρώτη αφορά τις καταθέσεις μας. Από τη στιγμή που οι κυβερνήσεις τις εγγυώνται, έστω και ως ένα σημείο, δεν υπάρχει πρόβλημα. Μάλιστα, η εγγύηση αυτή καθαυτή θα αποτρέψει τις όποιες παρορμητικές ενέργειες στις οποίες μας συνηθίζει ο λαός μας.

Η δεύτερη συνέπεια αφορά τη χρηματοδότηση της οικονομικής μας ζωής. Οι επιχειρήσεις αλλά και τα νοικοκυριά χρειάζονται χρήματα για να συνεχίσουν τη λειτουργία τους και να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους. Στον βαθμό που οι τράπεζες θα νιώσουν το σφίξιμο της ρευστότητας, υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν θα κρατήσει πολύ. Οταν ο κίνδυνος της μαζικής απόσυρσης καταθέσεων περάσει, όπως νομίζω ότι ήδη συμβαίνει, οι τράπεζες θα συνεχίσουν, αναγκαστικά, να κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή να «πουλάνε» χρήμα. Ισως λίγο ακριβότερα, πολύ πιο προσεκτικά, αλλά δεν μπορούν να σταματήσουν. Η όλη ύπαρξή τους εξαρτάται από τη συνέχιση της κανονικής τους λειτουργίας.

Το τρίτο πρόβλημα θα μπορούσε να είναι το πιο σημαντικό, αλλά φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό το έχουμε «γλιτώσει». Είναι ο κίνδυνος που θα αντιμετώπιζαν τα ασφαλιστικά μας ταμεία και όλοι οι φορείς που έχουν αναλάβει τη θεσμική διαχείριση των αποταμιεύσεων της κοινωνίας. Τα «τοξικά» χρηματοοικονομικά προϊόντα που διακινούσαν τα «χρυσά παιδιά» της σημερινής κυβέρνησης με πρόθυμους πελάτες τις «ανίδεες διοικήσεις» των ταμείων θα είχαν εξανεμίσει τις οικονομίες της μεγάλης μάζας των εργαζομένων με μηδενική πιθανότητα ανάκτησής τους. Την «παρτίδα» έσωσε σε μεγάλο βαθμό ο Τύπος στην Ελλάδα και, συγκεκριμένα, «Το Βήμα» που στα μέσα Μαρτίου του 2007 αποκάλυψε το μεγάλο «φαγοπότι» που είχαν στήσει τα «καλόπαιδα» με τα δομημένα ομόλογα. Δεν ξέρω πότε η κοινωνία θα «κάνει ταμείο» με την υπόθεση αυτή και η κυβέρνηση σίγουρα το πάει για τις καλένδες, αλλά όσοι από εμάς καταλαβαίνουμε, χρωστάμε ένα «ευχαριστώ».

Στην τελική ανάλυση, τα πολιτικά συμπεράσματα στα οποία αναπόφευκτα καταλήγουμε είναι σημαντικά. Η θεοποίηση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των τελευταίων 30 χρόνων, με τις υποτιθέμενα μαγικές δυνατότητες αυτορύθμισης τελείωσε. Η οικονομική επιστήμη θα γυρίσει στις ρίζες της, δηλαδή στην καλύτερη κατανόηση του ανθρώπου ως κοινωνικού όντος και θα βγάλει τα καινούργια της συμπεράσματα. Η Οικονομία είναι πολύ σημαντική υπόθεση για να την αφήσουμε ξανά στα χέρια των αυτιστικών γιάπηδων με τα γκρι κοστούμια και τα laptop. Βέβαια, αυτό σημαίνει ότι οι πολιτικοί μας θα αποκτήσουν περισσότερη σοβαρότητα και λιγότερη σοβαροφάνεια.