Archive for Αύγουστος 2008

ΧΑΘΗΚΕ ΚΑΙ Η ΤΣΙΠΑ;

Αύγουστος 28, 2008

Οι πολιτικοί μας πλέον εξευτελίζονται δημόσια, αλλά ενώ τους φτύνουν, αυτοί υποκρίνονται ότι… ψιχαλίζει

Η πολιτική ζωή στον τόπο μας έχει φθάσει στο χαμηλότερο σημείο ευτέλειας. Αν κάποιος διατηρεί ακόμη αμφιβολίες, τα ίδια τα πρόσφατα γεγονότα τονίζουν την απόλυτη ανυποληψία των πολιτικών μας. Είδαμε ισπανούς επιχειρηματίες να καταγγέλλουν (δηλαδή να ξεφτιλίζουν) μπροστά στους πρωθυπουργούς Ελλάδας και Ισπανίας ανοικτά και επίσημα τη χώρα μας για ανικανότητα χειρισμού των επενδυτών που προσπαθούν να κάνουν δουλειές στη χώρα μας. Είδαμε τον συγκλονιστικό πατέρα του άτυχου Αυστραλού ο οποίος δολοφονήθηκε από τους μπράβους της Μυκόνου να καταγγέλλει τον υπουργό Υγείας μέσα στο ίδιο του το γραφείο, μπροστά στα κανάλια τα οποία είχε προσκαλέσει ο υπουργός (γιατί άραγε;). Του τόνισε ότι το να αρρωστήσει κανείς στη Μύκονο ισοδυναμεί με αυτοκτονία και κατήγγειλε το συνολικό Σύστημα Υγείας, αλλά και την ελληνική κοινωνία για αποτυχία στο θέμα της δωρεάς οργάνων.

Ξεφτίλισε επίσης και τον υπουργό Δικαιοσύνης, ο οποίος φρόντισε άρον άρον να προφυλακισθούν και οι άλλοι τρεις «λεβέντες» για τον φόνο. Είδαμε τον βρετανό πρέσβη να καταγγέλλει τους «επιχειρηματίες» που σερβίρουν «μπόμπες» στους αφηνιασμένους πιτσιρικάδες τους οποίους κουβαλούν άλλοι αετονύχηδες της νύχτας στα Σόδομα και Γόμορρα του ελληνικού «τουρισμού». Τέλος, είδαμε τον πρόεδρο της ΔΟΕ Ζακ Ρογκ να απονέμει το «χρυσό της ντόπας» στη χώρα μας και τα ξένα έντυπα να χαρακτηρίζουν τη χώρα μας παράδειγμα προς αποφυγήν στην αξιοποίηση της «ολυμπιακής κληρονομιάς»…

Το εκπληκτικό δεν είναι μόνο ότι οι πολιτικοί μας πλέον εξευτελίζονται δημόσια, αλλά το ότι ενώ τους φτύνουν αυτοί υποκρίνονται ότι… ψιχαλίζει. Περιμέναμε την αντίδραση του δυστυχούς κ. Φώλια στο ξεφωνητό των ισπανών επιχειρηματιών, αλλά αυτός έκανε σαν να μην κατάλαβε τίποτε. Κάποιοι ίσως θαύμασαν τον κ. Αβραμόπουλο για την ψυχραιμία του, αλλά αμφιβάλλω αν ένιωσαν «εθνικώς υπερήφανοι» με τις καταγγελίες του αυστραλού πατέρα, και πολλοί μπορεί να την εξέλαβαν και ως θράσος.

Ο κ. Σπηλιωτόπουλος θριαμβολογεί για την… ανθεκτικότητα του τουρισμού μας, καθώς τα αρνητικά δημοσιεύματα για τα Μάλια κτλ. συνεχίζονται στα ξένα έντυπα. Ο κ. Λιάπης, τέλος, ελπίζει στην παροιμιώδη κοντή μνήμη μας για να ξεπεράσει την ξεφτίλα της Siemens, αλλά αφήνει στη ΔΟΕ την πρωτοβουλία για τη δίωξη των υπευθύνων για τον διασυρμό της χώρας μας με τις ιστορίες της ντόπας.

Αν η δημόσια εικόνα των πολιτικών μας (υπάρχουν άπειρα παραδείγματα) δεν αποτελεί την απόλυτη κατάπτωση δεν ξέρω τι άλλο χρειαζόμαστε για να προβληματισθούμε σοβαρά. Σε μια εποχή όπου ο κόσμος ανησυχεί για την επερχόμενη οικονομική κρίση και για μύρια όσα άλλα προβλήματα, είναι αντιμέτωπος με μια κυβέρνηση η οποία δεν δείχνει ικανή να αντιδράσει ακόμη και όταν εκτίθεται δημόσια. Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, οι πολιτικοί μας επιβεβαιώνουν, έτσι, όσους πιστεύουν ότι αυτή η κυβέρνηση ούτε θέλει αλλά και ούτε μπορεί. Το ζητούμενο είναι η αντίδραση των υγιών κυττάρων της κοινωνίας, αν αυτά υπάρχουν.

ΚΑΛΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ, ΚΑΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ

Αύγουστος 12, 2008

Η αποτυχία του κ. Αλογοσκούφη οφείλεται σε έλλειμμα πολιτικής οξυδέρκειας, που τον οδήγησε σε σφάλματα στρατηγικής και τακτικής

Πολλοί λένε ότι επιστήμη και πολιτική δεν πάνε απαραίτητα μαζί. Σίγουρα, στη χώρα μας, πρέπει να έχουμε τώρα πειστεί ότι ο καλός οικονομολόγος δεν κάνει απαραίτητα και τον καλό υπουργό Οικονομίας. Ο κ. Αλογοσκούφης (μας λένε ότι) είναι ένας καλός οικονομολόγος, με διεθνή αναγνώριση. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια και να τον περιμένει λαμπρό μέλλον σε κάποιον διεθνή οργανισμό. Οσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο γιατί ως υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών τα έχει κάνει θάλασσα σε βαθμό που καταντά επικίνδυνος. Ο μακροβιότερος, ίσως, ως τώρα υπουργός Οικονομίας παρέλαβε μια οικονομία με τεράστια διαρθρωτικά προβλήματα, αλλά με εκπληκτικά μεσοπρόθεσμα αποτελέσματα (ΟΝΕ, ευρώ) και δυναμική (ρυθμοί ανάπτυξης). Αντί να κατοχυρώσει και να αξιοποιήσει πολιτικά τα αποτελέσματα και να επιδιώξει τη μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση των διαρθρωτικών προβλημάτων (φοροδιαφυγή και χαμηλή ανταγωνιστικότητα) έχασε μια ευκαιρία η οποία παρουσιάζεται μόνο μία φορά σε κάθε γενιά και, ίσως, κατέστρεψε τις προοπτικές της οικονομίας μας για χρόνια.

Η αποτυχία του κ. Αλογοσκούφη οφείλεται σε έλλειμμα πολιτικής οξυδέρκειας, η οποία τον οδήγησε σε σφάλματα στρατηγικής και τακτικής. Η στρατηγική του αποτυχία ήταν ότι δεν αξιολόγησε σωστά τη θέση της πολιτικής παντοδυναμίας της ΝΔ που της εξασφάλιζε άνετα μία οκταετία και ίσως περισσότερο. Αντί για την απαραίτητη «φυγή προς τα εμπρός» με ριζικές αλλαγές στο φορολογικό, το ασφαλιστικό στις ΔΕΚΟ και στη διοίκηση προχώρησε αμυντικά και χωρίς λόγο στην τραγική «απογραφή» που εξέθεσε τη χώρα και την έθεσε υπό επιτήρηση. Εχασε έτσι την ευκαιρία, που σπάνια παρουσιάζεται, να ανοίξει την οικονομία στο παγκόσμιο παιχνίδι με βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και απαλλαγή από τα βαρίδια της δημοσιονομικής στενότητας, ενώ μπορούσε να παίξει χωρίς πολιτικό αντίπαλο, αξιοποιώντας την ευνοϊκή συγκυρία.

Οι τακτικές του αποτυχίες είχαν να κάνουν με την προσκόλληση σε κομματικές επιλογές, όπως το ξεχαρβάλωμα του εισπρακτικού μηχανισμού και η μονόπλευρη φορολογική «μεταρρύθμιση» που δεν διεύρυνε τη φορολογική βάση, αλλά περιορίστηκε σε «δωράκια» στις επιχειρήσεις. Ενας οικονομολόγος, ο οποίος για χρόνια προετοιμαζόταν να γίνει υπουργός Οικονομίας, έδειξε να μη γνωρίζει τα προβλήματα και να μην έχει την πολιτική οξυδέρκεια και το θάρρος να προχωρήσει στη σωστή στρατηγική και στις απαραίτητες τακτικές κινήσεις. Την αποτυχία του θα πληρώσουμε όλοι.

Τώρα, πέντε χρόνια μετά, κάνει σωστές κινήσεις με τη φορολόγηση του κεφαλαίου και της περιουσίας, αλλά… το πουλί έχει πετάξει. Πολιτικά είναι αδύναμος, όπως και το κόμμα του, ο μηχανισμός του είναι διαλυμένος και άνευρος και η κοινωνία είναι θυμωμένη, δύσπιστη και χαμένη στα προβλήματα που δημιουργεί (και) η παγκόσμια κρίση.

Σε κλίμα γενικευμένης πολιτικής αμφισβήτησης είναι «ανοικτός» σε κάθε είδους (ακόμη και κακόπιστη) κριτική που θα ακυρώσει κάθε καλή προσπάθεια, όσο σωστή και αν είναι. Ενας υπουργός Οικονομίας που διαπιστώνει, έπειτα από πέντε χρόνια προετοιμασίας για τη θέση και πέντε χρόνια υπουργίας, ότι στην Ελλάδα… έχουμε φοροδιαφυγή δεν κάνει για τη θέση. Η μόνη δυνατότητα για τη χώρα να ξεφύγει από την επερχόμενη καταστροφή είναι ένας άλλος υπουργός που θα κάνει, τώρα, υπό πολύ δυσκολότερες συνθήκες, αυτό που δεν έκανε ο κ. Αλογοσκούφης. Οι ελπίδες είναι ελάχιστες, αλλά τον μονόδρομο που ανοίγεται μπροστά μας δεν μπορεί να τον περπατήσει αυτός που δεν τον έβλεπε τόσα χρόνια τώρα.

ΟΙ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Αύγουστος 1, 2008

Η οικονομική και η κοινωνική ανισότητα υποβαθμίζουν το επίπεδο της υγείας των ομάδων του πληθυσμού που βρίσκονται «εκτός οικονομίας και κοινωνίας»

Η εξελισσόμενη διεθνής οικονομική κρίση, με απροσδιόριστο μέγεθος και διάρκεια, αποκτά στην Ελλάδα και μία ακόμη πτυχή, με ιδιαίτερα ανησυχητικές διαστάσεις. Ανεξάρτητα από τις επιπτώσεις της ακρίβειας και του υπερδανεισμού που σε συνθήκες πληθωρισμού και αύξησης επιτοκίων συμπιέζουν το οικογενειακό εισόδημα, οι Ελληνες αντιμετωπίζουν και το ενδεχόμενο της επιδείνωσης της υγείας τους και, οπωσδήποτε, της αδυναμίας πρόσβασης στις υπηρεσίες Υγείας για οικονομικούς λόγους. Ο λόγος είναι ότι μέσος Ελληνας σήμερα βιώνει την επιδείνωση της οικονομικής ανισότητας σε συνθήκες εντεινόμενης ιδιωτικοποίησης του συστήματος Υγείας.

Η διεθνής βιβλιογραφία ασχολείται τελευταία με τη σχέση «ανισότητα- κατάσταση υγείας». Πέρα από τη γνωστή σχέση φτώχειας και χαμηλού επιπέδου υγείας που συναντούμε κυρίως σε φτωχές χώρες, όλο και περισσότερο αποδεικνύεται ότι η οικονομική και η κοινωνική ανισότητα υποβαθμίζουν το επίπεδο της υγείας των ομάδων του πληθυσμού που βρίσκονται «εκτός οικονομίας και κοινωνίας». Η υιοθέτηση ανθυγιεινών τρόπων ζωής, η τάση «εγκατάλειψης» και παραίτησης από την ελπίδα, δηλαδή φαινόμενα που συνδέονται με τις οικονομικές ανισότητες και όχι με το μέσο εισόδημα, αποτελούν τους σημαντικότερους κινδύνους για την υγεία μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού. Ασθένειες-«δολοφόνοι» όπως η υπέρταση, τα καρδιοαγγειακά νοσήματα, ο καρκίνος και η κατάθλιψη σχετίζονται με την παχυσαρκία, το κάπνισμα, την κατάχρηση αλκοόλ και άλλων ουσιών που παρουσιάζουν μεγάλη έξαρση στα άτομα τα οποία, θεωρώντας ότι βρίσκονται σε κατάσταση οριστικής και βαθιάς φτώχειας, εγκαταλείπουν τον εαυτό τους. Τέτοια φαινόμενα έχουν παρατηρηθεί και σε χώρες με υψηλό μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα αλλά έντονα φαινόμενα ανισότητας, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τις ΗΠΑ. Τα νοσήματα αυτά και τα φαινόμενα που τα προκαλούν αρχίζουν να γνωρίζουν έξαρση στη χώρα μας και έχουν ήδη επιδεινώσει το επίπεδο υγείας του πληθυσμού. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η λειτουργία ενός συστήματος Υγείας με αναδιανεμητικά χαρακτηριστικά, καθολική δημόσια κάλυψη και προσήλωση στις αρχές της δημόσιας υγείας αποτελεί τη μοναδική «άμυνα». Ακόμη και όταν το άτομο «αφεθεί» στην απελπισία, ένα αποτελεσματικό δημόσιο (δωρεάν) σύστημα Υγείας μπορεί να το «σώσει». Δυστυχώς, όπως στις ΗΠΑ και στο Μεξικό, έτσι τώρα και στην Ελλάδα η εισοδηματική ανισότητα και η εντεινόμενη φτώχεια παρατηρούνται ταυτόχρονα με την ανυπαρξία ή την αποτυχία του δημοσίου συστήματος Υγείας. Η προϊούσα ιδιωτικοποίηση του συστήματος Υγείας, με τις υψηλές ιδιωτικές πληρωμές και την απαξίωση του δημοσίου συστήματος παροχής υπηρεσιών και δημόσιας υγείας αποτελούν παράγοντες κινδύνου οι οποίοι θα εξακολουθούν να υπάρχουν στην Ελλάδα ακόμη και όταν η οικονομία ανακάμψει. Η επάνοδος σε υψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης του ΑΕΠ, αν και όταν επιτευχθεί, δεν αποτελεί εγγύηση για την αναστροφή της πτωτικής πορείας των δεικτών υγείας αν δεν αντιμετωπισθούν οι δύο κύριες «πληγές», δηλαδή η οικονομική ανισότητα και η λειτουργία ενός αξιόπιστου δημοσίου συστήματος Υγείας.